13.10.08

Βοήθα Παναγιά μου και μη χειρότερα

Αν το 1989 σήμανε το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, το 2008 μάλλον σηματοδοτεί το τέλος του υπαρκτού καπιταλισμού -και ναι, αυτό που βλέπεις στα χείλη μου είναι χαμόγελο. Χαμόγελο συγκρατημένο γιατί δεν είμαι απόλυτα βέβαιος (ακόμα) ότι λάβαμε όλοι το μήνυμα. Χαμόγελο μουδιασμένο γιατί ξεύρω καλά ότι τα κενά αέρος στη διαδρομή μας θα είναι πολλά.

Αλλά μεγάλε, πρώτον φαίνεται να αποφύγαμε το κραχ (και φιου, κουνήσου από τη θέση σου) και δεύτερον πετάξαμε επιτέλους κλοτσηδόν το Φρίντμαν από τη ζωή μας και επανήλθαμε στον Κέϋνς (που πολύ το είχαμε καθυστερήσει, λέω εγώ!). Και μην ακούσω ξανά τα μπαρμπούτσαλα του Άνταμ Σμιθ περί αυτορύθμισης της αγοράς, γιατί –χελόου- απλώς δεν υπάρχει αυτό. Αν το αφήσεις ξέμπαρκο, το αόρατο χέρι γίνεται μακρύ χέρι (ή ελαφροχέρι) και με οδηγό την απληστία, ξετρυπώνουν από το βούρκο τους διαβόλοι και τριβόλοι.

Η ξεδιάντροπη συσσώρευση πλούτου στους μεγαλογιάπηδες με τα αφράτα μαγουλάκια και το σνομπισμό στο βλέμμα είναι κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτη. Η έκπτωση των αξιών και η αποθέωση της κερδοσκοπίας και της διαφθοράς δεν μπορούσε να μας βγάλει σε τίποτις καλό και το ξεύρεις. Τα υπερκέρδη των τραπεζών, τα μπόνους των μεγαλοστελεχών, η αυταρέσκεια των χρηματιστών και το λάιφστάιλ της κουστουμαρισμένης αρπαχτής και της φτιασιδωμένης ρεμούλας δεν μπορεί να αποτελεί το απαύγασμα του πολιτισμού μας. Μπορούμε και καλύτερα.

Και το αμερικανικό όνειρο; Σκόνη και θρύψαλλα να γίνομαι μαζί σου, θυμήσου όμως πόσα ξέχασες, θυμήσου. Η πραγματικότητα στην οποία ξυπνάει η Αμερική είναι σκληρή (με 30 εκατομμύρια αμερικάνους στα συσσίτια και τις μεγαλύτερες τράπεζές της να έχουν αποδυναμωθεί ή χρεοκοπήσει) και απλώς εύχομαι ο Ομπάμα να σταθεί αντάξιος του άχαρου ρόλου που του κλήρωσε η ιστορία.

Ο μέχρι προχθές ανύπαρκτος, έγινε σημαντικός και μέγας. Αλλά οι μεγάλοι πολιτικοί, φαίνονται στους δύσκολους λεκέδες.

Το ευρωπαϊκό μοντέλο είναι εδώ, ενωμένο-δυνατό. Κι αν το έθαψε κάποτες η αγγλίδα κόρη του μπακάλη (εκείνο το μορμολύκειο η Θάτσερ ντε), έρχεται τώρα ένας άλλος άγγλος να το αναστήσει. Γκόρντον, άλλαξέ τα όλα! Θέλοντας και μη, οι σαστισμένοι δεξιοί της λοιπής Ευρώπης (που θα έρθει η ώρα να κριθούν) συντάσσονται στο πλευρό του και όλοι μαζί δείχνουμε το δρόμο σε έναν κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του. Αυτή είναι η Ευρώπη που θέλω. Αυτή είναι η Ευρώπη που δεν έχει απλώς γεννήσει ιστορία, αλλά αποδεικνύει ότι την έχει μελετήσει κιόλας.

Και τι γίνεται αύριο; Μας αρκεί να σώσουμε τους τραπεζίτες, να στηρίξουμε τους δείκτες και να επανέλθουμε όλοι στη νωχελική μας ευδαιμονία; Ζονγκ! Δεν αρκεί καθόλου. Χρειάζεται να κάμουμε πολύ περισσότερα. Έχουμε δουλειά μπροστά μας!

Ελπίζω σε μία καλύτερη οικονομία, μία δικαιότερη κοινωνία.
Φίλε, ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και να τη χτίσουμε.

1 comments:

Κατερίνα Κασκαντίρη είπε...

Ονομάζομαι Κατερίνα Κασκαντίρη και είμαι δευτεροετής φοιτήτρια της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είμαι μόνιμο μέλος της Χρυσής Αυγής (Πυρήνας Κορίνθου), καθώς από Κόρινθο κατάγεται και διαμένει η οικογένειά μου που άλλωστε κατέχει τους Αλευρόμυλους Μάρρα. Θέλω να καταγγείλω τις διώξεις που υφίσταται η Χρυσή Αυγή, το μοναδικό αυθεντικό εθνικιστικό κίνημα από το σιωνιστικό αριστερό παρακράτος του Σαμαρά, συνεπικουρούμενο από μπάτσους & δικαστές. Προσπαθούν να φιμώσουν την φωνή της αλήθειας και να μολύνουν την Ελλάδα με τα αλλοδαπά λαθρο-ορκ, τους ανώμαλους ομοφυλόφιλους και τα υπόλοιπα όργανα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (αναρχοκομμουνιστικοαριστερά σκουπίδια). Δεν θα τους περάσει! Ψηφίζουμε όλοι Χρυσή Αυγή.