6.1.08

Σ’έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω

Πάνε οι εποχές που οι κορασίδες τρέχανε ξοπίσω από το Ρουβά και πολιορκούσαν το Μαρτάκη. Η νέα πώρωση της ελληνίδας θαυμάστριας –παιδίσκης τε και μεγαλοκοπέλας- είναι κάτι πιο σιτεμένο και με πορεία τουλάχιστον τεσσάρων δεκαετιών στα εξώφυλλα της Σούπερ Κατερίνας. Διότι μετά από αυτό που συνέβη στον Πασχάλη, δεν προλαβαίνουνε λέει οι παλαίμαχοι των 70s (Δάκης, Γερολυμάτος, Κοντολάζος) να υπογράφουνε αυτόγραφα και να κλείνουνε συνεντεύξεις.

Αλλά βρε παιδί μου δεν το περίμενα αυτό από τον Πασχάλη. Που τόσο ρυθμικά κούναγε το χεράκι του τότες στο Μάθημα Σολφέζ, σιγοντάριζε τη Ζίνα στο «εγώ ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν θέλω να σε χάσω» και τραγούδαγε χαριτωμένα το «Αν μια μέρα σε χάσω» σε εκπομπές ρετροσπεκτίβες. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα συνηθίσει ίδια φάτσα-ίδιο μαλλί τόσα χρόνια και ήταν μία γλυκιά σταθερά, όπως ας πούμε η Ζωζώ Σαπουντζάκη ή η σοκολάτα Παυλίδη. Άσε που τον είχα δει να τραγουδάει και την προηγούμενη (της αποκάλυψης) μέρα στην Μπήλιω –ποιότητα- Τσουκαλά και είχα πει από μέσα μου «Θεέ μου, αυτή η γυναίκα πρέπει να πάψει να κάμει εκπομπές επιτέλους». Άσχετο θα μου πεις, αλλά πραγματικά πρέπει να πάψει.

Έρχεται λοιπόν η αποκάλυψη και μένω εγώ, η γυναίκα του Πασχάλη, η Μπήλιω Τσουκαλά και ολάκερο το πανελλήνιο (που ως γνωστό για κάτι τέτοια ζει και αναπνέει) με το στόμα ανοικτό. Που έβλεπα τη Μπρουκ να παιδεύεται κάθε φορά να καταλάβει ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού της και να τρέχει με το εκάστοτε μούλικο αγκαλιά στα πατέρνιτι τέστς κι έλεγα δεν γίνονται αυτά! Αλλά να που έρχεται η ζωή και της αναγνωρίζει τα δίκια της (της Μπρουκ).

Και καλά, χάθηκαν οι μανικιουρίστες, οι γιατρίνες, οι κομμώτριες, οι νηπιαγωγοί και οι ασίσταντ μάρκετινγκ μάνατζερς; Μα ντιπ μυαλό δεν είχε κοτζαμάν άντρας και πήγε και μπλέχθηκε με κοινωνική επιστήμονα; Που βγήκε λαλίστατη στην Τατιάνα και ανήγαγε τις πομπές τους σε μείζον κοινωνικό ζήτημα με πολιτικές προεκτάσεις. «Εδώ δεν κρίνεται η προσωπική μου ιστορία: βάλλεται η δημοκρατία!» εφώναζε σε κατάσταση παροξυσμού, λες και της είχαν πει ότι αναλαμβάνει την επιμέλεια του παιδιού της ο Πλεύρης. Που δηλαδής αυτήν την άφηνες χαλαρά σε κεντρική πλατεία του Πακιστάν, να έρθει να ισιώσει.

Παραδόσου λοιπόν,
άνευ όρων μωρό μου.