29.6.08

Με πιάσανε οι ζέστες και πήρα αποφάσεις

Υποτίθεται ότι το καλοκαίρι είναι η χειροτερότερή μου εποχή. Μάλλον είναι το πειθαναγκαστικό του χαρακτήρα μου που μου υπαγορεύει να αρνούμαι τα πολύ θετικά συναισθήματα και let's face it το ελληνικό καλοκαίρι είναι η καταγέλαστη εκδοχή της πιο ηδονιστικής ευθυμίας. Το πακέτο θάλασσα-club-νησί-Νίκος Βέρτης βγάζει τη γλώσσα σε όλη την κουλτούρα που πήγες και διάβασες έναν ολόκληρο χειμώνα και αυθαδιάζει έναντι των πρέπει και των γιατί σου.

Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι με πιάσανε οι ζέστες από τη μύτη. Από εκεί που πιάνεται το έξυπνο πουλί ντε! Και άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ θα πεις και θα 'χεις κι ένα δίκιο.

Απόφαση πρώτη, απεξάρτηση από τα πρέπει.

Πέρασα ένα σκατοχειμώνα που επουδενί θέλω να ξαναζήσω. Ήμουν μόνος, μπροστά σε ένα πισί, δούλευα ασταμάτητα και με αποκλειστικό στόχο να βγάλω μπικικίνια. Η θλίψη που νιώθω τώρα μπροστά στον (πρωτοφανώς ενισχυμένο) τραπεζικό μου λογαριασμό είναι μεγαλύτερη από την όποια χαρά ένιωσα που επιτέλους εξασφάλισα μία άνετη διαβίωση. Να τη χέσω την επαγγελματική καταξίωση αν δεν συνοδεύεται από προσωπική πληρότητα. Να 'ξευρες μόνο πόσο πολύ έχει κατρακυλήσει στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μου η λέξη "δουλειά"! Being there, done that. Τώρα βλαστημώ τις ώρες που ξόδεψα κλεισμένος στον εαυτό μου. Χαμένες ώρες. Εντάξει δεν ανήκω πλέον στη γενιά των 700 ευρώ αλλά εξίσου βέβαιο είναι ότι αν δεν μου πέσει το τζόκερ θα δουλεύω ακόμα 40 χρόνια. Μπορώ να πάω τώρα να κοιμηθώ;

Απόφαση δεύτερη, απενεχοποίηση.

Βαρέθηκα και κουράστηκα να παλεύω με τα ενοχικά μου σύνδρομα. Το πρώτο βήμα για να επιλύσεις τα όσα σε κατατρέχουν είναι να τα εκθέσεις. Κι εγώ σπάνια εκθέτω τον εαυτό μου, διότι έχουμε επιτέλους κι ένα προφίλ να διαφυλάξουμε. Μπούρδες. Δεν με ενδιαφέρει ούτε αυτό. Αποφάσισα ότι θέλω να περνάω καλά και με ανθρώπους που γουστάρω. Να βράσω τις περιττές ευγένιες και τις αναίτιες παραχωρήσεις μου σε καταστάσεις που δεν με ευχαριστούν. Αυτός είμαι, take me or leave me αλλά πραγματικά δεν έχω χρόνο για να σε πείσω.

Ούτε μία υποχώρηση σε καταπιεστικές καταστάσεις, μεγάλε. Έχω αποδείξει αρκετά πράγματα στη ζωή μου, τέλος.

Απόφαση τρίτη, ρεκτιφιέ.

Είμαι 32. Παρά κάτι μέρες. Το ξεύρεις ότι σε λίγο οι μύες μου θα αρχίσουν να χαλαρώνουν, τα μαλλιά μου να πέφτουν, το στομάχι μου να μεγαλώνει και θα βάλω γυαλιά πρεσβυωπίας; Το λένε γήρανση μωρό μου και θα συμβεί και σε σένα. Το μόνο παρήγορο είναι ότι προχθές πήγα σε μία δερματολόγο (για άσχετο λόγο -δεν είμαι τόσο ψώνιο να τρέχω για αντι-γήρανση) και μου έβγαλε ένα λογύδριο θαυμασμού για το baby face μου. Μου είπε ότι φαίνομαι 27-28 και ότι μπορεί τώρα να μην το εκτιμώ (που δεν το εκτιμώ), αλλά στο reunion των συμμαθητών μου το 2025 (που πες μου ότι δεν θα γίνει γιατί βαριέμαι από τώρα να πάω), θα ξεχωρίζω ανάμεσα σε γυαλιστερές καράφλες και ζαρωμένα μαγουλάκια. Δεν ήταν κακή σκέψη, αλλά μένει να αποδειχθεί από τη βαναυσότητα του χρόνου πάνω μου.

Για να μην κάτσω με σταυρωμένα χέρια, αποφάσισα να αρχίσω εντατικό γυμναστήριο και να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου και την υγεία μου. Κάνω υγιεινή διατροφή εδώ και αρκετούς μήνες (τίγκα στη σαλάτα, το φρούτο και το φυσικό χυμό) και έχω μείνει 75 κιλά από 79 στα τέλη Απριλίου. Είμαι και ψηλός, δείχνει η διαφορά πάνω μου -κάποιοι τρομάξανε. Πρέπει να το παλέψω όμως πιο συστηματικά στο γυμναστήριο και να μην αφήσω τις ηλίθιες δικαιολογίες περί δουλειάς και υποχρεώσεων να με εκτρέψουν φέτος το χειμώνα. Θέλει συνεχόμενους μήνες εκγύμνασης για να δεις αποτέλεσμα πάνω σου γαμώτο και με το που το αφήνεις, σε αφήνει κι αυτό (αφού σε μουντζώσει πρώτα).

Τime goes by. Τικ τακ.

Απόφαση τέταρτη, βελτίωση συναισθηματικής νοημοσύνης.

Μπορεί σε κάποια θέματα να είμαι αρκετά έξυπνος (βασικά είμαι αρκετά ενημερωμένος και πολυπράγμων, όχι απαραίτητα έξυπνος), αλλά σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των συναισθημάτων μου, ωραιότατη κουλούρα. Με τον κηδεμόνα σας και στο διευθυντή. Μου λες μ'αγαπάς (εγώ να δεις;), μου λες με πονάς (εγώ να δεις;), αλλά βαθιά μέσα μου η πρώτη σκέψη είναι "ρε μήπως φταίω εγώ σε κάτι;", "μήπως δεν είμαι αρκετά καλός"; Και μετά μπερδεύομαι. Και μπαίνω σε μία σύγχυση. Έρχεται και η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση και με γειώνει σε ένα χάος ερωτηματικών. Και ανάμεσα στο "δύσκολο" και στο "βολικό" επιλέγω το "βολικό".

Όμως το δύσκολο είναι το πιο γοητευτικό, μεγάλε. Τόλμα το και θα με θυμηθείς.

Και αυτό το ανακάλυψα σήμερα.
Μου πήρε χρόνια γαμώτο, αλλά είμαι χαρούμενος που το ανακάλυψα έστω και σήμερα.

Και ξεύρεις κάτι; Πολύ χαίρομαι για μένα και τις αποφάσεις μου. Κι ας είναι καλοκαίρι. Κι ας με έχει πιάσει η ζέστη από τη μύτη.

Α και μην ξεχάσω, από δω και στο εξής θα σου γράφω όποτε γουστάρω. Εντάξει θα μου πεις, δεν ήμουν και ο τακτικότερος μπλόγκερ που υπάρχει. Απλώς στο διατυπώνω και επισήμως για να μην έρχεσαι μετά να με χρεώνεις με εκκρεμότητες. Μόνον όποτε γουστάρω να σου μιλήσω, οκ? Όχι γιατί πρέπει ή διότι έχω να σου γράψω καιρό.

Είσαι κομπλέ;

Σε φιλώ σταυρωτά.

7.6.08

O Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο των εύκολων αρπαχτών

Λίγο που τον έχει μυθοποιήσει ο χρόνος που πέρασε από την τελευταία του ταινία, λίγο που ήσουν μικρός όταν τον είχες πρωτογνωρίσει, έρχεσαι τώρα κοτζαμάν μαντράχαλος και περιμένεις γιομάτος ανυπομονησία να σε πάρει από το χεράκι και να σε οδηγήσει σε σκοτεινές ζούγκλες γεμάτες κινδύνους, ναούς με αρχέγονα μυστικά και εξωτικές πολιτείες στα πέρατα του κόσμου. Και όντως τα κάμει όλα αυτά. Ή τουλάχιστον προσπαθεί. Ζούγκλα με φίδι διαθέτουμε; Checked! Κινούμενη άμμο; Checked! Αρχαίο ναό με πόρτα που ανοίγει με μυστικό μοχλό πίσω από αράχνες; Checked! Μυθολογικά στοιχεία με κάποιο στοιχείο αληθοφάνειας; Checked! Ε τότε γιατί διάολε βαρέθηκα από το πρώτο δεκάλεπτο;

Ίσως γιατί περίμενα να έχει ενηλικιωθεί μαζί μου και ο Ίντυ. Ίσως πάλι γιατί στις δυό δεκαετίες που μεσολάβησαν έχω δει τόσα άλλα εντυπωσιακά παραμύθια που μπροστά τους ο ριψοκίνδυνος αρχαιολόγος μοιάζει γερασμένος και λίγος. Σωστά;

Εδώ είναι η λούμπα στην οποία έπεσε το δίδυμο Λούκας-Σπίλμπεργκ. Από τον Ιντιάνα Τζόουνς τα expectations σου είναι διαφορετικά: δεν περίμενες ποτέ να αναμετρηθεί σε επίπεδο εφέ ή καταιγιστικής δράσης με όλες τις υπόλοιπες υπερπαραγωγές! Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις την απόλυτη εξτραβαγκάντσα με ναούς να πετιούνται από τα έγκατα της γης, ατομικές βόμβες να πέφτουν και γιγάντια ούφο να στροβιλίζονται. Όλα αυτά υπήρχαν και σε χορταστικές ποσότητες.

Εκείνο που αναζητούσες εδώ όμως, ήταν η έξυπνη ατάκα, το ιντριγκαδόρικο σενάριο, το παιγνιώδες βλέμμα και η χτισμένη αγωνία. Από αυτά η ταινία δεν διέθετε ούτε ψίχουλο και έμενες στο τέλος με το ούφο στο χέρι. Συμπέρασμα; Η παρεούλα των Λούκας-Σπίλμπεργκ αποδεικνύεται εξαιρετικά ξεπερασμένη, με το χιούμορ της να απευθύνεται αποκλειστικά σε προνήπιο, τις σκηνές δράσης τιγκαρισμένες στα κλισέ και το στόρι να μην μπορεί να ξεφύγει από την κλασική μανιέρα περιπετειωδών ταινιών της δεκαετίας των 80s. Όμως -δυστυχώς για τον Ίντι- οι Bananarama δεν είναι πλέον στη μόδα.