Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που θέλουν τον κλασικό
Bond. Εκείνον που χολοσκάει πολύ περισσότερο για το αν ταιριάζει το παπιγιόν με το κοστούμι παρά με το αν του την έχουν πέσει δεκαεπτά μπράβοι του πολυεκατομμυριούχου μεγαλοκαρχαρία εμπόρου όπλων από την Ουκρανία που διαμένει σε εξωτικό ιδιωτικό νησί στον Ινδικό. Εκείνον που σου ποζάρει μετά από κάθε καταδίωξη σένιος και ατσαλάκωτος, λές και μόλις βγήκε από την αίθουσα
Αλεξάνδρα Τριάντη όπου παρακολούθησε ρομαντικές σονάτες για πιάνο του
Σοπέν σε φιλανθρωπικό γκαλά της
Μαριάνας για το γνωστό παιδιατρικό. Εκείνον που χρησιμοποιεί τα σουπερ-ντούπερ γκάτζετς που ακινητοποιούν τους καταδιώκτες του με μία ριπή, κάνουν το αμάξι του αόρατο (και χωρίς να το ψεκάσεις με Ajax), τον εκτοξεύουν στον αέρα, τον βυθίζουν στη θάλασσα, τον απογειώνουν στο διάστημα, νέφτι του βάζουνε και τρέχει. Εκείνον που έτσι για να μη βαριέται, κουτουπώνει καμία τσούπρα του υποκόσμου, καμία πρακτόρισσα του παραπετάσματος, καμία κόρη αδίστακτου χοντρού κολομβιανού βαρώνου της κοκαϊνης ή έστω καμία συνάδελφο της βρετανικής κατασκοπίας η οποία απλώς του ζήτησε να της μετρήσει τα ένσημα.
Η δεύτερη κατηγορία -στην οποία θα βρεις κι εμένα να ποζάρω χαμογελαστός- βρίσκει απίθανα
boring όλα τα παραπάνω και μετά από δεκάδες πανομοιότυπες ταινίες που αχταρμάς έχουνε γίνει στο μυαλό, αποζητά κάτιτις πιο πρωτότυπο. Λιγότερα κλισέ και περισσότερο σενάριο, ίσως; Ή ακόμα πιο θαρρετά, έναν Bond που να "παίζει" το ρόλο και να μη διεκπεραιώνει τη γοητεία του στις (προσχηματικές) σκηνές μετάβασης από το ένα τουφεκίδι στο επόμενο.
Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, ο
Daniel Craig είναι ο άνθρωπός σου. Αντισυμβατική φάτσα που συνδυάζει τον
Πούτιν (κερδίζοντας το κοινό του Λιακόπουλου) με το
Γκόλεμ (κερδίζοντας και το κοινό του Άρχοντα), αλλά και αποφασισμένος να
υποδυθεί τον ήρωα και όχι απλώς να μαϊμουδήσει τον
Μπρόσναν που αντέγραφε τον
Μουρ που ξεπατίκωνε τον
Κόνερι. (Τι εννοείς τον έχει παίξει και ο Ντάλτον; Ποιος αδελφός; Ο Λούκι Λουκ τα ξεύρει αυτά;) Και επειδής ο καλός ηθοποιός φαίνεται κυρίως στις σιωπές του, ο Daniel κινείται, αναπνέει και υπάρχει στην ταινία υπερασπιζόμενος όσο κανένας προκάτοχος του ρόλου, τον
James και όχι τον
Bond.
Ναι, ούτε καν ο Κόνερι κι επέτρεψέ μου να το πω.
Μου άρεσε η ταινία; Ε λοιπόν στο πρώτο μισό δεν καταλάβαινα πολλά (και Μπέργκμαν δεν θα το πεις), στο δεύτερο πάνω που έμπαινα στο νόημα μού φάνηκε κάπως απλοϊκό το κεντρικό στόρι. Αλλά οι σκηνές με το τρεχαλητό πέρα δώθε, τις εκρήξεις, τις συγκρούσεις και την αναμπουμπούλα μια-χαρά με κράτησαν και βγήκα μη σου πω χαρούμενος που το είδα. Καζίνο ρουαγιάλ δεν είναι, αλλά βλέπεται ευχάριστα. Ειδικά σε κάποιες στιγμές που ο James γίνεται λιγότερο χάρτινος και σε εκπλήσσει με τον κυνισμό ή τα ρήγματα συναισθηματισμού του.
Ναι, η
Όλγα Κουριλένκο είναι ό,τι πιο ζουμερό έχεις δει εδώ και πολλά χρόνια στις ταινίες Bond. Και χωρίς να πέσει κουτούπωμα.
Μην είναι ο Bond μετροσέξουαλ;
Όλα τα καλά πράματα τελειώνουν. (Ενίοτε και τα άσχημα.)
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που θέλουν τον κλασικό Bond. Εκείνον που χολοσκάει πολύ περισσότερο για το αν ταιριάζει το παπιγιόν με το κοστούμι παρά με το αν του την έχουν πέσει δεκαεπτά μπράβοι του πολυεκατομμυριούχου μεγαλοκαρχαρία εμπόρου όπλων από την Ουκρανία που διαμένει σε εξωτικό ιδιωτικό νησί στον Ινδικό. Εκείνον που σου ποζάρει μετά από κάθε καταδίωξη σένιος και ατσαλάκωτος, λές και μόλις βγήκε από την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη όπου παρακολούθησε ρομαντικές σονάτες για πιάνο του Σοπέν σε φιλανθρωπικό γκαλά της Μαριάνας για το γνωστό παιδιατρικό. Εκείνον που χρησιμοποιεί τα σουπερ-ντούπερ γκάτζετς που ακινητοποιούν τους καταδιώκτες του με μία ριπή, κάνουν το αμάξι του αόρατο (και χωρίς να το ψεκάσεις με Ajax), τον εκτοξεύουν στον αέρα, τον βυθίζουν στη θάλασσα, τον απογειώνουν στο διάστημα, νέφτι του βάζουνε και τρέχει. Εκείνον που έτσι για να μη βαριέται, κουτουπώνει καμία τσούπρα του υποκόσμου, καμία πρακτόρισσα του παραπετάσματος, καμία κόρη αδίστακτου χοντρού κολομβιανού βαρώνου της κοκαϊνης ή έστω καμία συνάδελφο της βρετανικής κατασκοπίας η οποία απλώς του ζήτησε να της μετρήσει τα ένσημα.
Η δεύτερη κατηγορία -στην οποία θα βρεις κι εμένα να ποζάρω χαμογελαστός- βρίσκει απίθανα boring όλα τα παραπάνω και μετά από δεκάδες πανομοιότυπες ταινίες που αχταρμάς έχουνε γίνει στο μυαλό, αποζητά κάτιτις πιο πρωτότυπο. Λιγότερα κλισέ και περισσότερο σενάριο, ίσως; Ή ακόμα πιο θαρρετά, έναν Bond που να "παίζει" το ρόλο και να μη διεκπεραιώνει τη γοητεία του στις (προσχηματικές) σκηνές μετάβασης από το ένα τουφεκίδι στο επόμενο.
Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, ο Daniel Craig είναι ο άνθρωπός σου. Αντισυμβατική φάτσα που συνδυάζει τον Πούτιν (κερδίζοντας το κοινό του Λιακόπουλου) με το Γκόλεμ (κερδίζοντας και το κοινό του Άρχοντα), αλλά και αποφασισμένος να υποδυθεί τον ήρωα και όχι απλώς να μαϊμουδήσει τον Μπρόσναν που αντέγραφε τον Μουρ που ξεπατίκωνε τον Κόνερι. (Τι εννοείς τον έχει παίξει και ο Ντάλτον; Ποιος αδελφός; Ο Λούκι Λουκ τα ξεύρει αυτά;) Και επειδής ο καλός ηθοποιός φαίνεται κυρίως στις σιωπές του, ο Daniel κινείται, αναπνέει και υπάρχει στην ταινία υπερασπιζόμενος όσο κανένας προκάτοχος του ρόλου, τον James και όχι τον Bond.
Μου άρεσε η ταινία; Ε λοιπόν στο πρώτο μισό δεν καταλάβαινα πολλά (και Μπέργκμαν δεν θα το πεις), στο δεύτερο πάνω που έμπαινα στο νόημα μού φάνηκε κάπως απλοϊκό το κεντρικό στόρι. Αλλά οι σκηνές με το τρεχαλητό πέρα δώθε, τις εκρήξεις, τις συγκρούσεις και την αναμπουμπούλα μια-χαρά με κράτησαν και βγήκα μη σου πω χαρούμενος που το είδα. Καζίνο ρουαγιάλ δεν είναι, αλλά βλέπεται ευχάριστα. Ειδικά σε κάποιες στιγμές που ο James γίνεται λιγότερο χάρτινος και σε εκπλήσσει με τον κυνισμό ή τα ρήγματα συναισθηματισμού του.
Αναρτήσεις
