31.12.07

Τα καλύτερά μου από το έτος που πέρασε

Κάθε τέτοια μέρα και πριν αποχαιρετήσω τον παλιό χρόνο με πιάνει μία ανωτερότητα, ξεχνάω όλες τις πίκρες που με πότισε και εστιάζω στις χαρούμενες στιγμές.

Οι γεύσεις. Οι καλύτερές μου φέτος ήταν ένα απίθανο προφιτερόλ με λευκή σοκολάτα και πασπαλισμένη κανέλα που έφαγα σε ιταλικό χωριουδάκι ονόματι San Giulio στη λίμνη Orta, το βουτηγμένο στη σοκολάτα τσουρέκι του Τερκενλή (που πες με περίεργο, αλλά νομίζω πως έχει καλύτερη γεύση στη Θεσσαλονίκη απ’ό,τι στην Αθήνα) που τσάκισα προ καιρού, ευωδιαστό λικέρ μαστίχα που απόλαυσα μετά από λουκούλλειο γεύμα σε αγαπημένους φίλους και μία γαβάθα ζεστή σοκολάτα που ήπια στο Petit Fleur στο Χαλάνδρι. Μμμμμ!

Η φωνή. Όταν η Φαϊρούζ διέσχισε εν μέσω χειροκροτημάτων τη σκηνή του Ηρωδείου και έφθασε στο μικρόφωνο, ο κόσμος άρχισε να πάλλεται από το ηχόχρωμα της Ανατολής το οποίο συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή πως επικοινωνεί με φοβερή ευθύτητα με την καρδιά και τα μέσα σου. Σε κοντινά μου καθίσματα μία παρέα λιβανέζων τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι τις μελωδίες της μεγάλης ντίβας και ανέμιζαν τη σημαία της πατρίδας τους. Εκείνη τη στιγμή σκέφθηκα ότι κάθε πατρίδα αξίζει να ντύνεται στη μνήμη μας μόνο με τέτοιες μουσικές.

Η τέχνη. Ανυπέρβλητη και καθαρή. Την αισθάνεσαι με το που μπαίνεις στη σκοτεινή παρακείμενη αίθουσα της Santa Maria delle Grazie και σηκώνεις τα μάτια ψηλά για να θαυμάσεις το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο. Οι μορφές ακίνητες και τόσο δυναμικές, σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κρυφοκοιτάζεις λάθρα μία σκηνή πολύ σημαντική αλλά και εξίσου καθημερινή. Με το ψωμί και το μαχαίρι πάνω στο τραπέζι. Με τα χέρια και τα βλέμματα να διαπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι επιθυμιών και προθέσεων.

Το πάρτι. Μπορεί ο George Michael να μη διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, αλλά ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμην άλλαξε μηδέ την κεφαλήν του. Τρελό κέφι στην αρένα του Ολυμπιακού Σταδίου και μία λαοθάλασσα να την καταβρίσκει με τον –ομολογουμένως όχι τόσο ψαγμένο- στίχο “yeah yeah yeah, na-na-na-na-na-na” που όμως (μου) ξύπναγε μνήμες δημοτικού σχολείου και τσίχλας Big Babol.

Η αμερικανιά. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς τι του καταλόγισαν οι κριτικοί ή τι του έσυραν οι αρχαιολάγνοι υπερπατριώτες μας. Εγώ το κατανάλωσα μια χαρά με το ποπ κορν μου και την Coca Cola μου και το κατευχαριστήθηκα. Δεν με πειράζει που ο Λεωνίδας βγήκε από σιδεράδικο, ο Ξέρξης έμοιαζε με πανκιό και οι σκηνές δράσεις είχαν για μουσική επένδυση ηλεκτρική κιθάρα. Βγήκα από το σινεμά χορτασμένος και έτρεξα σπίτι να ξαναδιαβάσω το κόμικ. Μαζί με το Ρατατούη, οι καλύτερες σινε-στιγμές της χρονιάς.

Η σάτιρα. Ο Λάκης είναι στα καλύτερά του και γι’αυτό παραμένει για δεύτερη χρονιά στη λίστα με τα καλύτερά μου. Όχι πως δεν υπέπεσε σε υπερβολές και ευκολίες τηλεοπτικής μανιέρας. Αλλά η σάτιρά του έχει στιγμές καθαρού λόγου, πολιτικής ευθύτητας και κοινωνικής ευαισθησίας. Παραμένει ο μόνος που κάμει σοβαρή αντιπολίτευση στις εξουσίες (κι ας είναι κι εκείνος μία τέτοια) και φέτος παίζει μπάλα μόνος του σε ένα τηλεοπτικό τοπίο φθηνό και ανούσιο.

Η μουσική. Σε μία χρονιά με ελάχιστα καινούργια μουσικά ακούσματα που να μην προσβάλλουν την αισθητική σου, η Amy Whinehouse αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη. Νομίζω είχαμε καιρό να ακούσουμε μελωδίες που διαθέτουν ύφος διαχρονικής επιτυχίας κι ας προέρχονται από μία αυτοκαταστροφική περσόνα βουτηγμένη στις ουσίες. Όσο για τα ελληνικά μουσικά πράγματα, το χειρότερο έτος απ’όσο θυμάμαι. Ο Λεφάκης δεν είμαι, αλλά και για το μέλλον προβλέπω ακόμη χειρότερες στιγμές (μην είναι ο Κρόνος πάνω στο ελληνικό τραγούδι;).

Η πόρωση. Νομίζω πως φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά αφοσιώθηκα σε τηλεοπτικές σειρές. Ένιωσα αγωνία με τον Τσάρλι να παγιδεύεται στον υποθαλάσσιο τάφο του και τους επιζώντες να διασώζονται (;) στην τελική έκβαση του Lost, γέμισα θλίψη με τη σπαρακτική κραυγή της Λινέτ στην ολοκλήρωση των Desperate Housewives, ενθουσιάστηκα με την τροπή που πήρε η ιστορία με την παλαιά φρουρά μεταλλαγμένων στο Heroes, αισθάνθηκα και πάλι έφηβος με το ερωτικό καρδιοχτύπι του Νταγκ στο Gossip Girl, χάζεψα με τις ερωτικές και ιατρικές ακρότητες του διδύμου ΜακΝαμάρα/Τρόι στο Nip/Tuck και βεβαίως λυπήθηκα που μετά από επτά συναπτά έτη ολοκληρώθηκε η ατελείωτη πάρλα της Λόρελαϊ στις Gilmore Girls. Η αμερικανική τηλεόραση είναι στα καλύτερά της κι ας παρέλυσε από την απεργία των σεναριογράφων (για να πάρω κι εγώ καμία ανάσα).

Η ελπίδα. Μέσα στη θλίψη και την παρακμή της χρονιάς που πέρασε, υπήρξαν και στιγμές ανθρωπιάς που προσωπικά με άγγιξαν. Όταν οι άνθρωποι ένωσαν τις φωνές τους είτε αυτό έγινε για την Αμαλία, είτε για το περιβάλλον, είτε για την αδικία και την αναλγησία του κράτους μπορεί το αποτέλεσμα να μην είχε την απήχηση ή τις διαστάσεις μίας αυθεντικής κοινωνικής επανάστασης, αλλά έδειξε ότι το σώμα δεν είναι νεκρό. Ευτυχώς ακόμη αναπνέει. Χρειάζεται μεν να πλησιάσεις πολύ και να ακούσεις τον παλμό μας, αλλά εδώ μέσα σιγοβράζουμε. Κι αυτό είναι καλό.

Καλή χρονιά σε όλους.

Πιγκουίνος

1 comments:

DaNaH είπε...

Τα είπες ακριβώς όπως έπρεπε! Υπέροχη ανασκόπηση του έτους που λήγει σε μία ωρίτσα!

Εύχομαι το νέο έτος να φέρει καλύτερη ποιότητα σε όλα! Στην μουσική, στην τηλεόραση, στην καθημερινότητα! Και μακάρι του χρόνου να μην δούμε πάλι φωτιές! Φτάνει πια!

Για εσένα εύχομαι το 2008 να σου φέρει περισσότερη έμπνευση και χρόνο για πολλά ποστ, υγεία, χαρά και ευτυχία! Να περνάς όμορφα Πιγκουινάκο! :)