26.1.08

Νυστέρι.

Κι ένα ερώτημα για να το σκεφτείς και να μου απαντήσεις: μετά τα ταξίδια στην Ινδία και στην Τουρκία, η Νατάσσα μπορεί να θεωρείται επιτέλους γιατρός χωρίς σύνορα;

25.1.08

Πούλιτζερ!

Αφού οι δημοσιογράφοι εξήντλησαν ό,τι πολιτικό, παραπολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό δρώμενο συμβαίνει στη χώρα, απεφάσισαν να προχωρήσουν στο μετα-επίπεδο του χαρούμενου κανιβαλισμού. Επιτέλους θα δούμε την Έλλη Στάη να πιάνει από το μαλλί την Όλγα Τρέμη, τον Χατζηνικολάου να παίζει μπουνίδι με τον Ευαγγελάτο, τον Οικονομέα να κάμει κεφαλοκλείδωμα στον Κακαουνάκη. Ο μόνος που φαίνεται ότι θα βγει αρτιμελής από όλη ετούτη την κλωτσοπατινάδα είναι ο Θοδωρής Δρακάκης, για να’χουμε κι εμείς να ενημερωνόμαστε για τις περιοδείες της Έφης Θώδη.

Τ’ομολογώ: θα προτιμούσα να βλέπω γκόμενες με μπικίνι να κυλιούνται στη λάσπη, αλλά δε βαριέσαι ελλείψει ποιοτικού θεάματος, θα αρκεστώ με τους φωστήρες της δημοσιογραφίας να πνίγονται στο βούρκο. Και από τη μία μπορεί μεν να το χαίρομαι, αλλά από την άλλη με πιάνει και το ψυχοπονιάρικο. Να, ας πούμε είδα εκείνον τον έρμο το Μάκη (που παρότι λαγωνικό Κ9, πρότυπο ηθικής και πολύ σέξι άντρας έπεσε θύμα της τρομερής σκευωρίας που στήθηκε πίσω από την πλάτη του από τον πρώην συνεργάτη του), να κλαψουρίζει ότι ο τραπεζικός του λογαριασμός περιέχει μόλις πεντακόσια χιλιαρικάκια και τον λυπήθηκε η ψυχή μου. Αμ εκείνος ο άλλος, ο Θέμος; Σπάραξα ωσάν τον είδα να βγαίνει σα τη βρεγμένη γάτα από τον ανακριτή με την ταμπέλα «κομιστής» και με παγωμένο το γελάκι με το οποίο άλλοτε περιέπαιζε τις οξυζενέ μοντέλες που φιλοξενούσε στις εκπομπές του. Κι όσο τους θυμάμαι να πλατσουρίζουν μέσα στο lifestyle λαϊκισμό της εναρκτήριας διαφήμισης του Πρώτου Θέματος απολαμβάνοντας αυτάρεσκα τη σαμπάνια τους, αναρωτιέμαι αν εκείνα τα παπάκια μέσα στις σαπουνάδες εντέλει έπλεαν ή έχεζαν.

Αμ ο άλλος; Ο Καμπουράκης; Μη μου πεις ότι δεν την πάτησε σαν εκείνα τα χάχανα που τους στήνουνε τηλεφωνικές πλάκες σε εκπομπές τύπου “χαμογέλα-είσαι-στην-Candid-Camera». Διότι κάτσε και πες μου: σε παίρνει ο Στέφανος Χίος τηλέφωνο και σου αρχίζει τα ερωτήματα τύπου «και τι έδειχνε δηλαδής το dvd» κι εσύ αντί να του απαντήσεις αδιάφορα ότι το τελευταίο dvd που είδες ήταν «Η Κυρία Ντορεμί» με την Ανουσάκη το οποίο προσφέρει η (πραγματικά χωρατατζού) Ραδιοτηλεόραση, κάθεσαι και του περιγράφεις με το νι και με το σίγμα το πώς συναντήθηκε η 35χρονη με την Όλγα Τρέμη και τα όσα συζητήσανε στο κανάλι σου. Ε νομίζω σου αξίζει να βλέπεις καθημερινώς τον καπνό του Αυτιά σε τηλεθέαση! Μη σου πω και της Έμυς Λιβανίου

6.1.08

Σ’έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω

Πάνε οι εποχές που οι κορασίδες τρέχανε ξοπίσω από το Ρουβά και πολιορκούσαν το Μαρτάκη. Η νέα πώρωση της ελληνίδας θαυμάστριας –παιδίσκης τε και μεγαλοκοπέλας- είναι κάτι πιο σιτεμένο και με πορεία τουλάχιστον τεσσάρων δεκαετιών στα εξώφυλλα της Σούπερ Κατερίνας. Διότι μετά από αυτό που συνέβη στον Πασχάλη, δεν προλαβαίνουνε λέει οι παλαίμαχοι των 70s (Δάκης, Γερολυμάτος, Κοντολάζος) να υπογράφουνε αυτόγραφα και να κλείνουνε συνεντεύξεις.

Αλλά βρε παιδί μου δεν το περίμενα αυτό από τον Πασχάλη. Που τόσο ρυθμικά κούναγε το χεράκι του τότες στο Μάθημα Σολφέζ, σιγοντάριζε τη Ζίνα στο «εγώ ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν θέλω να σε χάσω» και τραγούδαγε χαριτωμένα το «Αν μια μέρα σε χάσω» σε εκπομπές ρετροσπεκτίβες. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα συνηθίσει ίδια φάτσα-ίδιο μαλλί τόσα χρόνια και ήταν μία γλυκιά σταθερά, όπως ας πούμε η Ζωζώ Σαπουντζάκη ή η σοκολάτα Παυλίδη. Άσε που τον είχα δει να τραγουδάει και την προηγούμενη (της αποκάλυψης) μέρα στην Μπήλιω –ποιότητα- Τσουκαλά και είχα πει από μέσα μου «Θεέ μου, αυτή η γυναίκα πρέπει να πάψει να κάμει εκπομπές επιτέλους». Άσχετο θα μου πεις, αλλά πραγματικά πρέπει να πάψει.

Έρχεται λοιπόν η αποκάλυψη και μένω εγώ, η γυναίκα του Πασχάλη, η Μπήλιω Τσουκαλά και ολάκερο το πανελλήνιο (που ως γνωστό για κάτι τέτοια ζει και αναπνέει) με το στόμα ανοικτό. Που έβλεπα τη Μπρουκ να παιδεύεται κάθε φορά να καταλάβει ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού της και να τρέχει με το εκάστοτε μούλικο αγκαλιά στα πατέρνιτι τέστς κι έλεγα δεν γίνονται αυτά! Αλλά να που έρχεται η ζωή και της αναγνωρίζει τα δίκια της (της Μπρουκ).

Και καλά, χάθηκαν οι μανικιουρίστες, οι γιατρίνες, οι κομμώτριες, οι νηπιαγωγοί και οι ασίσταντ μάρκετινγκ μάνατζερς; Μα ντιπ μυαλό δεν είχε κοτζαμάν άντρας και πήγε και μπλέχθηκε με κοινωνική επιστήμονα; Που βγήκε λαλίστατη στην Τατιάνα και ανήγαγε τις πομπές τους σε μείζον κοινωνικό ζήτημα με πολιτικές προεκτάσεις. «Εδώ δεν κρίνεται η προσωπική μου ιστορία: βάλλεται η δημοκρατία!» εφώναζε σε κατάσταση παροξυσμού, λες και της είχαν πει ότι αναλαμβάνει την επιμέλεια του παιδιού της ο Πλεύρης. Που δηλαδής αυτήν την άφηνες χαλαρά σε κεντρική πλατεία του Πακιστάν, να έρθει να ισιώσει.

Παραδόσου λοιπόν,
άνευ όρων μωρό μου.

4.1.08

I am legend

Από το τρέιλερ φαινότανε πολύ κλασομεντέ. Σου λέει ότι μένει μόνος του ο Will Smith στον πλανήτη με μόνη παρέα ένα σκύλο και κάμει ό,τι γουστάρει ολημερίς, τύπου παίζει γκολφ στην Πέμπτη Λεωφόρο, οδηγεί όποιο αμάξι γουστάρει και μπαίνει σε σουπερμάρκετς και τρώει μερέντες. Με το που πέφτει το σκοτάδι όμως, σπεύδει να κλειδαμπαρωθεί στο καταφύγιό του με αγκαλιά την καραμπίνα, διότι ξυπνούν πειναλέα ζόμπι που ψάχνουν να γευτούν ανθρώπινη σάρκα και γίνεται της μουρλής το πανηγύρι.

Και ενώ η ταινία όντως σε εξωθεί αρχικώς στο θα-κάμω-τα-τσίσα-μου-πάνω-μου, με το που αρχίζεις να εξοικειώνεσαι με το ψηφιακό το ζόμπι και πλέον αποζητάς και κάτι σε υπόθεση, πάπαλα και καλό σας βράδυ. Δώκαμε όλα τα λεφτά μας στους κοιλιακούς του Will και στα εφέ και ξεχάσαμε να πληρώσουμε σεναριογράφο. Διάλογοι χωρίς νόημα, ασυνάρτητες συμπεριφορές (μετά από μία μακρά περίοδο απίστευτης μοναξιάς, βρίσκει ο πρωταγωνιστής στο σπίτι του μία χαζοβιόλα και έναν πιτσιρίκο να τρώνε και το πρώτο που αποφασίζει να τους ρωτήσει είναι γιατί φάγανε τα λαζάνια του που τα είχε φυλαγμένα. Και όχι, δεν κάμω πλάκα!). Και σα να μην έφθανε αυτό, σου’ρχεται αμέσως μετά το πιο ξενέρωτο αμερικανομιλιταριστικό φινάλε που έχεις δει εδώ και καιρό και που τη σηκώνει τη χριστοπαναγία του.

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο είδος της σπλατεριάς τραβάει μεγάλα ζόρια και καλά θα κάμουν οι σεναριογράφοι να βάλουν τους κώλους τους κάτω να γράψουν τίποτις σοβαρό, διότι με τέτοιους ψυχάκιδες πρωταγωνιστές, εγώ πλέον είμαι σταθερά υπέρ των ζόμπι.

Βαθμός: 3/10 (είναι σα να το’χεις ξαναδεί)

3.1.08

Εσύ πόσα γλυκά έφαγες φέτος;

Άκουσα σε μία εκπομπή στην τηλεόραση ότι για να χάσεις τις θερμίδες που παίρνεις από δύο μελομακάρονα, πρέπει να ασκηθείς σκληρά επί 90 λεπτά. Ευτυχώς που εγώ φέτος δεν έφαγα δύο μελομακάρονα, αλλά δύο ταψιά μελομακάρονα.

(Με τους πρόχειρους υπολογισμούς που έκαμα και βάσει της ως άνω εξίσωσης, θα χρειαστώ γύρω στις 900 ώρες τρέξιμο σε ανηφορικό διάδρομο, βαστώντας από ένα δεκάκιλο βαράκι στο κάθε χέρι, ένα βαρίδι δεμένο στο κάθε πόδι και κάνοντας χούλα-χουπ. Χώρια τους κουραμπιέδες!)

2.1.08

Επιστροφή στα θρανία

Σήμερα επέστρεψα στο γραφείο. Που να με δεις μέσα στ’αγιάζι από τ’αξημέρωτα να περιμένω στη στάση με ύφος Βασιλάκη Καϊλα και να σπαράζεται η ψυχή σου! Το πρώτο πράγμα που έκαμα όταν έφθασα ήταν να βγάλω την ατζέντα του 2008 και να ψάξω μανιωδώς τις επόμενες αργίες, γεγονός που δεν βοήθησε διόλου την ψυχολογία μου διότι η Καθαρά Δευτέρα (που είναι το επόμενο μαξιλαράκι) απέχει δύο μήνες και οκτώ ημέρες ακριβώς. Ως και την περίπτωση εθνικού πένθους σκέφθηκα, αν (χτύπα ξύλο βρε παιδί μου-όλα μέσα στη ζωή είναι!) χάσουμε τον Αρχιεπίσκοπο. Τρεις μέρες διατείνονταν κάποιοι ότι θα μας χαρίσουν, μία μέρα κάποιοι άλλοι, άκρη δεν βρέθηκε και καταλήξαμε όλοι να κοιταζόμαστε γεμάτοι ενοχές και να του ευχόμαστε να ζήσει μέχρι τα τρίσβαθα γεράματά του κι ακόμη πιο πολύ!

Ακολούθως το δόλιο μυαλό μου άρχισε να επεξεργάζεται σενάρια διαφυγής, όπως το να παραστήσω τον άρρωστο από χαλασμένη βασιλόπιτα ή το να θυμηθώ ότι έχω αφήσει τα κινέζικα λαμπάκια του δέντρου μου αναμμένα και πρέπει να προλάβω το σπίτι πριν γίνει της Πάρνηθας ή το να στείλω σε όλους με email την είδηση για τα πολλαπλά κρούσματα της γρίπης των πουλερικών στην Αίγυπτο (τέσσερις πεθάνανε αυτή την εβδομάδα) και αμέσως μετά να ξεκινήσω τα φτερνίσματα (κακαρίζοντας ταυτόχρονα για να λύσουν ευκολότερα το ρέμπους).

Διότι βρε παιδί μου και πρέπει να το παραδεχτείς, είναι άγριο πράγμα να επιστρέφεις στο γκρίζο της καθημερινότητας έτσι απότομα. Θα έπρεπε κανονικά να σου έχουν ένα κλιμακωτό πρόγραμμα προσαρμογής. Πως μπαίνεις στη θάλασσα και βρέχεις πρώτα τα χέρια και τους ώμους, μετά λίγο την κοιλίτσα και εντέλει το παίρνεις απόφαση ότι είναι κρύα και βουτάς; Έτσι κι εδώ, θα έπρεπε να πηγαίνεις την πρώτη μέρα για κάνα μισάωρο –ίσα να πεις τα χρόνια πολλά- τη δεύτερη για κάνα δίωρο κι έχει ο Θεός. Δεν χρειάζεται να πιεστούμε από την αρχή και με τον κουραμπιέ στο στόμα!

Θυμάμαι πάντως ότι το χειρότερό μου ήταν όταν πήγαινα σχολείο και πλησίαζε η αποφράδα ημέρα της επιστροφής στα μαθήματα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Με το που έπεφτε η νύχτα και ήξευρα ότι το επόμενο πρωί θα πρέπει να ξυπνήσω, να ζωστώ την τσάντα και να πάω, μ’έπιανε μαύρη απελπισία. Μπουχουχου και κλαψ, κλαψ και τα σχετικά. Δεν μιλιόμουνα σου λέω. Πώς ήταν η Μαντώ όταν ήρθε δέκατη έβδομη στη Γιουροβίζιον; Έτσι! Αφού έβλεπα εκείνη την ταινία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που παντρεύτηκε τον Παπαμιχαήλ ούσα μαθητριούλα και βάλθηκε να επιστρέψει στο σχολείο και ήθελα να τη φτύσω! Εφιάλτης μου είχε γίνει από το προνήπιο και κάθε φορά φώναζα έντρομος προς την τηλεόραση: «ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΙΚΗ! ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ!». Θρίλερ η ταινία!

Ό,τι και να πω πάντως η αλήθεια είναι πικρή και σερβίρεται κάθε πρωί από Δευτέρα ως Παρασκευή (και ενίοτε στην περίπτωσή μου και σαββατοκύριακα). Αυτό που μου τη σπάει ρε γαμώτο με τις γιορτές είναι ότι τελειώνουν.

1.1.08

Γράμμα στο Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Κατ’αρχήν χρόνια πολλά και καλή χρονιά! Πρέπει να σου εκμυστηρευθώ ότι είσαι ο πλέον αγαπημένος μου μη-υπαρκτός χαρακτήρας (μετά τη Μάγια τη Μέλισσα) και η αλήθεια είναι ότι χρόνια τώρα σκεφτόμουνα να σου στείλω δύο κουβέντες –αν και θα προτιμούσα να τα πούμε κάποια στιγμή και από κοντά, στο σαλέ σου στη Φινλανδία (περιμένω πρόσκληση).

Φέτος υπήρξα καλό παιδάκι σε γενικές γραμμές. Αν εξαιρέσεις που μάγκωσα στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου το χέρι ενός ινδού που πωλούσε καλάμια ψαρέματος (δεν είμαστε όλοι φιλεύσπλαχνοι όπως ο Μαγγίνας), που άνοιξα όλες τις ηλεκτρικές συσκευές στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου που υποτίθεται ότι θα γινόταν εμπάργκο στη ΔΕΗ (μου ήρθε να πλύνω τις κουρτίνες και να ακούσω στη διαπασών τον Εραστή του Κατέλη, βλέποντας ταυτόχρονα τα Ζουζούνια στο Alter και επειδή ένιωσα μία πούντα με το κλιματιστικό, άνοιξα και λίγο το αερόθερμο –υπάρχει πρόβλημα;), που πήγα στην εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ τη θεια μου τη Μερόπη που έχει αλτσχάιμερ και την έπεισα να ψηφίσει Αντρέα και που έδωκα στα παιδάκια που ήρθαν εψές να μου πουν τα κάλαντα, κυπριακές λίρες (να δω τι θα τις κάμουν από σήμερα που έπαψαν να κυκλοφορούν!), κατά τα άλλα υπήρξα καλό χριστιανόπουλο.

Για το λόγο αυτό αναμένω να τιμήσεις την υπόσχεσή σου να με διορίσεις φέτος στο δημόσιο, να μου εγκριθεί η αίτηση για θέση πάρκινγκ έξω από την πολυκατοικία μου ως τάχα μου άτομο με ειδικές ανάγκες (που δεν έχω εγώ τόσες ειδικές ανάγκες Άγιε μου; Θυμάσαι την εικοσασέλιδη λίστα που σου έστειλα πέρσι;) και να με κληρώσεις επιτέλους να παίξω στο Super Deal –που τόσες πρόβες έχουμε κάμει στον καρσιλαμά και το χαλιγκάλι με την ξαδέλφη μου την Φωτούλα και το θείο Αριστείδη, για να είμαστε έτοιμοι ως οικογένεια να χορέψουμε με τον Φερεντίνο (δεν είναι κρίμα να πάει στράφι τόση πρόβα στο χορό; ε; δεν είναι καλέ μου παππούλη;).

Φιλιά!

ΥΓ: Ξεύρω ότι είσαι πολύ εντάξει και δεν θα μου χαλάσεις χατίρια, αλλά μπάι-δε-γουέϊ σου υπενθυμίζω ότι έχω ακόμη εκείνο το ντιβιντί που με είχες στα πόδια σου και με φώναζες «πιγκουινάκο-σου» και ξεύρεις ότι πολύ θα λυπηθώ να πάω με δαύτο στην Όλγα Τρέμη και το Θέμο Αναστασιάδη! Α, και δέσου καλά στο έλκυθρο, πολύ θα χαλιόμουν να μάθαινα ότι βούτηξες στο κενό…