10.8.08

Mamma Mia (η ταινία)

Δεν ξεύρω αν ξεπέρασες τις εμμονές σου για τα μιούζικαλς και πήγες να το δεις στο σινεμά, αλλά το Mamma Mia δεν πρέπει να το χάσεις λέμε! Και θα σου δώκω και τέσσερις λόγους να στο τεκμηριώσω.

Πρώτον, διότι τέτοια καρα-διαφήμιση της Ελλάδας έχει να γίνει από τότες που η Μελίνα τραγουδούσε τα παιδιά του Πειραιά και η Σοφία Λόρεν κυνηγούσε το παιδί και το δελφίνι στην Ύδρα. Ξεχειλίζει η οθόνη από Ελλάδα στα καλύτερά της (που σημαίνει καμία σχέση με την πραγματικότητα που ζεις εσύ στην καθημερινότητά σου): σμαραγδένια νερά, λευκά νησιώτικα σπιτάκια καρφωμένα πάνω σε βραχώδεις όρμους, πλακόστρωτα δρομάκια με γλάστρες βασιλικού και υπναράδικες γάτες να ρεμβάζουν σε πλατύσκαλα. Μιλάμε για δέκα καμπάνιες του ΕΟΤ μαζί! Και με δεδομένο ότι την ταινία την είδαν ή θα τη δουν μερικές δεκάδες εκατομμύρια θεατές/υποψήφιοι τουρίστες ανά τον κόσμο, έρχεσαι κι αναρωτιέσαι γιατί τρέχει και κουράζεται αυτό το παιδί ο Άρης (ο υπουργός τουρισμού μας ντε!) και δεν χρηματοδοτούμε απλώς μία-δύο τέτοιες ταινίες το χρόνο να ησυχάσει και το κεφάλι μας (και να αφιερωθεί κι ο Άρης στα lifestyle αφιερώματα των περιοδικών που τόσο του αρέσουν). Film tourism το λέμε και destination marketing.

Δεύτερον, διότι αν για κάποιο λόγο είσαι νταουνιασμένος -π.χ. γιατί δεν θα πας διακοπές ή γιατί μόλις γύρισες από τις διακοπές, γιατί σε άφησε η Τασία ή γιατί μόλις τα έφτιαξες με την Τασία, γιατί είσαι μπακούρι ή απλώς τα έχεις μ' ένα αγγούρι- τα τραγούδια των Abba είναι ξεσηκωτικά και θα σου φτιάξουν τη διάθεση. Και μη μου πεις ότι είσαι του έντεχνου ρεπερτορίου εσύ και ότι ακούς μόνο Μάλαμα, Μαχαιρίτσα και Παπακωνσταντίνου, διότι θα σε αρχίσω στις γρήγορες να συνέλθεις. Και όταν λέω γρήγορες εννοώ Dancing Queen και S.O.S. και Voulez Vous! και Money, Money, Money και Lay all your Love on me και άλλα τόσα που σνομπάρεις, αλλά αν βρεθείς εντός αιθούσης θα αρχίσεις να σιγοτραγουδάς καραόκε.

Τρίτον, διότι αν έχασες την παράσταση εδώ στην Αθήνα πριν μερικές εβδομάδες (που εγώ στο είχα πει να πας, αλλά εσύ κάμεις του κεφαλιού σου), έχεις μία σπάνια ευκαιρία να αναπληρώσεις τα κενά σου. Το καλό για σένα είναι ότι η ταινία είναι ξεπατικωτούρα της παράστασης και παρότι -να το πούμε κι αυτό- την αίσθηση του live party δεν θα την έχεις, θα πάρεις κι εσύ τη δόση σου από τρανταχτή europop ελαφρότητα.

Τέταρτον, διότι η Μέριλ Στριπ είναι η μεγαλυτερότερη σταρ της τελευταίας τριακονταετίας και δεν σταματά να το αποδεικνύει σε ό,τι κι αν παίξει. Έστω κι αν αυτό είναι μία εύπεπτη σαχλαμαρίτσα (o Διάβολος φορούσε Prada), ένα βαρύ κοινωνικοπολιτικό δράμα (Υπόθεση Κάρεν Σιλκγουντ), δυόμιση σκηνές κλαψομουρμούρας (Κράμερ εναντίον Κράμερ), τρεις ώρες αφρικανικής στέπας με το λιοντάρι στο κατόπι της (Πέρα από την Αφρική) ή ακόμα κι αν κυκλοφορεί στη μισή ταινία με μία τρύπα στην κοιλιά της (ο Θάνατος της πάει πολύ). Η σκηνή με τη Μέριλ να τραγουδάει εδώ το The Winner takes it all στον Πηρς Μπρόσναν είναι από εκείνες που σε αναγκάζουν να υποκλιθείς, να βγάλεις το καπέλο, να πέσεις κατάχαμα και να ρίχνεις επικύψεις (και κάναδυο πουσάπς) στο υποκριτικό της ταλέντο.