12.3.08

Η καταραμένη γενιά

Μεγάλωσες με Χάιντι και Πόκεμον; Έπαιζες νιντέντο και έτρωγες δρακουλίνια; Έμαθες αυτολεξί την Ιστορία ή τη Βιολογία Γ’ Λυκείου για να δώσεις Πανελλήνιες, αλλά πλέον δεν θυμάσαι ούτε ποιος διάολος ήταν ο Κάνιγκ, ούτε τι σόι πράμα είναι το Πλασμώδιο του Λαβεράνου; Ε το δίχως άλλο είσαι παιδί της μεταπολίτευσης, περαστικά σου!

Στα ώπα-ώπα μεγάλωσες, αχάριστος μην είσαι. Δόξα το Θεό να λές, οι γονείς σου μπόρεσαν να εξασφαλίσουν τα adidas παπουτσάκια σου, να χαρτζιλικόσουν τις μεταφροντιστηριακές εξορμήσεις σου στα Goody’s και να χρηματοδοτήσουν εκείνο το μεταπτυχιακό σου στο αγγλικό λασποχώρι που ανάθεμα κι αν κατάλαβες γιατί ταλαιπωριόσουν να τελειώσεις. Το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 μοίραζε αυξήσεις και το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’90, μερίσματα. Ε δεν μπορεί, όλο και κάτι θα τσέπωσε κι εσένα ο μπαμπάς σου. Και δεξιός να ‘ταν, νομίζω πρόκαμε. Ας είναι καλά η νέα διακυβέρνηση. Έλα μην το αρνηθείς, ένα αποκούμπι το ‘χεις. Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου.

Αλλά εκείνη η τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα η Χάιντι δεν σε είχε προετοιμάσει για τα όσα θα σου ξημέρωνε η επαύριο. Δυσκολεύθηκες να βρεις δουλειά το ξεύρω! Αλλά τώρα που τη βρήκες, έκπληξη βρε κουτό: θα την κρατήσεις μέχρι τα βαθιά γηρατειά σου, μη σου πω ότι θα συνεχίσεις να εργάζεσαι και για μερικά χρόνια ως μακαρίτης προκειμένου να συμπληρώσεις μερικά ένσημα. Διότι αυτό που η σημερινή γενιά λέει «σύνταξη» για εσένα θα είναι απλώς μία vintage αναφορά που θα σου φέρνει μία γλυκιά νοσταλγία, όπως ας πούμε ο Τέρι Χρυσός και οι αδελφές Μπρόγιερ. Πώς είναι το κογιότ που μπαίνει στη σύραγγα και βλέπει την αμαξοστοιχία να του’ρχεται; Έτσι κι εσύ! Το βλέπεις να σου ‘ρχεται κι έχεις μαρμαρώσει από το φόβο σου. Αλλά και τι να κάμεις; Τρόμαξες να τα εξασφαλίσεις αυτά τα 800 ευρώπουλα, είσαι τώρα για να κουνάς την καρέκλα σου;

Είναι κι ακριβή η ζωή. Μια που σου ανεβάζουν τα πετρέλαια, μία που σου τα αλλάζουν. Σου λέει εδώ κοτζαμάν διεθνείς αγορές και έχουν μία νευρικότητα, πως θα βγεις εσύ με μία χούφτα κέρματα; Ε και αναγκάζεσαι να μένεις με τους γονείς ή να στηρίζεσαι στους γονείς ή να σου πληρώνουν οι γονείς το δάνειο για το αμάξι. Που εκείνοι στην ηλικία σου –αν θες να ξέρεις- έπιαναν την πέτρα και την έστιβαν. Τώρα και πες τη βρίσκεις την πέτρα, το πιο πιθανό είναι να την κλικάρεις. Ή να τη βρει κάποιος άλλος και να σου την πετάξει. Άλλαξε ο κόσμος, αγρίεψαν τα πράγματα, είδα προχθές και τη Χάιντι σε ένα παγκάκι έξω από το Μουσείο με γλαρό μάτι, χάλια ήταν.

Αλλά εσύ χαμπάρι δεν παίρνεις. Έτσι κλεισμένος που είσαι στην κοσμάρα σου με άγχη και ανασφάλειες, επικοινωνείς μετά βίας με τον εαυτό σου και μόνο μέσω ίντερνετ. Κάνεις cut τις πολύπλοκες επαφές της καθημερινότητάς σου και με paste τις περνάς όλες στην ανώδυνη πραγματικότητα ενός facebook και καθαρίζεις. Εκεί που δεν χρειάζεται να προβληματιστείς για το τι θα πεις, τι θα βάλεις και πώς θα συμπεριφερθείς. Αρκεί που καλείς ένα σκασμό γνωστούς να απαντήσουν στο ίδιο Quiz με σένα για το πόσες φορές ρεύεται το μπαρμπούνι και νιώθεις μια χαρά κοινωνικοποιημένος. Κατάθλιψη το λένε, θα σου το διαγνώσουν σε καμιά πενταετία.

Κι ύστερα πρέπει και να παντρευτείς. Αλλά δεν σε πολυκόβω για γάμους και παιδιά. Είναι μωρέ που η μόνη σοβαρή γνωριμία σου τελευταία ήταν η etimigiaola_69, που αποδείχθηκε ότι τη λέγανε Σεργκέι και δούλευε υδραυλικός στα Καμίνια. Ε δεν θα είσαι ποτέ έτοιμος για οικογένεια, παραδέξου το. Δεν το’χεις, λέμε. Αδιέξοδες σχέσεις, δήθεν καταστάσεις, εγωισμοί και απύθμενη ανοησία, τρέξιμο δίχως τέλος και αβεβαιότητα, υπογονιμότητα και φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ρε νερό δεν θα έχουμε να πίνουμε του χρόνου κι εσύ μου μιλάς για αισθήματα; Που θα βγαίνεις στην παραλιά να λιαστείς και θα γυρνάς σπίτι Ντένζελ Γουάσινγκτον. Σαρανταέξι βαθμούς χτύπησε πέρσι και πριν καεί το δάσος. Βάλε με το μυαλό σου.

Κάποιος σε έφτυσε γαμώτο, δεν εξηγείται. Μήπως να έκαμες ένα ευχέλαιο, έναν εξορκισμό, ένα φενγκσούι; Διότι έρχεσαι τώρα εσύ με τα 800 ψωροευρώ σου και μία βαλίτσα διαψεύσεις, να διεκδικήσεις ένα αύριο. Το ξέρουμε κι οι δυο ότι το αξίζεις, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: θα πρέπει να χύσεις αίμα για να το’χεις. Και αν.

10 comments:

Ροζαλία είπε...

Πιγκουίνε, έγραψες. Μου φαίνεται ότι θα γίνει κι αυτό το κείμενο chain mail σαν ένα άλλο που είχες γράψει για τη γενιά του Κλικ και θα το διαβάζουν στα ραδιόφωνα χωρίς να αναφέρουν την πηγή τους. (Εννοείται ότι αυτό είναι φιλοφρόνηση!)

Ερμής είπε...

Πέστα χρυσόστομε!Εεε χρυσόραμφε ήθελα να πω!

esp0ir είπε...

Σαλταρισμένο, με την καλή έννοια. ;)

[Αν απαντούσαμε "ναι" στις αρχικές ερωτήσεις πρέπει να ανησυχήσουμε σφόδρα?]

Chaca-Khan είπε...

φφφφφφφφφστ Πόινγκ!

Rodia είπε...

Ουπς! Καλα εκανα λοιπον που αργησα να κανω παιδια παρακαμπτοντας τη μεταπολιτευτικη περιοδο. Η γενια της πετρας_που_στιβεται, γεννησε τη γενια που θα πιει το_ζουμι_της_πετρας! Αμε!
ΤΕ-ΛΕΙ-ΟΝ το ποστιον λεμε!!!

scarface είπε...

Εδώ και μια ώρα διαβάζω post σου πιγκουίνε και ούτε και θυμάμαι πως βρήκα τούτο εδώ το blog.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πέρασα καλά αυτή την ώρα και θα ξανάρθω.

keep writing.

daskalakos είπε...

Θεϊκό κομμάτι! Μπράβο!

Starry Night είπε...

Μία τέλεια περιγραφή της σημερινής πραγματικότητας μέσα σε ένα post :) πολύ καλά τα είπες..

little mermaid είπε...

ζωγράφισες πάλι αδερφάκι μου...

lsim είπε...

Το ψυχογράφημα μιας γενιάς. Πολύ ωραίο κείμενο...
Είμαι λίγο μεγαλύτερος αλλά σε πολλά σημεία "είδα" τον εαυτό μου.
Να είσαι καλά.