30.10.07

Βραβεία Αρίων 6 (σα να λέμε 5)

Αν δεν ήταν ο Φερεντίνος ντυμένος γαλακτοφέτα θα ορκιζόμουνα ότι αυτό που έδειξε ο ΑΝΤ1 εψές ήταν τα περσινά βραβεία Αρίων σε επανάληψη. Μιλάμε για τρομερό ντεζαβού: ο Χατζηγιάννης καλύτερος έντεχνος και ποπ (τον Μιχάλη τον διεκδικούν πολλά είδη μουσικής), ο Ρουβάς καλύτερο ποπ τραγούδι, οι C:Real καλύτερο συγκρότημα και ο Πασχάλης Τερζής καλύτερο λαϊκό τραγούδι. Έπρεπε να τους πούνε να φέρουνε από το σπίτι τα περσινά και προπέρσινα βραβεία που τους είχανε ξαναματαδώσει για να μη μπαίνουνε και σε έξοδα να φτιάχνουνε καινούργια αγαλματάκια.

Και τελοσπάντων την Έλενα Παπαρίζου να τη δεχθώ ως καλύτερη ελληνίδα ποπ τραγουδίστρια. Την Τάμτα μπορούν να σταματήσουν να τη βραβεύουν ως πρωτοεμφανιζόμενη; Από τη στιγμή που αναδείχθηκε στο ρεαλιτοπαίχνιδο, η αρτίστα έβγαλε ένα δίσκο, προσπάθησε να μας εκπροσωπήσει στη Eurovision, πέρασε ένα ηλεκτροσόκ στο μαλλί, τα έφτιαξε με το Γρηγόρη Πετράκο, προέβη σε στυλιστικές ακρότητες φορώντας αλλόκοτες μπότες / ζώνες / σκουλαρίκια / χάντρες / κάσκες / διαστημικές στολές, έμαθε ελληνικά, έβγαλε δεύτερο δίσκο, ίσιωσε το μαλλί και μη σου πω ότι βρίσκεται σε φάση να βγάλει ένα best και να αποσυρθεί από το τραγούδι. Μια φορά, για πρωτοεμφανιζόμενη δεν την κάνεις! Οπότε ή που τα Αρίων έχουν (απίθανα) αργά αντανακλαστικά και τώρα την πήρανε πρέφα ή που μας δουλεύουνε ψιλό γαζί και μας σερβίρουνε ξαναζεσταμένη τυρόπιτα. Να δεις που του χρόνου θα την βραβεύσουνε για το σύνολο της καριέρας της!

Κατά τα λοιπά, το κλάψαμε το ελληνικό τραγούδι και φάγαμε και κόλλυβα. Διότι με αυτή τη μουσική πενία που ζούμε, σε λίγο θα τρομάζουνε να βρούνε πέντε άσματα ανά κατηγορία για να τηρήσουν τα προσχήματα. Για να καταλάβεις, το πιο φρέσκο σημείο της βραδιάς ήταν η Τσαλιγοπούλου να τραγουδά ωσάν αφελής παιδίσκη το «αρχίζει πάλι, το χάλι-γκάλι, εμπρός στην πίστα, μικροί μεγάλοι». Είδαμε και την Αλίκη στη γιγαντο-οθόνη και ξυπνήσαμε προς στιγμήν από την πλήξη του τραγουδιστικού κενού.

Αφού το βλέπεις δεν φτουράει το πράγμα, μην επιμένεις. Κάτι ήξευρε το Mega και παραιτήθηκε από τη διοργάνωση της φιέστας: το ελληνικό τραγούδι είναι και επισήμως νεκρό, ζωή σε λόγου μας! Έζησε μία έντονη και γεμάτη ζωή κι έφυγε πλήρες ημερών αφήνοντας πίσω του νοσταλγικά ηχοχρώματα: με μία συγκλονιστική Μαρίκα Νίνου δίπλα στον αξεπέραστο Τσιτσάνη, μία μελωδική Νάνα Μούσχουρη να ερμηνεύει Χατζιδάκι, έναν επικό Θεοδωράκη κι έναν αισθαντικό Λοϊζο να σπέρνουνε τη λευτεριά σου, ένα λαϊκό Μπιθικώτση να ερμηνεύει την ορφάνια σου και ένα σπαραχτικό Καζαντζίδη να τραγουδάει τον καημό σου. Αυτό ήταν το ελληνικό τραγούδι και αυτό θα’χουμε να θυμόμαστε. Διότι τα λοιπά, τα σύγχρονα και τα τιμώμενα, άσε καλύτερα.
Άσε, σου λέω!

Μοντέρνος ζωηρός, αληθινός χορός, το χάλι γκάλι.