31.8.08

Walk like an egyptian

Σε ένα εναλλακτικό σύμπαν μίας παράλληλης πραγματικότητας θα είχα σπουδάσει αιγυπτιολογία και θα με έβρισκες με κοντό παντελονάκι και τουρμπάνι-Λόρενς-της-Αραβίας καβάλα στην γκαμήλα να αγναντεύω τις πυραμίδες και να σχεδιάζω στο σημειωματάριό μου ιερογλυφικά -τύφλα να'χει ο Σαμπολιόν. Όπως καταλαβαίνεις η επανέκθεση της περίφημης αιγυπτιακής συλλογής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου αποτελεί προσωπικό μαστ και επειδής πολύ άργησα να την επισκεφθώ (έχει ανοίξει εδώ και κάποιους μήνες), σήμερα το πρωί οκτώ και δέκα ήμουν αγκαλιά με τη μούμια.

Στο σημείο αυτό οφείλω να σε ενημερώσω ότι η συγκεκριμένη αιγυπτιακή συλλογή θεωρείται μία από τις καλύτερες στην Ευρώπη και όχι άδικα, διότι δεν της λείπει μηδέ η σαρκοφάγος, μηδέ ο σκαραβαίος. Τα εκθέματα έχουν τοποθετηθεί χρονολογικά, οι λεζάντες είναι εξαιρετικά κατατοπιστικές (και χωρίς να σε κουράζουν), οι τοίχοι είναι βαμμένοι στο καστανό της ερήμου και η ποικιλία των εκθεμάτων από όλες τις περιόδους του αιγυπτιακού πολιτισμού σε εντυπωσιάζει.

Επειδής σε σκέφτηκα κι εσένα, σου έβγαλα μερικές φωτό -αλλά μη γελιέσαι ότι με αυτές καθάρισες και ότι δεν θα πρέπει να σηκώσεις τον πωπώ σου από την καρέκλα και να πας να την επισκεφθείς και μόνος σου.

Στην έκθεση σε καλωσορίζει εντυπωσιακός τυπάς ο οποίος σε κόβει αν είσαι συνοδευάμενος και ευπρεπώς ενδεδυμένος και μετά σε αφήνει να περάσεις. Μην την κάμουμε και αμέρικαν μπαρ την κολέξιον.
Επειδής λεφτά δεν είχε το αιγυπτιωτάκι για Νιντέντο, το ξεγελάγανε με κάτι πλέιμομπιλς.
Ο Μακάκας (σε όλα του).
Μεγάλο σουξέ στη Γίζα είχε κάμει εκείνη την περίοδο και η Έρθα Κιτ (νιαααααάρ).
Τα αυγά της φωτό και το καρβέλι διατηρήθηκαν μερικές χιλιάδες χρόνια χάρις την άμμο της ερήμου. Το φρέσκο κοτόπουλο που παίρνω για μας, κοιτάζω πάντα να'χει σφραγίδα Βοκτάς!
Όχι που δεν θα σου βγαζα και μία σαρκοφάγο να χεις να θυμάσαι! Η κάτω είναι από τις πιο πλουμιστές της συλλογής.
Στις προθήκες μπορείς να βρεις διάφορα ζούδια όπως ιπποποτάμους, κροκοδείλους, λιονταράκια, ελαφαντάκια. Στη φωτό κάτω δεξιά διακρίνεται αιγυπτιώτισσα τρέντι γάτα με πίρσινγκ στο αυτί.

30.8.08

Για τα μάτια της μόνο.

Κάθε τέτοια εποχή ασχολούμαστε με τα καθιερωμένα: αγοράζουμε τσάντα παξός, τσεκάρουμε πότε πέφτει η 28η Οκτωβρίου, στουμπώνουμε την τσάντα θαλάσσης με το μαγιώ και την ψάθα στο πατάρι και αναρρωτιόμαστε σε ποιο κανάλι θα λέει ειδήσεις η Έλλη Στάη. Στο Mega με την Όλγα Τρέμη; Στον Αντ1 με το Νίκο Ευαγγελάτο; Στον Alpha με τον Κακαουνάκη; Στον ΣΚΑΙ αγκαλιά με τον αμερικανικό πύθωνα;

Ε λοιπόν κάνε την καρδιά σου πέτρα γιατί έχω να σου ανακοινώσω ότι εφέτος η Στάη δεν θα πει ειδήσεις. Όχι ότι έλεγε και ειδήσεις, μην τρελαθούμε κιόλας -ένα μπάχαλο διαχειριζόταν με πολλαπλά παράθυρα και περιττές υστερίες. Περισσότερα μάθαινες βλέποντας το Αλ Τζαζίρα στα αραβικά, παρά το δελτίο της. Αλλά τελοσπάντων φέτος θα πρέπει να κάμεις δίχως το γεμάτο νόημα βλέμμα της όταν κοίταζε με το φρύδι ανεβασμένο τον μαινόμενο συνδικαλιστή, τον εξεγηρόμενο πολιτικάντη και τον μπρουτάλ συνάδελφο-σχολιαστή.

Οπότε και θα σβήσουμε τον πόνο μας στο ανανεωμένο δελτίο του Star με την Ελεονώρα Μελέτη που είναι περισσότερο τζούσι και λιγότερο δήθεν. (Άσχετο, αλλά η τοποθέτηση της Μελέτη σημαίνει ότι ο Λιάγκας θα αποκτήσει επιτέλους δική του εκπομπή;)

Ρε αρχίζει τη Δευτέρα το Gossip Girl.

Αν δεν το έβλεπες είσαι πολύ πίσω δικέ μου και φρόντισε να κάμεις κάνα κατσ-άπ γιατί άπαντες θα μιλούνε γι'αυτό, θα το συναντήσεις σε κάθε ιστοσελίδα κοινωνικού κουτσομπολιού, όλα τα κυριακάτικα ένθετα θα ασχολούνται με τα μοδάτα πιτσιρίκια που πρωταγωνιστούν (και ήδη έχουν πάρει ύφος σεσημασμένου σελέμπριτι) κι εσύ θα βλέπεις ακόμη την επανάληψη του Μπέβερλι Χιλς στον Alpha με τη Μπρέντα να γράφει στο καλαντάρι της πόσο μισεί την Κέλι που της έφαγε τον Ντίλαν. Είσαι πολύ εκτός, λέμε.

Σου περνάω την πρώτη σεζόν στο γρήγορο. Σε σούπερ-κλας λύκειο της Νέας Υόρκης (από αυτά στα οποία όλα τα πιτσιρίκια προσέρχονται με λίμο και σοφέρ, τα Μαθηματικά σερβίρονται με μοχίτο και η γυμναστική περιλαμβάνει πάουερ-στεπ και γιόγκα) καταφθάνει η μεταμελημένη ξανθoμπίμπο Σερίνα η οποία μένει σε λοφτ ξενοδοχείου με τον αυτοκτονικό αδελφό της και την πλουσία μαμά της.

Εντωμεταξύ η (κατ'εμέ) πραγματική πρωταγωνίστρια του σήριαλ Μπλερ -που είναι τρελό θεματάκι μεταξύ μας- της κρατάει μούτρα για πεντέξι επεισόδια που την έκλασε κι έφυγε ενώ υποτίθεται ότι ήταν καλύτερες φίλες, αλλά εντέλει τη συγχωρεί γιατί έχει πολλά μέτωπα ανοιχτά (μία νέα πιτσιρίκα απειλεί την παντοκρατορία της στο σχολείο, τα χαλάει με τον γκόμενο και έχει και τόσα πάρτι να οργανώσει).

Στο ίδιο σχολείο εγγράφεται και ο φτωχός και συνεσταλμένος Νταγκ (που με ένα μπλαγλαμαδάκι στο χέρι θα μπορούσε να περαστεί και ως δευτερανηψιός του Ξανθόπουλου) τα φτιάχνει με τη Σερίνα και παρά τις ταξικές διαφορές, το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής θα πορευθεί για κάμποσα επεισόδια μέσα στα σιρόπια διότι όπως έχει πει και το γνωστό άσμα "και όλοι έχουμε καρδιά, λαός και Κολωνάκι".

Γιατί σου αρέσει το Gossip Girl:
[1] Γιατί είναι το Sex&theCity του σύγχρονου τινέϊτζερ που αν νόμιζες ότι έχει μείνει στον "Κήπο με τ'αγάλματα" σε πριμένουνε εκπλήξεις.
[2] Γιατί όλοι οι πρωταγωνιστές φιγουράρουν στα ταμπλόιντς από την πρώτη μέρα προβολής και έχουν μπει επαγγελματικά στο τριπάκι "εμφανίζομαι μεθυσμένος και με άλλο γκομενάκι σε κάθε έξοδο". Αυτά είναι!
[3] Γιατί με τα Victoria's Secret να σπονσοράρουν την εκπομπή, αξίζει να περιμένεις τη στιγμή που η Μπλερ θα κατέρχεται τη χολιγουντιανή σκάλα του σπιτιού της για να φάει πρωινό.
[4] Γιατί αισθάνεσαι σα να βλέπεις τον "Άρτσι και την παρέα του" να ανακαλύπτουν τη χαρά του σεξ. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στη μοχθηρή μελαχρινή και την αγαθιάρα ξανθιά είναι τόσο Μπέτι & Βερόνικα!
[5] Γιατί ο δαιμόνιος Josh Schwartz που το γράφει, καταφέρνει να σου τη σκάσει με διάφορες σεναριακές ανατροπές και να σου πετάξει στα μούτρα με τον πιο απρόσμενο τρόπο το άχου-πονάει κοινωνικό του σχόλιο, χωρίς να φοβάται μήπως λερώσει τον Versace καναπέ.
[6] Γιατί γουστάρεις τρελά τις προβοκατόρικες διαφημίσεις της δεύτερης σεζόν που είναι πολύ προχώ και τόσο αντι-ρεπουμπλικάνικες. Δες και μόνος σου να μου πεις.

Δε λες καλά που έχουμε να βλέπουμε και καμιά τηλεοπτική αμερικανιά να περνά η ώρα, διότι με το "Λαλάκη τον Γλυκούλη" και τη "Litsa.com" που θα μας ταϊσουνε τα εγχώρια κανάλια φέτος δεν θα δούμε προκοπή (γουατς νέξτ αγαπητοί καναλάρχες; η νεκρανάσταση του Λαβ-σόρυ και του Χάι-Ροκ;).

Από πού βγάζουνε τέτοια εισιτήρια;

Θα σε πάω κάποια χρόνια πίσω, αλλά σχώρνα με. Κρέμασε τη ντισκομπάλα στο ταβάνι και δώσε ήχο.



One way ticket, one way ticket
One way ticket, one way ticket
One way ticket, one way ticket to the blues.

Choo choo train
Tuckin' down the track
Gotta travel on it
Never comin' back
Ooh, ooh got a one way ticket to the blues.

Bye my love, my babe is leavin' me
Now, only tear drops are all that I could see.

Ooh, ooh
Got a one way ticket to the blues

Gotta take a trip to lonesome town
Gonna stay at heartbreak hotel.
A fool such as I such as I
Will never, I cry my tears away.

29.8.08

Τι παιδί είσαι εσύ;

Ο Μακ Κέιν -που πολύ τον συμπαθώ γιατί είναι κεμπάρης υποψήφιος και άξιος συνεχιστής της θεαματικής εποποιίας Μπους- ανακοίνωσε σήμερα την ρεπουμπλικάνα αντιπρόεδρα. Τη λένε Σάρα (Μάρα) Παλίν και το κακό συναπάντημα σου 'ρχεται διαβάζοντας το βιογραφικό της. Είναι σαραντατεσσάρων ετών, μητέρα πέντε παιδιών, κυβερνήτισσα της Αλάσκας και το 1984 αναδείχθηκε Μις Γουασίλα -εντάξει δεν είναι και η Μπαλατσινού, αλλά ένας τίτλος είναι όσο να πεις στα πλας όταν έχεις να παραβρεθείς και σε τόσες δεξιώσεις.

Και ένα και δύο και πάμε. Υποστηρίζει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου της Αλάσκα αδιαφορώντας για την οικολογική καταστροφή που αυτό συνεπάγεται, την οπλοφορία και οπλοχρησία (στο τσαντάκι της έχει πάντα την πούδρα, το σετ της Μαξφάκτορ και ένα ρεβόλβερ), το κυνήγι της πολικής αρκούδας και των ελαφιών (που να μη μείνει σαλονοτραπεζαρία χωρίς το ελαφοκέφαλο στον τοίχο) και βεβαίως τη θανατική ποινή (επόμενος για ηλεκτροσοκ;). Αντιτίθεται στις εκτρώσεις, στα σύμφωνα συμβίωσης και στους γάμους ομοφυλοφίλων (αν βγει, θα γιομήσει η Τήλος από αμερικάνα αδελφή) ενώ είναι βαθύτατα θρησκευάμενη και πιστεύει ότι η κατά Δαρβίνο θεωρία περί εξέλιξης των ειδών είναι μία μπαρούφα και μισή και ότι όλοι προερχόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα (εμένα ειδικά θα μου επιτρέψεις να φωνάζω τον ουρακοτάγκο, παππού;).

Έλα τώρα και πες μου πόσο τέλεια τύπισσα είναι και πόσο πολύ γουστάρεις να τη δεις αντι-πλανητάρχισσα. Φαντάσου την να κάθεται στη γραφειάρα της με space στολή (ασημί φόρμα με τεράστιες βάτες, αστραφτερά γάντια και μπότες, χοντρά σκελέτινα γυαλιά με μυτερές γωνίες) και ένα τηλεκοντρόλ με πυραύλους στο χέρι. Η αμερικανική σημαία από πίσω και μουσική υπόκρουση κάντρι. Μμμμμ, σε έφτιαξα πάλι.

Γιατί αν δεν είναι στη Βογκ, δεν είναι στη μόδα.

Αν ήταν Νοικοκυρά σε Απόγνωση θα ήταν η Μπρι ΒανΝτεΚαμπ, αν έπαιζε στα Εγκλήματα θα ήταν η Σωσώ, αν ήταν κινούμενο σχέδιο θα ήταν η Κρουέλα ντεΒιλ, αν είχε καρούλια θα ήτανε τρόλεϊ. Σάρα ζούμε για να σε υπακούμε.

28.8.08

Αυτή η χώρα σε λιγώνει.

Υπόθεση πρώτη.
Μικρή ιστορική αναδρομή. Πριν κάποια ζίλιονς χρόνια, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία -καλή της ώρα- παραχώρησε στη Μονή Βατοπεδίου μερικά στρεμματάκια γης (ογδόντα χιλιάδες για την ακρίβεια) στη Βιστωνίδα. Που και τι να τα κάμει κοτζαμάν Αυτοκρατορία τα οικόπεδα; Αν ήθελε γη να κάμει τα κουμάντα της, έστελνε τα στρατά, το υγρόν-πυρ ή τιποτις σαλεμένες εικονολάτρισσες με σταυρούς και κομποσκοίνια και κατακτούσαν καμιαδυο αραβικές επαρχίες ή έδιωχνε ξουτ-ξουτ κανένα ρωσοβούλγαρο από τα βόρεια και έριχνε τις απλωτές της. Όχι για να δεις τι γαλαντόμες ήτανε τότες οι Αυτοκρατορίες!

Έκτοτε έχουν περάσει τη λίμνη Βιστωνίδα Ούνοι, Γότθοι-Βησιγότθοι (που ως γνωστόν προελαύνουν αγκαζέ), Οθωμανοί και η ελληνική κυβέρνηση με κάτι επιχωματώσεις. Αν είσαι ψάρι σ'αυτή τη λίμνη, ένα νευρικό κλονισμό τον έχεις δεδομένο. Μη γνωρίζοντας τα πάρε/δώσε της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας γιατί σιγά μην τους έδινε και ραπόρτο, αγρότες έστησαν εδώ και αιώνες το τσαρδί τους στα στρεμματάκια γης (σου υπενθυμίζω: ογδόντα χιλιάδες), καλλιεργούσαν τα δέντρα τους, βοσκούσαν τα γελάδια τους και άλειφαν αμέριμνοι στη φρυγανιά τους, φρέσκο βούτυρο Βιτάμ.

Έλα όμως που πριν τέσσερα χρόνια, η Μονή Βατοπεδίου ξετρυπώνει τα "βυζαντινά χρυσόβουλα" (!) με τα οποία είχε γίνει η προ-αμνημονεύτων συμφωνία, παθαίνει ένα ταρατατζούμ και αρχίζει να φωνάζει "mine", "mine", "mine" δείχνοντας με νόημα τα οικόπεδα! Επειδής να διώξουμε τους κατοίκους των περιοχών αυτών είναι όσο να πεις κωλοπαιδισμός, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να δώκει στη Μονή οικοπεδικές εκτάσεις στους νομούς Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Χαλκιδικής και Πέλλας με συμβολαιογράφο της σχετικής πράξης την Αικατερίνη Πελέκη-Βουλγαράκη (ναι, στον θυμίζει γιατί είναι η γυναίκα του) καθ' όπως διατείνεται το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά και σε αυτές τις περιοχές αντιδρούν οι κάτοικοι (καμία κατανόηση ο κάτοικος) με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να ξαναπάρει πίσω κάποια από τα οικόπεδα αυτά και να τα αντικαταστήσει με -κρατήσου γιατί είσαι και σε επικίνδυνη ηλικία- ένα Ολυμπιακό Ακίνητο από αυτά που νόμιζες εσύ ότι ανήκουν στο λαό που τα χρηματοδότησε. Νααααατ! Πιο συγκεκριμένα λοιπόν ένα ωραιότατο συγκρότημα κτηρίων στο Ολυμπιακό Χωριό στο οποίο και επρόκειτο να μετεστεγαστεί το Υπουργείο Εργασίας (που όπως καταλαβαίνεις, θα κάτσει στ'αυγά του, που μου ήθελε και εξοχές) πέρασε στα χέρια της Μονής, η οποία μπορεί να έκαμε καμιά δεκαριά αιώνες να θυμηθεί την ιδιοκτησία της, αλλά την αμέσως επόμενη μέρα από την απόκτηση του ακινήτου, το εκποίησε σε ιδιώτη και εισέπραξε ζεστό χρήμα.

Μιαμ μιαμ! Λουκουμάκι. Σαν αυτό που σου προσφέρουν σε τέτοιες περιπτώσεις οι μοναχοί. Τέλειο; Πρόσεχε μην πασαλειφθείς με την άχνη ζάχαρη.

Υπόθεση δεύτερη.
Την Πελοπόννησο που κάηκε και την κλαίγαμε τη θυμάσαι. Η κυβέρνηση της Αστραλίας σε μία επίδειξη απίστευτης μεγαλοψυχίας απεφάσισε τότες να δώκει στους δύστυχους κατοίκους της καρβουνιασμένης Ζαχάρως το ποσό των 1.800.000 ευρώ για να αποκαταστήσουν μέρος των ζημιών τους. Ο δήμαρχος όμως αντίς να κατευθύνει τα χρήματα στους πληγέντες, απεφάσισε βρε να τα διαθέσει στην ανέγερση ενός νέου, λαμπρού δημαρχειακού μεγάρου, το οποίο μάλιστα κατασκευάζεται σε χώρο που καθ' όπως καταγγέλλουν δημοτικοί σύμβουλοι, προοριζόταν σύμφωνα με το σχέδιο πόλης, για πάρκο!

Αν έχεις το Θεό σου δηλαδή, φαντάσου καρβουνιασμένους λόφους, κατεστραμμένες περιουσίες και στη μέση ένα καινούργιο, ωραιότατο δημαρχείο ("έργο πνοής για τον τόπο" το χαρακτήρισε ο δήμαρχος). Η αστραλιανή κυβέρνηση που τα πληροφορήθηκε όλα αυτά, αφενός φρίκαρε και αφετέρου ζήτησε εξηγήσεις μέσω της Πρεσβείας της στας Αθήνας και άρχισε ένα γραφειοκρατικό γαϊτανάκι για το ποιος-που-πως διαχειρίστηκε το καγκουροδόλαρο. Έλα καημένε (ή μήπως καμένε;) που θέλεις να δεις και που πήγαν τα χρήματά σου!

Μιαμ, μιαμ! Γλειφιτζουράκι. Σαν αυτό που γλείφει αλαζονικά μπόμπιρας μπροστά στα μάτια των πεινασμένων φίλων του. Τέλειο; Πρόσεχε μην πασαλειφθείς με τα σιρόπια.

25.8.08

Κατέβασε τα κόκκινα φανάρια

Το παραδέχομαι και ας με κακοχαρακτηρίσεις. Αυτή την Ολυμπιάδα δεν την πολυχάρηκα. Θες που ήταν σε ανάποδες ώρες, θες που ο έλληνας μη ντοπαρισμένος αθλητής ήταν είδος προστατευόμενο από τη βε-βε-εφ, θες που βαρέθηκα να βλέπω να καταρρίπτονται το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και με χαρακτηριστική ευκολία, θες που μπούχτησα τις ξιφασκίες και τα πινγκ-πονγκ; Όλα μαζί μωρέ!

Αλλά τελοσπάντων, μία τελετή λήξης την είδα. Και προσωπικά, αρκετά γουάου μου φάνηκε κι ας μην άρεσε στη Δήμητρα Γαλάνη που τη βρήκε μη ανθρωποκεντρική! (Πώς λέμε, ομορφούλα η Βίκυ Καγιά, αλλά η ακριανή βλεφαρίδα στο αριστερό μάτι της γέρνει προς τα μέσα; Ε κάπως έτσι!) Φυσικά όλοι οι παριστάμενοι στα δελτία ειδήσεων απεφάνθηκαν ότι η δική μας τελετή ήταν ανώτερη, δίοτι ως γνωστόν είμαστε καλύτεροι σε όλα και πρέπει να το τονίζουμε αυτό για να μην το ξεχνάμε.

Ε, ό,τι μπορούσε έκαμε κι αυτός ο έρμος ο κινέζος (που έλληνας δεν θα γίνει ποτέ, διότι ο φραπές δεν ευδοκιμεί στο κλίμα του) κι είπα κι εγώ ο φτωχός να σου βάλω καμιά φωτογραφία να δεις κι εσύ αυτή τη μη-ανθρωποκεντρική εκδήλωση, μιας και εκείνη την ώρα ήσουν στην παραλία και λιαζόσουνα. (Αλλά εάν έχεις δει την τελετή της Αθήνας, δεν χρειάζεται καν να κοιτάξεις αυτές τις μη-ανθρωποκεντρικές φωτογραφίες και στην πραγματικότητα, μπορείς να μην ξαναδεις καμία τελετή έναρξης ή λήξης, διότι και πώς να τη συγκρίνεις με το αψεγάδιαστο της Αθήνας;)

Κατ'εμέ το χειροτερότερο σημείο της όλης τελετής ήταν η μπουχέσικη βρετανική παραλαβή της ολυμπιακής σημαίας με το κόκκινο διώροφο λεωφορείο και τον Ντέιβιντ Μπέκαμ (που μάλλον μόνο εγώ τον βρίσκω αδιάφορο επαρχιωτάκι που ξεύρει μέτρια μπάλα) να κλωτσάει το τόπι. Μπλιαχ όμως! Πόσα κιλά κακογουστιά ζύγιζαν αυτά τα 10 λεπτά;

Πάμε στοίχημα ότι η βρετανική Ολυμπιάδα θα είναι τρελό ξενερουά;

Πάμε μωρό μου στο Νησί των Ονείρων;

Το περίμενες από εμένα αυτό; Όχι πες, το περίμενες;

Ε ναι λοιπόν θα σου μοστράρω φωτογραφία από διακοπές, θα σου περιγράψω τα καλοκαιρινά σουρταφέρτα μου και δεν μου καίγεται καρφάκι που θα με πεις κλισέ και που έχεις βαρεθεί να διαβάζεις το θέμα "ελληνικός τουρισμός 2008" σε άλλα δυόμιση τρισεκατομμύρια blogs. Η διήγηση θα είναι σε συνέχειες για να μην σε φάει και η αλμύρα.

Προορισμός νούμερο ούνο: Εύβοια

Όταν στην ίδια παραλία βρεθεί ιταλικό γκρουπ ΚΑΠΗ από τη Νάπολη, η ελληνική ομάδα καράτε εφήβων και σύσσωμη η Σιβιτανίδειος σε εκπαιδευτική εκδρομή -θυμήσου με- πάρε την πετσέτα σου και μπες στο πρώτο τρένο για το Μπάντεν-Μπάντεν. Που να έχει η ιταλίδα γριά γαργιάσει από το μαύρισμα αλλά δώστου να στριφογυρίζει στο μπρούμυτα και στο ανάσκελα για να πετύχει το απόλυτο κατράμι, να κάμουν από την άλλη γυμναστικές ασκήσεις οι καρατέκα μέσα στο λιοπύρι (και να φοβάσαι μη σε βρει η κλωτσιά του Τσάκι Τσαν στο σβέρκο) και να παίζει η Σιβιτανίδειος την άπειρη ρακέτα, το τόπι, τη μπουκάλα, τη μακριά γαϊδούρα και το χουλαχουπ με συμμετοχή πολλών ανυποψίαστων λουομένων -διότι όλη μία παρέα είμαστε βρε αδελφέ! Εκεί που είχες αράξει εσύ καλά κι ωραία στην ξαπλώστρα, σου'ρχοταν ψηλοκρεμαστή πάσα στα καλά του καθουμένου και σου φωνάζανε: "Σε μένα! Σε μένα!" κι έτρεχες μέσα στο άγχος να βρεις ξεμαρκάριστο πιτσιρίκι.

Στα καλύτερα σε πάω!

Σε κάποια φάση μού μύρισε καμένο μπέικον, αλλά συνειδητοποίησα ότι απλώς μία καρβουνιασμένη ιταλίδα γιαγιά δίπλα μου είχε ξεχάσει να βάλει αντηλιακό στην πλάτη της. Εντωματαξύ ένα χοντρό μωρό (από εκείνα που τρώνε όλη τη μερέντα τους) με πλησιάζει με αγγελικό βλέμμα, καπελάκι μικρό-μου-πόνι και κόκκινο κουβαδάκι και με κοιτάζει με ύφος "πάμε τζάμπο τώρα!". Δεν προλαβαίνω να τελειώσω την πιασάρικη ερώτηση "Πώς σε λένε;" και μπήγει υπερηχητικό κλάμα που ενεργοποιεί τους συναγερμούς των αυτοκινήτων σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων, σπάει μερικές ομπρέλες θαλάσσης, ρίχνει κάτω μία ντουζίνα καρατέκα ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες για τσουνάμι στην απέναντι ακτή του Ευβοϊκού. Ο μπαμπάς του τρέχει να το συμμαζέψει, αλλά το μωρό ανεβάζει οκτάβα και νομίζω ότι για κάποια δευτερόλεπτα πριν του στουμπώσουν την πιπίλα στο στόμα, η φωνή του καταγράφηκε από δορυφόρο της NASA στη στρατόσφαιρα –μη σου πω ότι πιάσανε σήμα και κάτι εξωγήινοι στο Δέλτα του Κενταύρου.

Πάρε μάτι πράσινο και γαλάζιο. Στο βάθος (πάρε κυάλι και δες, μη με πρήζεις ότι δεν φαίνεται) είναι ο Κάλαμος που τις μισές μέρες φλεγόταν και τον ποτίζανε κάτι αεροπλάνα.

Με όλη τούτη τη συμφόρηση στην παραλία, σκέφτηκα να ξανοιχτώ μεσοπέλαγα και πράγματι βρήκα την υγειά μου στα άπατα, ώσπου παρατηρώ με τρόμο ροζ σκουφάκι να κατευθύνεται απειλητικά προς το μέρος μου και ιταλίδα γριά να μου πιάνει την κουβέντα για τα παιδιά της, τα εγγόνια της, τη δευτερανηψιά της την Καρλότα που της τα φόραγε ο Τζοζεφίνο και τις διακοπές που είχε κάνει το 1850 στο Κάπρι κι εγώ ν'αναρωτιέμαι που διάολο είναι οι λευκοί καρχαρίες όταν πραγματικά τους χρειάζεσαι.

Απολογισμός: έκαμα δέκα μπάνια σε πέντε μέρες (το πήγαινα διπλοβάρδια πρωί/απόγευμα), γνώρισα στα ντουζ τη Τζουζεπίνα από την Περούτζια που υποσχέθηκε να με φιλοξενήσει του χρόνου σπίτι της (αν ζει ως τότε και με θυμάται παρά το αλτσχάιμερ), διάβασα δύο ωραιότατα βιβλία, έφαγα νοστιμότατο κλαμπ σάντουιτς στην Ερέτρια σε ένα καινούργιο καφέ πολύ λάουντζ στην παραλία, συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα μπορείς να κάμεις τις όποιες δουλειές σου στην επαρχία (π.χ. να εξυπηρετηθείς σε τράπεζα, να παρκάρεις ακριβώς όξω από το φαρμακείο κ.λπ.) και ρέμβασα ατελείωτα σε ένα μώλο μετρώντας καβουράκια στου γιαλού τα βοτσαλάκια.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά συζήτησα πολύ σοβαρά με τον εαυτό μου. Γελάσαμε, μαλώσαμε, ρίξαμε μερικές χριστοπαναγίες και στο τέλος τα βρήκαμε.

Μπορεί να σε πιάνουν οι τσιγκουνιές σου και να μη θέλεις να δώκεις τα 10 ευρώ για το φέρι από Ερέτρια προς Ωρωπό, αλλά τραστ-μι είναι πολύ ευχάριστη διαδρομή και γλιτώνεις και ένα σκασμό χιλιόμετρα. Στη φωτό πανοραμική άποψη (λέμε τώρα) του Ωρωπού που τράβηξα ειδικά για σένα μονάκριβε αναγνώστα.

19.8.08

Αχ Αλι Μπαμπά!

Μπορεί τελείως άδεια να μην ήταν, αλλά η Αθήνα αυτές τις δύο εβδομάδες και με τη ζέστη να χτυπάει στο δοξαπατρί, σου έκαμε κάτι σε έρημο της Αραβίας με τους ελάχιστους βεδουίνους να βολοδέρνουμε στους δρόμους και τις φελάχες να περιμένουνε στις στάσεις τα καραβάνια των τρόλει (που κινούνται με τη γνωστή ταχύτητα της γκαμήλας). Ήταν τόσο εκπληκτικά άνετοι οι δρόμοι που έμοιαζε το αμάξι μου με μαγικό χαλί -εξού και το άσμα της εβδομάδας είναι ετούτο και πολύ εμπνευσμένη επιλογή θα το πεις γλυκιά μου Τζεμιλέ.



Παίρνω το χαλί και στο μαύρο μου χάλι
φεύγω μακριά,
Στέλνω τηλεγράφημα στο θείο Μιχάλη
δεν είμαι καλά.

(Αναχωρώ για μία τελευταία τζούρα διακοπών, αλλά δεν θέλω κλάματα -την Κυριακή θα είμαι πίσω.)

Το σιχαίνομαι το παντζάρι γαμώτι μου!

Είναι η γάτα σου γκοθού; Πάσχει ο παπαγάλος σου από σχιζοφρένεια και σου μιλάει σερβοκροάτικα; Δένεται ο βόας σου ναυτικούς κόμπους και δεν μπορεί να λυθεί; Τις αμολάει το χρυσόψαρό σου κάθε φορά που βλέπει την Άννα Δρούζα στην τηλεόραση; Ακούει η χελώνα σου φωνές και είσαι έτοιμος να την τρέξεις σε έναν παπά να τη διαβάσει ή στον Χαρδαβέλλα να τη δει; Καθόλου μην χολοσκάς, διότι υπάρχουν λύσεις σε όλα σου τα προβλήματα! Κάθε μεσημέρι ο ΣΚΑΙ προβάλει μία επιμορφωτική εκπομπή που λέγεται "Με τη φροντίδα του Χάρι". Όπου Χάρι είναι ένας κτηνίατρος που την έχει δει Δρ Ντούλιτλ και προστρέχει σε βοήθεια του κάθε σαλεμένου ζωόφιλου ανά την Αστραλία -που συχνά της δικαιολογώ όλη ετούτη την αλαφρότητα γιατί στο νότιο ημισφαίριο και με το κεφάλι ανάποδα, μην περιμένεις να λύνουν και όλη μέρα σουντόκου.

Στη σημερινή εκπομπή το θέμα ήταν ένας σκύλος που δεν σταματούσε να τρώει! Να βλέπεις το ζωντανό να καταβροχθίζει το φρίσκις του, να τρώει το φαγί της γάτας, να ανοίγει το ψυγείο για καμιά μπριζολίτσα και να κοιτάζει κατόπιν με νόημα τ' αφεντικά του με το τηλέφωνο στο στόμα και προσπέκτους από ντελιβεράδικα στο πόδι. Μιλάμε αν ο σκύλος ήταν λίγο μεγαλύτερος θα είχε καταπιεί τα ίδια τ'αφεντικά του, το Χάρι και την Αστραλία την ίδια. Τον ασυμάζευτο είχε λέμε, οπότε και ο Χάρι συνέστησε μία δίαιτα πλούσια σε παντζάρι και λάχανο -τη γνωστή και ως δίαιτα μπλιάχ που ξεκινάς κι εσύ κάθε τέτοιον καιρό μετά από διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα και απόκριες.

Να μη στα πολυλογώ, σε τρεις μήνες ο σκύλος είχε φέξει, γεγονός που δικαίωσε το Χάρι, το παντζάρι και το λάχανο, αλλά και τους όσους διατείνονται υπέρ της χορτοφαγίας και της υγιεινής διατροφής (τύπου μπλιαχ). Που θέλω να καταλήξω; Αυτό το παιδί ο Φελπς που τρώει δέκα κρέπες, τρεις πίτσες και δύο κοντοσούβλια στην καθισιά του, πώς γίνεται γαμώτι μου να έχει τέτοια γράμμωση και σιξ-πακ; Εντάξει θα μου πεις, ρίχνει καμιά εξηνταριά γύρους στην πισίνα (όχι αυτούς με το τζατζίκι και την πιτούλα -τους κανονικούς με τις απλωτές, χεράκι-ποδαράκι) και ό,τι και να φάει το εξαερώνει. Αλλά θέλω να καταγγείλω με κάθε δριμύτητα -και νομίζω ότι εκπροσωπώ εδώ και το δύσμοιρο αστραλιανό σκύλο που απέκτησε μεν σιλουέτα αλλά ανέπτυξε και μία ωραιότατη κατάθλιψη από την τόση στέρηση- ότι είναι fuckin' κρίμα κι άδικο.

18.8.08

Ντοπέ και ο πιγκουίνος! Η χώρα έχει πάθει ντοβρουτζά από τα απανωτά χαστούκια.

Φωτογραφίες αρχείου από προηγούμενες επιτυχίες του Πιγκουίνου.

Σάλος έχει προκληθεί στη διεθνή κοινότητα από την ανίχνευση αναβολικής ουσίας στο διάσημο πτηνό. Ο πιγκουίνος που έχει προσφέρει στη χώρα αμέτρητες διακρίσεις και έχει ανέβει πλειστάκις και κατ'εξακολούθηση στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου -με το που έβλεπε βάθρο και κορφοβούνι, σκαρφάλωνε!- δηλώνει απογοητευμένος από την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Σε ιδιωτική του συνομιλία με φίλους ακούστηκε να λέει με λυγμούς:

"Κάτι μου έριξαν στις σαρδέλες που έφαγα προχθές. Είμαι αθώος!"

Η χώρα είναι συγκλονισμένη (αν και μεταξύ μας έχει βαρεθεί κάθε εβδομάδα να συγκλονίζεται με το'να και με τ'άλλο και στο τσακ είναι να τα βροντήξει κάτω) , η κυβέρνηση -που αυτήν την περίοδο έχει απλώσει τις αρίδες της σε σεμνό κότερο γνωστού επιχειρηματία, αποκαμωμένη από τη σκληρή δουλειά που έχει ρίξει τόσον καιρό για να συνεφέρει τον τόπο- απεφάσισε να είναι ξεκάθαρη και αμείλικτη, ο υπουργός -όπου και να'ναι, καλή του ώρα- δήλωσε αηδία, τα μίντια παρατήρησαν με νόημα ότι ήταν λιγουλάκι περίεργο το αλλεπάλληλο σπάσιμο των παγκόσμιων ρεκόρ από το εν λόγω πτηνό στο κατοστάρι, το επικοντώ, την ξιφασκία, το μπάντμιντον, την πρέφα και την τσιγκολελέτα, η ομοσπονδία υποσχέθηκε να διενεργήσει ελέγχους ενώ και ένας γλάρος έχεσε ανοιχτά της Λούτσας.

Η γουάντα (όχι η κακιά του Σπορτμπίλυ ρε, εκείνη τη λέγανε Βάντα) απεφάνθη ότι και το δεύτερο δείγμα περιείχε την υπερτοξική, απαγορευμένη ουσία "νεφτοβαζελίνη-3" η οποία και έκαμε το πτηνό να τρέχει σιχτηρίζοντας ωσάν δαιμονισμένο και να καταρρίπτει τα ρεκόρ. Να σημειωθεί ότι πριν μερικούς μήνες η ίδια ακριβώς ουσία είχε ανεβρεθεί σε ακόμη δεκατέσσερις χήνες, αλλά επειδή τότες κάνανε όλοι τις πάπιες, το θέμα είχε μπει στην κατηγορία φασκελοκουκούλωστα.

Φέτος δεν αναμένονται παράτες στο Καλλιμάρμαρο για την υποδοχή των υπεραθλητών με κανονιοβολισμούς από το Λυκαβηττό, τσιρλίντερς να ζητωκραυγάζουν , F16 να σχηματίζουν τις γραμμές της σημαίας, ιερείς να κραδαίνουν τη θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γερβάσιου και χορωδίες να ψέλνουν το τ'υπερμάχω, οπότε θα αρκεστούμε όλοι στο σόου της οικογένειας Φλωρινίωτη στο 34ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού. Γκεστ-σταρ το Γωγουλίνι.

(πάντως και το γεγονός ότι είχες τόσα posts μέσα στον Αύγουστο από τον Πιγκουίνο ενισχύει την πεποίθηση ότι το πτηνό είναι ντοπέ)

15.8.08

Εκτάκτως η Μεγαλόχαρη εορτάζεται φέτος στις 27 Σεπτεμβρίου.

Θα μαζευτούμε οι πιστοί για μία πολύωρη λιτανεία στο Ολυμπιακό Στάδιο, ενώ κάποιοι εξέπσιοναλι τυχεροί από εμάς (και ναι, θα στο πετάξω στα μούτρα γιατί είμαι μικρόψυχος και παρτάκιας) θα είμαστε τόσο απιστεύταμπολ κοντά της που σχεδόν θα αγγίξουμε το ιερό τέρας.

Για να μη λες ότι πετάω λόγια στον αέρα, εξίμπιτ νάμπερ ουάν το εισιτήριο.

Και εξίμπιτ νάμπερ του, η ίδια η Μαντάνα σε άσμα ανεβαστικό κι αβανταδόρικο.



What are you waiting for?
Nobody's gonna show you how
Why work for someone else
To do what you can do right now?

Got no boundaries and no limits
If there's excitement, put me in it
If it's against the law, arrest me
If you can handle it, undress me

Don't stop me now, don't need to catch my breath
I can go on and on and on
When the lights go down and there's no one left
I can go on and on and on

Give it 2 me, Yeah
No one's gonna show me how
Give it 2 me, Yeah
No one's gonna stop me now

They say that a good thing never lasts
And then it has to fall
Those are the the people that did not
Amount to much at all

Give me the bassline and I'll shake it
Give me a record and I'll break it
There's no beginning and no ending
Give me a chance to go and I'll take it

Don't stop me now, don't need to catch my breath
I can go on and on and on
When the lights go down and there's no one left
I can go on and on and on

Give it 2 me, Yeah
No one's gonna show me how
Give it 2 me, Yeah
No one's gonna stop me now

Pharrell: Watch this

Get stupid, get stupid, get stupid, don't stop it (What?)
Get stupid, get stupid, get stupid, don't stop it (What?)
Get stupid, get stupid, get stupid, don't stop it (What?)
Get stupid, get stupid, get stupid, don't stop it (...)

Σήμερα που γιορτάζεις, αχ τι δώρο να σου κάνω;

Χρόνια πολλά στη Μαρία την Άσχημη (που μόνο στην κονγκολέζικη version δεν την έχουμε δει ακόμα -η οποία πλάκα-πλάκα θα'χε κι ένα ενδιαφέρον!), τη Μαρία της Σιωπής (που μετά το βιβλίο του Γιαννάκη και την τηλεοπτική σειρά που ετοιμάζεται, δύο φωνήντα θα βρει να τα πει), τη Μαρία Μενούνος (θυμήσου να την πάρεις κάνα τηλέφωνο, διότι αν ο Σάκης πάρει την πρωτιά στην επόμενη Γιουροβίζιον θα πρέπει να φρεσκάρει τα ελληνικά της), τη Μαρία-σας αγαπώ- Αλιφέρη (Κύριε Διευθυντά; Μαμά!!;) και τη Μαρία με τα Κίτρινα (που αν τη ζητήσει κανείς, θα είναι μία στιγμή στο γείτονα).

Πως της πά-, πως της πά-, πώς της πάαανε τα κολιέ!
Επίσης χρόνια πολλά κι από ένα μπράβο στην Άννα-Μαρία Λογοθέτη που δεν επιχείρησε ποτέ καμ-μπακ στην τηλεόραση και στην Άννα-Μαρία την τέως για το βασιλικό χοροπηδηχτό που έριξε όταν είδε την ελληνική σημαία να μπουκάρει στη Φωλιά του Πουλιού (σιγά τα -γαλάζια- αίματα!).

Τέλος χρόνια πολλά και συγχαρητήρια στη Μαρία Ναυπλιώτη και τη Maria Grazia Cucinotta που υπάρχουν.

14.8.08

Δελφίνι, δελφινάκι

Δεν παίζεται λέμε ο τύπος.

Κι ας φέρνει λίγο στον Γκούφι. Κι ας πιάνουν τ'αυτιά του Αντ-1 σατελάιτ. Κι ας έχει ξεσκιστεί στη διαφήμιση και στο τρελό προμόσιον. Κι ας είναι το προσωπικό του στοίχημα για κατάκτηση οκτώ ολυμπιακών μεταλλίων, συγκαλυμμένο κόντρακτ με τη Speedo (που του έταξε ένα μύριο δολάρια, αν τα καταφέρει).

Όταν κολυμπάει ο Φελπς, ξεχνάς ότι είναι άνθρωπος και σου κάμει κάτι σε δελφινοκαρχαρία. Αεροδυναμικό γουάου μέσα στην πισίνα!

13.8.08

Τρέξε Λόλα, τρέξε!

Εψές είπα να πάω για τζόκινγκ.

Μεγάλη απόφαση θα το πεις αυτό διότι πρώτον εγώ ποτέ δεν πάω για τζόκινγκ και δεύτερον είχε και μία ζέστη που και γκαμήλα να είσαι, το σκέφτεσαι να πάρεις τα πόδια σου. Επειδής όμως θυμήθηκα εκείνη τη βάφλα που έφαγα προχθές με τη δίπατη τη μερέντα, το ψιλοκομμένο το φιστίκι το αράπικο και τις τρεις μπάλες παγωτού που καλοκαθόντουσαν πάνω σε μπισκότα πτι-μπερ (όπως επίσης και κάτι σουβλάκια που χτύπησα την Κυριακή, μία πίτσα που συνάντησα όλως τυχαίως το Σάββατο και κάτι παγωτίνια που ελάχιστα πρόλαβαν να γνωρίζουν την κατάψυξή μου πριν αποδεκατιστούν αδυσώπητα), είπα να κάμω την καρδιά μου πέτρα και να πάω (μπας και κάμω και την κοιλιά μου πέτρα -as if). Άσε που πέραν όλων των άλλων, ακουγόταν και πολύ μουράτο να το λες σε όποιον σε ρωτούσε.
-Τι θα κάμεις σήμερα;
-Μωρέ σκέφτομαι να πάω για τζόκινγκ. (how snob am I?)

Οκ και πες το απεφάσισα. Που να πάω να τρέξω; Διότι επιτέλους πρέπει να σε εμπνέει και το τοπίο. Να βλέπεις μία πρασινάδα, να έχει μία ησυχία, να είναι μακριά από δρόμο ώστε να μην κινδυνεύεις να σε κάμει χαλκομανία κανένα τριαξονικό, να μην έχει πολύ κόσμο γιατί πονοκεφαλιάζω με το ποδοβολητό αλλά ουχί και ερημιές γιατί σκιάζομαι (τόσες ταινίες έχεις δει που σε πλησιάζει απο πίσω άλλος τρεχούμενος με κουκούλα και χραααααπ σου καρφώνει το χασαπομάχαιρο στην πλάτη), να υπάρχει κοντά αναψυκτήριο ώστε αν σου έρθει μία δίψα ή μία πείνα να μπορείς να βρεις βρε αδελφέ μία γκαζόζα, μία τσιτσιμπίρα ή ένα κλαμπ σάντουιτς με φρεσκοτηγανισμένες πατατούλες. Και βέβαια να είναι ο τάπητας αντικραδασμικός, μην πάθω και κανένα ατύχημα καλοκαιριάτικα -που πιο εύκολα σου εμφανίζεται η Μεγαλόχαρη τέτοιες μέρες, παρά βρίσκεις γιατρό ή φαρμακείο ανοικτό.

Ανοίγω το γκουγκλ έρθ και αρχίζω να ψάχνω τις γειτονιές μπας και βρω κατιτίς ταιριαστό, αλλά αφού πέρασα φιλοθέες, ψυχικά, μαρούσια και έριξα κι ένα βλέφαρο σε τίποτις χάιντ παρκς και σέντραλ παρκς σε άλλες μεγαλουπόλεις για να έχω ένα μέτρο σύγκρισης, κατέληξα στην πιο κοντινή επιλογή: το ταπεινό γηπεδάκι πίσω από το σχολικό συγκρότημα που βρίσκεται στη γειτονιά μου (και στο οποίο κανονικά είχα ορκιστεί να μην ξαναπατήσω όταν πήρα το απολυτήριό μου από αντίδραση στα μισητά σχολικά χρόνια που πέρασα εκεί έγκλειστος, αλλά ας όψεται η βάφλα). Μετά και από αυτό, πέρασα είκοσι αναποφάσιστα λεπτά μπροστά στη ντουλάπα μου, προσπαθώντας να επιλέξω το κατάλληλο μπλουζάκι (με στάμπα ή χωρίς; μαύρο γιατί θα ιδρώσω ή ανοιχτόχρωμο που αναδεικνύει το φιζίκ μου;) και εντέλει μου καρφώθηκε να βάλω ένα περτικαλί που ήταν ασιδέρωτο αλλά επειδή θεώρησα ότι μόνο αυτό πάει με το σορτσάκι το χακί, με βρίσκεις να σιδερώνω -μην πάω και σαν το λέτσο! Ε όπως καταλαβαίνεις μιας και έβαλα το σίδερο, πάτησα κι ένα μπλουτζην, ένα κατωσέντονο, δύο μαξιλαροθήκες και τέσσερις πετσέτες. Επειδής μία κούραση την ένιωσα και άρχισε να περνάει και η ώρα (μη με βρει η νύχτα), είπα να πάω με το αυτοκίνητο.

Μπουκάρω στο γηπεδάκι όλος χαρά και τι να δω; Τίγκα στον κόσμο! Σου μιλάω για τον κακό χαμό: νεαροί με ακουστικά στ'αυτιά, κοπελίτσες με ροζ φορμούλες και τσιμπιδάκια, κυρίες με πολυεστέρ φόρμες, ένα τσούρμο με κάτι χοντρές, ηλικιωμένοι που τρέχαν από το Χάρο, ένα σκυλί που κυνηγούσε την ουρά του και μία γιαγιά με κολάν που το είχε κόψει στο περπάτημα στην εσωτερική. "Κοίτα πόσοι πολλοί φάγανε βάφλα εψές!" σκέφθηκα.

Παίρνω μία ανάσα και με δύο δρασκελιές βρίσκομαι στον διάδρομο νούμερο πέντε και αρχίζω να γκαζώνω. Που λάθος θα το πεις, διότι μιάμιση στροφή αργότερα είχα κατεβάσει πέντε ταχύτητες και τα μούτρα μου ως το το πάτωμα σε μία κυρία με μπαντάνα που με κοίταζε με εμφανή περιφρόνηση, καθώς την είχα περάσει ήδη δύο φορές με κορνάρισμα, αντικανονική προσπέραση από δεξιά και ύφος Άτο Μπόλτον. Ο ρυθμός στην τρίτη γύρα είχε πέσει αισθητά και τώρα είχα ενταχθεί στο τσούρμο με τις χοντρές, οι οποίες αν έχεις το Θεό σου συζητάγανε για την αποτρίχωση στην περιοχή του μπικίνι -γεγονός που μου έδωσε μία ανεξήγητη επιτάχυνση και βρέθηκα να συντρέχω με έναν τύπο-ξωτικό με καροτί μαλλί, καρό παντελονάκι, λευκή κάλτσα και φαβορίτα. Φαντάστηκα ότι έψαχνε κάπου να θάψει το τσουκάλι με τις λίρες του, αλλά το ουράνιο τόξο είναι σίγουρα μακριά. Μετά βέβαια με κοίταξε με ένα ύποπτα χαμογελαστό βλέμμα (που έφερε το ουράνιο τόξο πολύ εγγύτερα) και επειδής να τρέξω πιο γρήγορα τζαστ γουόζεντ αν όπτιον, το χαλάρωσα αφήνοντάς τον να φύγει μπροστά.

Στον πέμπτο γύρο ήμουν να με κλαίνε οι ρέγγες. Έφαγα το χώμα ενός ξεμανίκωτου τυπά που το είχε δει Μακόναχι, άρχισαν να με πλησιάζουν επικίνδυνα και οι χοντρές (που είχαν επιδείξει εντυπωσιακή αντοχή) και μπροστά στον κίνδυνο να με φάει μπαμπέσικα και η γιαγιά με το κολάν από την εσωτερική, είπα να σταματήσω. Έκαμα δύο-τρεις διατάσεις για ξεκάρφωμα και με τις τελευταίες ανάσες που μου είχαν απομείνει σύρθηκα στο αμάξι.

Πες μου τώρα ειλικρινά, δεν σου άνοιξε η όρεξη και μόνο που στα περιέγραψα όλα αυτά; Διότι εμένα σίγουρα μου άνοιξε που τα έζησα και το ίδιο βράδυ χτύπησα ένα διπλό κλαμπ κοτόπουλο με μπυρόνι για να έρθω στα ίσια μου. Φυσικά την επόμενη μέρα είχα πάρει μισό κιλό.

"Χμ", σκέφθηκα. "Τώρα κατάλαβα πώς πάχυναν εκείνες οι κυρίες. Κομμένο το τζόκινγκ!"

11.8.08

Μιλάμε κόλλησα.

-Έλιοτ...?
-Αν ξαναπείς άλλη μία φορά "E.T. go home" θα μείνεις με δύο δάχτυλα διαγαλαξιακό απόβρασμα!

Η Κούβα στον Καύκασο

Τώρα τη μαύρη αλήθεια μου θα σου πω και αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία. Ε λοιπόν τα ήθελε ο τέτοιος τους των Γεωργιανών. Όχι πως δεν θλίβομαι να βλέπω εικόνες νεκρών αμάχων, τραυματισμένων παιδιών και άστεγων προσφύγων. Αλλά πόσο λάθος επιλογή είναι η αμερικανολάγνα πολιτική αν βρίσκεσαι στο τρυφερό υπογάστριο της μαμάς-Ρωσίας και κάθεσαι πάνω στον αγωγό σφυρίζοντας;

Θέλεις καλή μου να ευημερήσεις και να αξιοποιήσεις τη γεωγραφική σου θέση; Παίξτο υπεράνω και ουδέτερη, χτίσε ένα σοβαρό διεθνές προφίλ σαν κιουρία που είσαι, απόλαυσε τον καθαρό καυκάσιο αέρα σου να ζήσεις μέχρις τα τρίσβαθα γεράματά σου και μην τρίβεις τη φτέρη, διότι είναι και περίοδος κυνηγιού επιτέλους.


Οι αρχηγοί της Ορεινής Δημοκρατίας του Βόρειου Καυκάσου (The Mountainous Republic of the Northern Caucasus), χώρας που δημιουργήθηκε το 1917 αλλά λόγω χαμηλής τηλεθέασης, το σχήμα διαλύθηκε τρία χρόνια αργότερα και κάποιοι ακολούθησαν σόλο καριέρα στην Οσετία, την Τσετσενία και το εξωτικό Νταγκεστάν.

Άσε που αυτός ο Μιχαήλ Σαακασβίλι (ο πρόεδρας ντε) καθόλου δεν μου γέμισε το μάτι στη συνέντευξη που παρακολούθησα το απόγευμα από τα σι-εν-εν. Κάτι ψιλο-γελάκια ανάμεσα στις απαντήσεις που έδινε στους δημοσιογράφους και κάτι ειρωνικά σχόλια για τη διεθνή κοινότητα, καθόλου -μα καθόλου- δεν ταιριάζουν στην περίσταση και με τη μισή σου χώρα να φλέγεται, μεγάλε. Την έκαμες ή δεν την έκαμες την αρχή με το να απλώσεις το ξερό σου στη Βόρεια Οσετία, με τις πλάτες των αμερικανών και τον Μπους να σου ξεσκονίζει τη νατοϊκή καρέκλα να 'ρθεις να στρογγυλοκαθίσεις; Ε μετά πώς να μη γίνουν οι Οσετίες ωσάν τις Κορέες;

Θυμήσου ότι επί ψυχρού πολέμου η προσπάθεια της Σοβιετικής Ένωσης να εγκαταστήσει τους πυραύλους της στην Κούβα, μας οδήγησε στο παραπέντε και έλα πες μου μετά ότι ο Σαακασβίλι και όσοι βρίσκονται πίσω του δεν είναι εκτός από άφρονες και απίθανα ανιστόρητοι.

10.8.08

Summer's gone (κι εσύ ακόμα μιλάς στο handsfree;)


Τώρα πες μου ειλικρινά, δεν είναι αυτό το πιο σουπερντούπερ, τσακιρκέφικο τραγούδι του καλοκαιριού; Το λένε Handsfree, ηθικός αυτουργός ο Sonny J και έχει μαλλιάσει κάθε συσκευή ήχου μου -από το κινητό ως τη σιντιέρα του αυτοκινήτου- να μου το παίζει ολημερίς και να με ξεσηκώνει. Άσε που συνοδεύεται με τσίλικο βιντεοκλίπ που κλείνει το μάτι σε σπλατεριές του Ρομέρο και του Ταραντίνο, ενώ χορογραφεί το ρεφρέν με μία νευρική τσαχπινιά και σου φωνάζει να το χορέψεις κι εσύ.

(Chorus)
If you hold my hand
Things
Won't be the same
If you hold my hand
Things
Are about to change

Summer's gone
Spring is gone
Life goes on and on
And I'm just bored
To tears

If I could find
A little space
To paint a smile
Upon my face
And hide the years

If winter comes
And I'm around to see
The snow
Upon the ground
What can I do
When I don't have
The will
To fight the coldness
Of the summernights
Are the darkest blue

Αν σου θυμίζει κάτι είναι γιατί το έχεις ξανακούσει. Είναι διασκευή ντε, από το "If you hold my hand" που τραγούδησε η Donna Hightower το 1972. Τέλειο κι εκείνο, άκουτο και πέσμου.



Ο στίχος "life goes on and on and I'm just bored to tears" πόσο ψαγμένος είναι επιτέλους;

Mamma Mia (η ταινία)

Δεν ξεύρω αν ξεπέρασες τις εμμονές σου για τα μιούζικαλς και πήγες να το δεις στο σινεμά, αλλά το Mamma Mia δεν πρέπει να το χάσεις λέμε! Και θα σου δώκω και τέσσερις λόγους να στο τεκμηριώσω.

Πρώτον, διότι τέτοια καρα-διαφήμιση της Ελλάδας έχει να γίνει από τότες που η Μελίνα τραγουδούσε τα παιδιά του Πειραιά και η Σοφία Λόρεν κυνηγούσε το παιδί και το δελφίνι στην Ύδρα. Ξεχειλίζει η οθόνη από Ελλάδα στα καλύτερά της (που σημαίνει καμία σχέση με την πραγματικότητα που ζεις εσύ στην καθημερινότητά σου): σμαραγδένια νερά, λευκά νησιώτικα σπιτάκια καρφωμένα πάνω σε βραχώδεις όρμους, πλακόστρωτα δρομάκια με γλάστρες βασιλικού και υπναράδικες γάτες να ρεμβάζουν σε πλατύσκαλα. Μιλάμε για δέκα καμπάνιες του ΕΟΤ μαζί! Και με δεδομένο ότι την ταινία την είδαν ή θα τη δουν μερικές δεκάδες εκατομμύρια θεατές/υποψήφιοι τουρίστες ανά τον κόσμο, έρχεσαι κι αναρωτιέσαι γιατί τρέχει και κουράζεται αυτό το παιδί ο Άρης (ο υπουργός τουρισμού μας ντε!) και δεν χρηματοδοτούμε απλώς μία-δύο τέτοιες ταινίες το χρόνο να ησυχάσει και το κεφάλι μας (και να αφιερωθεί κι ο Άρης στα lifestyle αφιερώματα των περιοδικών που τόσο του αρέσουν). Film tourism το λέμε και destination marketing.

Δεύτερον, διότι αν για κάποιο λόγο είσαι νταουνιασμένος -π.χ. γιατί δεν θα πας διακοπές ή γιατί μόλις γύρισες από τις διακοπές, γιατί σε άφησε η Τασία ή γιατί μόλις τα έφτιαξες με την Τασία, γιατί είσαι μπακούρι ή απλώς τα έχεις μ' ένα αγγούρι- τα τραγούδια των Abba είναι ξεσηκωτικά και θα σου φτιάξουν τη διάθεση. Και μη μου πεις ότι είσαι του έντεχνου ρεπερτορίου εσύ και ότι ακούς μόνο Μάλαμα, Μαχαιρίτσα και Παπακωνσταντίνου, διότι θα σε αρχίσω στις γρήγορες να συνέλθεις. Και όταν λέω γρήγορες εννοώ Dancing Queen και S.O.S. και Voulez Vous! και Money, Money, Money και Lay all your Love on me και άλλα τόσα που σνομπάρεις, αλλά αν βρεθείς εντός αιθούσης θα αρχίσεις να σιγοτραγουδάς καραόκε.

Τρίτον, διότι αν έχασες την παράσταση εδώ στην Αθήνα πριν μερικές εβδομάδες (που εγώ στο είχα πει να πας, αλλά εσύ κάμεις του κεφαλιού σου), έχεις μία σπάνια ευκαιρία να αναπληρώσεις τα κενά σου. Το καλό για σένα είναι ότι η ταινία είναι ξεπατικωτούρα της παράστασης και παρότι -να το πούμε κι αυτό- την αίσθηση του live party δεν θα την έχεις, θα πάρεις κι εσύ τη δόση σου από τρανταχτή europop ελαφρότητα.

Τέταρτον, διότι η Μέριλ Στριπ είναι η μεγαλυτερότερη σταρ της τελευταίας τριακονταετίας και δεν σταματά να το αποδεικνύει σε ό,τι κι αν παίξει. Έστω κι αν αυτό είναι μία εύπεπτη σαχλαμαρίτσα (o Διάβολος φορούσε Prada), ένα βαρύ κοινωνικοπολιτικό δράμα (Υπόθεση Κάρεν Σιλκγουντ), δυόμιση σκηνές κλαψομουρμούρας (Κράμερ εναντίον Κράμερ), τρεις ώρες αφρικανικής στέπας με το λιοντάρι στο κατόπι της (Πέρα από την Αφρική) ή ακόμα κι αν κυκλοφορεί στη μισή ταινία με μία τρύπα στην κοιλιά της (ο Θάνατος της πάει πολύ). Η σκηνή με τη Μέριλ να τραγουδάει εδώ το The Winner takes it all στον Πηρς Μπρόσναν είναι από εκείνες που σε αναγκάζουν να υποκλιθείς, να βγάλεις το καπέλο, να πέσεις κατάχαμα και να ρίχνεις επικύψεις (και κάναδυο πουσάπς) στο υποκριτικό της ταλέντο.