26.8.07

Αποκάλυψη

Μετά από αυτό το καλοκαίρι ζω σε μία διαφορετική χώρα. Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Εψές το μεσημέρι ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού μου και αντίκρισα την κόλαση. Μία βροχή από μαύρα αποκαΐδια και πίσω από το σκοτεινό σύννεφο καπνού που φοβέριζε την πόλη, ένας ματωμένος εξώκοσμος ήλιος.

Σκοτείνιασε ο κόσμος, σκοτείνιασε το μέσα μου.

Κι εσύ κύριε πρωθυπουργέ;

Ακους τις φωνές όλων αυτών που σφαδάζουν παλεύοντας με τις φλόγες; Νιώθεις την απόγνωση όλων αυτών που βλέπουν τα σπίτια τους να καίγονται; Μαραζώνεις για το οικολογικό ολοκαύτωμα που θα στοιχειώσει το μέλλον μας; Τι έκαμες για να το αποτρέψεις; Τι έκαμες για να μας προστατεύσεις;

Σου καίγεται ολόκληρη η χώρα, έχεις δεκάδες απανθρακωμένα πτώματα και καμιά δεκαριά νομούς βυθισμένους στο χάος. Και χθες το βράδυ σε είδα να βγαίνεις με το μαύρο σου κοστούμι και το ύφος βαρυπενθούσας χήρας (το βέλο ξέχασαν να σου βάλουν οι επικοινωνιολόγοι σου) και να κάμεις το μόνο που ξεύρεις να κάμεις σε τέτοιες περιπτώσεις: να τάζεις λεφτά! Στα θύματα, στους συγγενείς, στους πυροσβέστες. Αλλά αγαπητέ μου κάτι έχεις καταλάβει λάθος: δεν είναι αυτός ο ρόλος σου. Δεν σε έχουμε ορίσει ταμία ευαγούς ιδρύματος.

Φταις! Και η ευθύνη πενήντα τόσων ψυχών και χιλιάδων καμένων στρεμμάτων βαραίνει πάνω από το κεφάλι σου. Γιατί δεν μπορεί να ζούμε τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της χώρας κι η μόνη απόφαση που πήρες μέσα στο καλοκαίρι να είναι η εξαγγελία εκλογών κι ένα πακέτο εύκολων υποσχέσεων. Χα! Σου είπαν ότι είναι το ιδανικό τάιμινγκ για την επανεκλογή σου κι έβαλες αμέσως να σου ξεσκονίσουν το καλό σου το προεκλογικό προφίλ! Εκείνο με το οποίο είχες κάμει μεγάλο σουξέ στις προηγούμενες εκλογές και μετά έβαλες στο ντουλάπι για να φορέσεις το καθημερινό κοστούμι της παθητικής μακαριότητάς σου.

Είμαι έξαλλος. Αγανακτισμένος ως πολίτης. Πληγωμένος ως άνθρωπος. Και νιώθω μαλάκας. Και μικρός. Και μόνος.

Μετά από αυτό το καλοκαίρι ζω σε μία διαφορετική χώρα. Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Θα συνεχίσω να πληρώνω τους φόρους μου, να ταλαιπωρούμαι στις ουρές, να στριμώχνομαι στο λεωφορείο, να πηγαίνω στη δουλειά κάθε πρωί. Θα συνεχίσω να βάζω τα σκουπίδια μου σε τρεις διαφορετικές σακούλες -μία για τα οργανικά, μία για τα χαρτιά, μία για τα είδη συσκευασίας. Θα συνεχίσω να βλέπω τηλεόραση, να πηγαίνω σινεμά, να διαβάζω τα ίδια θέματα σε όλα τα ένθετα των κυριακάτικων εφημερίδων, να ρίχνω χριστοπαναγίες όταν πληρώνω τον φραπέ πέντε ευρώ στο Κεφαλάρι. Θα συνεχίσω να κάμω όλα εκείνα που έκαμα και πριν. Από κεκτημένη ταχύτητα και μόνο.

Αλλά τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο μέσα μου. Τίποτα.

Δεκάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο βλέποντας αυτή τη φωτογραφία της Stephmel, άφησαν τα συλλυπητήριά τους για τη χώρα μας.

4 comments:

Rodia είπε...

Μεταλλαγμένοι άνθρωποι...

iannos είπε...

δεν είσαι μόνος φίλε...

Geysser είπε...

Σταματήστε να κατέβω...

Michalis είπε...

Αν θέλετε να Διαφημίστε την Ιστοσελίδα σας Δωρεάν:
http://greece-soccer.blogspot.com/2007/08/12.html