25.11.07

Beowulf

Κάθε τέτοια εποχή και προκειμένου να μπω στο πνεύμα των εορτών, χρειάζομαι ένα κινηματογραφικό παραμύθι. Έναν Χάρι Πότερ, έναν Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή ένα Λαβύρινθο του Πάνα. Το φετινό λουκουμάκι ονομάζεται Beowulf και συνοδεύεται από ένα ζευγάρι γυαλιά 3d και μπόλικη ψηφιακή χρυσόσκονη! Σου μιλάω για χορταστικό πακέτο με σιχαμερά τέρατα που τους τρέχουν τα σάλια, πτερωτούς δράκους που ρεύονται φλόγες, θαλάσσια πλάσματα με τριπλή σειρά κυνόδοντες και αιμοβόρους βίκινγκς που πουλάνε μαγκιά. Και βεβαίως με μία ψηφιακή Αντζελίνα Τζολί που για πρώτη φορά μπορείς εσύ ο πτωχός να απολαύσεις τρισδιάστατη -κι ας μη σε λένε Μπράντ.

Στα θετικά το επικό σενάριο, η υποβλητική ατμόσφαιρα, το νεύρο στη σκηνοθεσία και βέβαια η 3d εμπειρία (μην επιχειρήσεις να το δεις σε αίθουσα που δεν υποστηρίζει τρισδιάστατη προβολή, γιατί την έχεις πατήσει!). Στα αρνητικά πρέπει να καταλογίσω ότι σε μερικά σημεία το animation μοιάζει υπερβολικά με ηλεκτρονικό παιχνίδι και η κίνηση των χαρακτήρων είναι κάπως αφύσικη. Αλλά νομίζω το ξεπερνάς, διότι ο Zemeckis απλώς πειραματίζεται και σου δίνει μία τζούρα από το σινεμά του 21ου αιώνα. Φόρα τα γυαλιά και βυθίσου στην πολυθρόνα.

14.11.07

Επτά λόγοι γιατί πρέπει να προσέξεις το νέο βίντεοκλίπ των Spice Girls.



(α) Διότι ένα βιντεοκλίπ οφείλει να ξεκινάει θεαματικά: εν προκειμένω ανοίγει μία πόρτα και μπαίνει το μπούστο της Emma (ακολουθούν οι πέντε -σιτεμένες θα τις πεις- καλλιτέχνιδες με μία χαρά στα χείλη και μία αποφασιστικότητα στο βλέμμα), οπότε και ψαρώνεις ο θεατής.
(β) Διότι δόθηκε επιτέλους μία ευκαιρία στη Geri να αποσβέσει τους κόπους και τις δαπάνες που έχει κάμει για να συμμαζέψει τα πατσόκοιλα και να επιδείξει τους κοιλιακούς της σε προτάσεις, εκτάσεις και διατάσεις (τύπου χαϊδεύω την πόρτα, την καρέκλα και όλη τη σαλονοτραπεζαρία αν χρειαστεί, αλλά εσύ συγκεντρώσου στους πλάγιους κοιλιακούς μου -κάτι σαν τη διαφήμιση του overlay αλλά χωρίς τον παππού).
(γ) Διότι δεν ξεύρω για σένα, αλλά προσωπικώς πολύ έχω πεθυμήσει αυτά τα βίντεοκλιπς των pop συγκροτημάτων που χαριεντίζονται με ναρκισσισμό και ηδυπάθεια, λες και κάμουν δοκιμαστικό για soft porno.
(δ) Διότι το γεγονός ότι τα κορίτσια δέχθηκαν πίσω τη Geri (παρότι όλοι γνωρίζουμε ότι είναι μία ελεεινή καιροσκόπος που δεν δίστασε να διαλύσει το group για να βγάλει ενάμιση προσωπικό δίσκο) και δη χωρίς να την ξεμαλλιάσουν, δείχνει μία μεγαλοθυμία και έναν πολιτισμό. Βέβαια σε μία σκηνή του κλιπ όπου η Victoria έχει το κεφάλι της Geri στην αγκαλιά της, μία ψιλο-μπούφλα της τη ρίχνει.
(ε) Διότι η Melanie C δεν είναι πλέον sporty αλλά απλώς porky, η Melanie Β έχει σταματήσει να χοροπηδά και η Emma μπορεί να πήρε επιτέλους ένα τραγούδι πάνω της και να σου κάμει πλέον ουχί σε Baby Spice αλλά σε μεγαλοκοπέλα, αλλά όλα αυτά χωρίς να προδώσει το χαρακτηριστικό ύφος της αγγλίδας-τουρίστριας-σε-ελληνικό-νησί-έτοιμης-για-όλα. Ρισπέκτ.
(στ) Διότι μπορεί οι απόκριες να είναι μακριά, αλλά η Victoria αποφάσισε να ντυθεί σέξι. Δεν έφθανε το στυλιζάρισμα στο μαλλί, το νύχι, το μάτι, το στήθος, αλλά ήρθε και ετούτο το σαδομαζώχ εσώρουχο -που θα το αποκαλέσεις "δέσε με"- που σε κάθε περίπτωση έρχεται και διαφοροποιεί την αληθινή αρτίστα από την πλέμπα. Επιτέλους κάποιος την έδεσε θα μου πεις, αλλά το ερώτημα παραμένει άλλο: δανείζεται και το συγκεκριμένο εσώρουχο ο David;
(ζ) Διότι όλα τα έσοδα θα πάνε μεν σε κάτι παιδάκια, αλλά έχω μία κρυφή ανησυχία ότι με το σχετικό ντόρο θα αναπτερωθούν οι ελπίδες του group για νέα ωριμότερη φάση της καριέρας τους και μπορεί αυτό να δώσει πάσα και στην επανένωση των New Kids on the Block, των Bananarama και των (δικών μας) Κακών Κοριτσιών. Έρχονται δύσκολες μέρες.

Νοικοκυρές σε (νέα) απόγνωση

Τον (περσινό) τρίτο κύκλο τον ψιλοβαρέθηκα. Βλακώδεις νέοι χαρακτήρες, αναίτια επιστροφή παλαιών (μπορούμε σας παρακαλώ να μην ξαναδούμε μα ποτέ τον Zack;), ανακύκλωση νευρώσεων και απουσία σοβαρής κεντρικής ιδέας. Τουλάχιστον φέτος οι σεναριογράφοι δείχνουν να είναι πιο προσεκτικοί στην εισαγωγή νέων προσώπων -η Katherine Mayfair είναι αρκούντως ενοχλητική για να κάμει συμπαθητικό interaction με τους υπόλοιπους χαρακτήρες και ειδικά με την Bree, το νέο ζευγάρι των gays έχει τις πιο αστείες ατάκες που είχαμε ακούσει εδώ και χρόνια στη σειρά. Παρότι λοιπόν κάποιες από τις ιστορίες είναι λιγάκι αναμενόμενες (αυτά τα σουρταφέρτα της Gaby με τον Carlos πολύ με έχουνε κουράσει), το βλέπω πολύ πιο ευχάριστα απ'ό,τι περίμενα και φαίνεται να ανακάμπτει σε σχέση με τις περσινές (μη σου πω και τις προπέρσινες) κοινοτυπίες του.

Δες και τις promotional φωτογραφίες του τέταρτου κύκλου (κλίκαρε πάνω τους ντε για να τις δεις σε φουλ-σκρην), που πολύ artistic θα τις πεις και θα'χεις και τα δίκια σου. Hot babes!

12.11.07

Kylie's Calendar 2008

Νισάφι με το πούπουλο και το φτερό! Δεν ξεύρω από πού εμπνεύστηκε την ιδέα να ντυθεί αγιοβασιλίτσα-drug queen, αλλά προσωπικά θα την προτιμούσα σε κάτι πιο αισθησιακό και λιγότερο κραυγαλέο. Τη συγχωρείς όμως, διότι την pop κι αν την πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς.

Κλάψε γοερά για την πάρτη μου



Now you say you're lonely
You cry the whole night through
Well, you can cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

Now you say you're sorry
For bein' so untrue
Well, you can cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

You drove me, nearly drove me out of my head
While you never shed a tear
Remember, I remember all that you said
Told me love was too plebeian
Told me you were through with me and
Now you say you love me
Well, just to prove you do
Come on and cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

11.11.07

E.T. stay home

Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν ήθελα πραγματικά να κάμω τίποτα. Η μόνη μου επιθυμία ήταν να τυλιχτώ σε μία κουβέρτα και να περιφέρομαι από το κομπιούτερ στον καναπέ και από τον καναπέ στην κουζίνα (πήρα ένα ταψί σιροπιαστά από το Κοσμικό και καταλαβαίνεις…). Το Σάββατο το πρωί σύρθηκα από το κρεβάτι στο σαλόνι κρατώντας την κούπα με το γάλα μου και μετά από ατελείωτο zapping ανάμεσα στα κινούμενα σχέδια του STAR και τα Ζουζούνια του Alter, κατέληξα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ3 για τη θεωρία των υπερχορδών. Το οποίο και μου δημιούργησε ένα κάρο απορίες που δοκίμασα για καμία ώρα να λύσω, ανατρέχοντας σε διάφορα σχετικά sites.

Αφού πονοκεφάλιασα, έκατσα κι ασχολήθηκα για λίγο με τη συλλογή μου των dvds και κατέληξα να βλέπω τη «Γκαρσονιέρα» με το Τζακ Λέμον και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, συγκινήθηκα. Εντάξει δεν με πήραν και τα ζουμιά, αλλά θέλεις το στόρι, θέλεις ο τρόπος που παίζανε, με άγγιξε πολύ. Κι ας το’χα ξαναδεί, βρέθηκα ν’αγωνιώ για τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν όταν ήπιε τα υπνωτικά χάπια και να συμπονώ τον Τζακ Λέμον όταν τουρτούριζε κλεισμένος έξω από το ίδιο του το σπίτι, παραδομένος στις συμβάσεις και τους πειθαναγκασμούς που του επέβαλε η καθημερινότητά του. Αναρωτήθηκα: τι είναι αυτό που κάμει τις ασπρόμαυρες ταινίες τόσο αληθινές;

Μετά απεφάσισα να αφιερωθώ στο facebook. Που μεγάλη σπατάλη χρόνου θα το πεις και θα’χεις δίκιο. Αλλά όταν αρχίζεις να παίζεις με τις διάφορες αφελείς εφαρμογές του (σπάσε το αυγό, δώρισε μία αγελάδα, συνέκρινε τα μουσικά σου γούστα με εκείνα των φίλων σου κ.λπ.) μπορείς να βυθιστείς για ώρες και χωρίς να το έχεις πολυκαταλάβει, σε μία pop νιρβάνα. Αμ το άλλο που το πας; Επισκέπτεσαι τους φίλους σου, τους φίλους των φίλων σου, αναζητάς γνωστούς από το σχολείο, από το Πανεπιστήμιο, από το στρατό, ξαδέλφια, δεύτερα ξαδέλφια, ψάχνεις την πρώτη σου γκόμενα, τους φίλους της, τους φίλους των φίλων της κ.λπ. κ.λπ. Η χαρά του κουτσομπολιού και τύφλα να’χει η Ντέζη Κουβελογιάννη!

Κατόπιν όλων αυτών είπα να προχωρήσω λιγουλάκι κανένα από τα σήριαλ που παρακολουθώ (διότι ένεκα της δουλειάς έχω μείνει πίσω αλλά ο καλός Θεούλης σε μία σπάνια ένδειξη ότι με αγαπά, φώτισε τους σεναριογράφους στην Αμερική και ξεκίνησαν απεργία διακόπτοντας προσωρινά την παραγωγή νέων επεισοδίων, μπας και καταφέρω να προκάμω ο καψερός!) και στρώθηκα να δω μερικά επεισόδια από το 4.400 (είμαι ακόμη στον 2ο κύκλο). Ναι, αυτό με τους τυπάδες που έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια και γυρίζουν μέσα σε μία πύρινη σφαίρα διαθέτοντας υπερφυσικές δυνάμεις. Καλή μαγκιά! Αν και έχοντας συνηθίσει το «κινηματογραφικό» Heroes που έχει οπωσδήποτε ανεβάσει ψηλά τον πήχη, η low-budget σκηνοθεσία στο 4.400 μου ξενίζει που είναι τόσο «τηλεοπτική».

Νομίζω ξεκουράστηκα. Μου έκαμε καλό που δεν βγήκα. Και μου αρέσει που κάμει κρύο. Και που νυχτώνει νωρίτερα. Και που στο ΠΑΣΟΚ βγάλανε το Γιωργάκη με την πρώτη και ησυχάσαμε. Άντε, καλή μας εβδομάδα.

1.11.07

Pilobolus

Εψές το βράδυ πήγα και είδα τους Pilobolus. Τη χορευτική ομάδα ντε. Εξ Αμερικής. Που έχει κερδίσει τόσα βραβεία διεθνώς και που έχει εμφανισθεί και στα Όσκαρς. Ε ναι λοιπόν, αυτούς. Και σε πληροφορώ πως ήταν πολύ ψαρωτικοί: πηδάγανε στον αέρα, βιδώνονταν στο δάπεδο, κάνανε ανάποδα άλματα, συμπλέκονταν σε ανθρώπινα σύνολα, κουτρουβαλιάζονταν και πάλλονταν σα να τους διαπερνούσαν ηλεκτρικά φορτία. Εντυπωσιάστηκα! Και βεβαίως συνειδητοποίησα ότι εγώ ποτέ δεν θα αποκτήσω αυτούς τους κοιλιακούς και καλά θα κάμω να αντικαταστήσω τις ώρες του γυμναστηρίου με κηνύγι πεταλούδας ή πέταμα αετού. Μετά από όσα είδα να κάμνουνε με τα σώματά τους, ως και το εργόχειρο σκέφτομαι ως εναλλακτική.

Τα χορευτικά τους συμπλέγματα συζητάνε θέματα όπως η συμβίωση, η βία και η εξάρτηση. Η παράσταση αποτελείτο από ξεχωριστά μέρη που δεν αποτελούσαν κομμάτια ενιαίας αφήγησης (κατόπιν έμαθα ότι επρόκειτο για μία επιλογή χορευτικών από την 35χρονη πορεία της χορευτικής ομάδας), γεγονός που μάλλον σου δημιουργούσε την αίσθηση μίας αποσπασματικότητας. Εντούτοις ο παλμός των σωμάτων, η ένταση και το χιούμορ των σκηνών συνέθεταν ένα συναρπαστικό θέαμα.