11.11.07

E.T. stay home

Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν ήθελα πραγματικά να κάμω τίποτα. Η μόνη μου επιθυμία ήταν να τυλιχτώ σε μία κουβέρτα και να περιφέρομαι από το κομπιούτερ στον καναπέ και από τον καναπέ στην κουζίνα (πήρα ένα ταψί σιροπιαστά από το Κοσμικό και καταλαβαίνεις…). Το Σάββατο το πρωί σύρθηκα από το κρεβάτι στο σαλόνι κρατώντας την κούπα με το γάλα μου και μετά από ατελείωτο zapping ανάμεσα στα κινούμενα σχέδια του STAR και τα Ζουζούνια του Alter, κατέληξα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ3 για τη θεωρία των υπερχορδών. Το οποίο και μου δημιούργησε ένα κάρο απορίες που δοκίμασα για καμία ώρα να λύσω, ανατρέχοντας σε διάφορα σχετικά sites.

Αφού πονοκεφάλιασα, έκατσα κι ασχολήθηκα για λίγο με τη συλλογή μου των dvds και κατέληξα να βλέπω τη «Γκαρσονιέρα» με το Τζακ Λέμον και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, συγκινήθηκα. Εντάξει δεν με πήραν και τα ζουμιά, αλλά θέλεις το στόρι, θέλεις ο τρόπος που παίζανε, με άγγιξε πολύ. Κι ας το’χα ξαναδεί, βρέθηκα ν’αγωνιώ για τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν όταν ήπιε τα υπνωτικά χάπια και να συμπονώ τον Τζακ Λέμον όταν τουρτούριζε κλεισμένος έξω από το ίδιο του το σπίτι, παραδομένος στις συμβάσεις και τους πειθαναγκασμούς που του επέβαλε η καθημερινότητά του. Αναρωτήθηκα: τι είναι αυτό που κάμει τις ασπρόμαυρες ταινίες τόσο αληθινές;

Μετά απεφάσισα να αφιερωθώ στο facebook. Που μεγάλη σπατάλη χρόνου θα το πεις και θα’χεις δίκιο. Αλλά όταν αρχίζεις να παίζεις με τις διάφορες αφελείς εφαρμογές του (σπάσε το αυγό, δώρισε μία αγελάδα, συνέκρινε τα μουσικά σου γούστα με εκείνα των φίλων σου κ.λπ.) μπορείς να βυθιστείς για ώρες και χωρίς να το έχεις πολυκαταλάβει, σε μία pop νιρβάνα. Αμ το άλλο που το πας; Επισκέπτεσαι τους φίλους σου, τους φίλους των φίλων σου, αναζητάς γνωστούς από το σχολείο, από το Πανεπιστήμιο, από το στρατό, ξαδέλφια, δεύτερα ξαδέλφια, ψάχνεις την πρώτη σου γκόμενα, τους φίλους της, τους φίλους των φίλων της κ.λπ. κ.λπ. Η χαρά του κουτσομπολιού και τύφλα να’χει η Ντέζη Κουβελογιάννη!

Κατόπιν όλων αυτών είπα να προχωρήσω λιγουλάκι κανένα από τα σήριαλ που παρακολουθώ (διότι ένεκα της δουλειάς έχω μείνει πίσω αλλά ο καλός Θεούλης σε μία σπάνια ένδειξη ότι με αγαπά, φώτισε τους σεναριογράφους στην Αμερική και ξεκίνησαν απεργία διακόπτοντας προσωρινά την παραγωγή νέων επεισοδίων, μπας και καταφέρω να προκάμω ο καψερός!) και στρώθηκα να δω μερικά επεισόδια από το 4.400 (είμαι ακόμη στον 2ο κύκλο). Ναι, αυτό με τους τυπάδες που έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια και γυρίζουν μέσα σε μία πύρινη σφαίρα διαθέτοντας υπερφυσικές δυνάμεις. Καλή μαγκιά! Αν και έχοντας συνηθίσει το «κινηματογραφικό» Heroes που έχει οπωσδήποτε ανεβάσει ψηλά τον πήχη, η low-budget σκηνοθεσία στο 4.400 μου ξενίζει που είναι τόσο «τηλεοπτική».

Νομίζω ξεκουράστηκα. Μου έκαμε καλό που δεν βγήκα. Και μου αρέσει που κάμει κρύο. Και που νυχτώνει νωρίτερα. Και που στο ΠΑΣΟΚ βγάλανε το Γιωργάκη με την πρώτη και ησυχάσαμε. Άντε, καλή μας εβδομάδα.

3 comments:

DaNaH είπε...

4400 είναι και όχι 4.400! ;-)

Μην ξεχνάς όμως ότι οι "φόρτυ φορ χαντρεντ" είναι προγενέστεροι των Heroes!

pigkouinos είπε...

Ναι δε λέω, αλλά έχω καλομάθει και θέλω όλες οι σειρές να είναι σπιντάτες και εφετζίδικες!

Spyros είπε...

Μετά απο αυτό το request σου κατι ακουσα οτι οι σεναριογράφοι για να σε ικανοποιήσουν (και για να επανορθώσουν για την τηλεοπτικότητα των 4400) αποφάσισαν να κανουν remaster στα Golden Girls τίνγκα στα special effects!!! Brace yourself ... H new age digital Sophia σου 'ρχεται!!! χαχαχαχα