12.10.08

Μήδεια 2

Να πάρει! Ίσως φταίει που είχα υψηλές προσδοκίες. Ίσως επειδής το προπέρσινο Δύο μού είχε αρέσει τόσο πολύ που το θεωρώ πολύτιμη προσωπική μου εμπειρία. Και οι απαιτήσεις μου ήταν μεγάλες. Παρότι τον Παπαϊωάννου θα συνεχίζω να τον πιστεύω νο μάτερ γουάτ, εδώ θα είμαι ειλικρινής μαζί του.


Η Μήδεια δεν.


Και θα σου εξηγηθώ. Καλός ο μινιμαλισμός, αλλά όταν επιφυλάσσεις απλώς μερικά νευρικά γαβγίσματα, το γνωστό εύρημα με το φόρεμα, μία τρίλεπτη ερωτική σκηνή και την κορύφωση του τελευταίου πενταλέπτου -πώς να το κάμουμε;- πλήρες έργο δεν έχεις. Και να σου ανέβαζε την τετράωρη βερσιόν του Άμλετ, παστοδιάολο να τη δικαιολογήσεις την "κοιλιά". Αλλά όταν καταφέρνεις να με φθάσεις να κοιτάξω το ρολόι δις σε μία παράσταση 60 λεπτών, κάτι πρέπει να κάμεις με το ρυθμό σου.


Όχι, δεν με πείραξε καθόλου που ο Ιάσωνας ήταν ναυτάκι συριανό (tribute στον Τσαρούχη; αναφορά στη ναυτική εβδομάδα;), ούτε ο Σερβετάλης που γρύλιζε στο ρόλο του σκύλου. Με ενόχλησε όμως η χειρουργική εμμονή στην αισθητική καθαρότητα. Όλα συνέβαιναν σε συνθήκες εργαστηρίου. Και το συναίσθημα απουσίαζε ολωσδιόλου.


Θα ήθελα να δω τη Μήδεια να κρατάει το μαχαίρι. Περίμενα στο πρόσωπο και στις κινήσεις της να εντοπίσω την τραγικότητα και το ολέθριο μίσος της Φόνισσας του Παπαδιαμάντη, της βιβλικής Λίλιθ, της Γέρμα του Λόρκα. Θα ήθελα να δω τη σκηνή να βάφεται κόκκινη και τον Ιάσωνα να πάσχει για το χαμό των παιδιών του. Επιζητούσα να βρω την αγωνία στα βλέμματα και στα σώματά τους. Αλλά απλώς δεν υπήρχε. Και σόρυ, όταν έχεις τέτοια γκάμα εκφραστικών εργαλείων λαξευμένων πάνω σε αυτά τα ταλαντούχα κορμιά, δεν μου αρκεί το σπάσιμο δύο αγαλματιδίων και μία πτώση από το τραπέζι για να μου δημιουργήσει συναίσθημα. Μπορείς (και νομίζω, πρέπει) να κάμεις πολύ πολύ περισσότερα.


Όπως κατάλαβες, η παράσταση δεν μου μίλησε καθόλου. Την παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή, της έδωσα πολλές ευκαιρίες, της συγχώρησα τις μίνιμαλ κοινοτοπίες προσδοκώντας μία κάποια κορύφωση, αλλά εκείνη έμεινε ατελής, ανολοκλήρωτη και λίγη.


Και ναι θα το πω κι ας με πεις τσιφούτη. Τα πενήντα ευρώ που έδωκα ήταν υπερβολικά για το συγκεκριμένο θέαμα. Δεν δικαιολογούνται ούτε από τη διάρκεια, ούτε από το αποτέλεσμα.


Τελευταίο σχόλιο. Ο Παπαϊωάννου είναι ένας από τους πλέον ταλαντούχους δημιουργούς που διαθέτει ο τόπος. Το ξεύρω εγώ, το ξεύρεις εσύ. Το ξεύρει και ο ίδιος. Αλλά ενώ στο Δύο έκαμε ένα άλμα μπροστά, με τη Μήδεια σού δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται ακόμα μαρμαρωμένος σε εκείνο το αρχαιοελληνικό άρμα που είχε δημιουργήσει για την τελετή έναρξης. Άρτιο αισθητικά, αλλά φευγαλέο, συγκυριακό και χάρτινο επί της ουσίας. Απόδειξη τα απογοητευμένα πρόσωπα, το σχετικά χλιαρό χειροκρότημα, οι αμήχανες συζητήσεις έξω από το Παλλάς.


Το μόνο αυθόρμητο μπράβο μου στην Ευαγγελία Ράντου που υπεράσπισε το ρόλο της όσο καλύτερα μπορούσε.

3 comments:

ευγενια είπε...

σε γενικές γραμμές συμφωνούμε. εγώ ήθελα να πω ότι μου άρεσε η όπερα που έκανε αντίθεσεη με το μίνιμαλ. αλλά δεν την έπιασα γενικώς την παράσταση, δεν με συνεπήρε..

φιλιά :)

siganopapadia είπε...

Να σου πω την αλήθεια κι εγώ συμφωνώ δυστυχώς... και όλοι μετά την πρεμιέρα έλεγαν πόσο καλύτερη ήταν η παράσταση του ΄93 με την Ομάδα Εδάφους με τον Παπαιωάννου ως Ιάσων τότε.
Δεν έφυγα με το συναίσθημα "με συνεπήρε η παράσταση" και αν θέλεις και τη γνώμη μου καλύτερα να δώσεις τα μισά χρήματα και να παρακολουθήσεις την παράσταση "Ήρωες" στο Μικρό Παλλάς που θα περάσεις σίγουρα πολύ καλύτερα!
Μάκια
Κατ

pigkouinos είπε...

@ευγενία συμφωνώ για τη μουσική. Γενικά υπάρχουν επιμέρους στοιχεία της παράστασης που μου άρεσαν. Το σύνολο δεν έδενε.

@siganopapadia τους "Ήρωες" θα πάω να τους δω οπωσδήποτε. Σου έχουν κόψει ποσοστά για την απίστευτη διαφήμιση που τους κάμεις;