26.8.07

Αποκάλυψη

Μετά από αυτό το καλοκαίρι ζω σε μία διαφορετική χώρα. Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Εψές το μεσημέρι ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού μου και αντίκρισα την κόλαση. Μία βροχή από μαύρα αποκαΐδια και πίσω από το σκοτεινό σύννεφο καπνού που φοβέριζε την πόλη, ένας ματωμένος εξώκοσμος ήλιος.

Σκοτείνιασε ο κόσμος, σκοτείνιασε το μέσα μου.

Κι εσύ κύριε πρωθυπουργέ;

Ακους τις φωνές όλων αυτών που σφαδάζουν παλεύοντας με τις φλόγες; Νιώθεις την απόγνωση όλων αυτών που βλέπουν τα σπίτια τους να καίγονται; Μαραζώνεις για το οικολογικό ολοκαύτωμα που θα στοιχειώσει το μέλλον μας; Τι έκαμες για να το αποτρέψεις; Τι έκαμες για να μας προστατεύσεις;

Σου καίγεται ολόκληρη η χώρα, έχεις δεκάδες απανθρακωμένα πτώματα και καμιά δεκαριά νομούς βυθισμένους στο χάος. Και χθες το βράδυ σε είδα να βγαίνεις με το μαύρο σου κοστούμι και το ύφος βαρυπενθούσας χήρας (το βέλο ξέχασαν να σου βάλουν οι επικοινωνιολόγοι σου) και να κάμεις το μόνο που ξεύρεις να κάμεις σε τέτοιες περιπτώσεις: να τάζεις λεφτά! Στα θύματα, στους συγγενείς, στους πυροσβέστες. Αλλά αγαπητέ μου κάτι έχεις καταλάβει λάθος: δεν είναι αυτός ο ρόλος σου. Δεν σε έχουμε ορίσει ταμία ευαγούς ιδρύματος.

Φταις! Και η ευθύνη πενήντα τόσων ψυχών και χιλιάδων καμένων στρεμμάτων βαραίνει πάνω από το κεφάλι σου. Γιατί δεν μπορεί να ζούμε τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της χώρας κι η μόνη απόφαση που πήρες μέσα στο καλοκαίρι να είναι η εξαγγελία εκλογών κι ένα πακέτο εύκολων υποσχέσεων. Χα! Σου είπαν ότι είναι το ιδανικό τάιμινγκ για την επανεκλογή σου κι έβαλες αμέσως να σου ξεσκονίσουν το καλό σου το προεκλογικό προφίλ! Εκείνο με το οποίο είχες κάμει μεγάλο σουξέ στις προηγούμενες εκλογές και μετά έβαλες στο ντουλάπι για να φορέσεις το καθημερινό κοστούμι της παθητικής μακαριότητάς σου.

Είμαι έξαλλος. Αγανακτισμένος ως πολίτης. Πληγωμένος ως άνθρωπος. Και νιώθω μαλάκας. Και μικρός. Και μόνος.

Μετά από αυτό το καλοκαίρι ζω σε μία διαφορετική χώρα. Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Θα συνεχίσω να πληρώνω τους φόρους μου, να ταλαιπωρούμαι στις ουρές, να στριμώχνομαι στο λεωφορείο, να πηγαίνω στη δουλειά κάθε πρωί. Θα συνεχίσω να βάζω τα σκουπίδια μου σε τρεις διαφορετικές σακούλες -μία για τα οργανικά, μία για τα χαρτιά, μία για τα είδη συσκευασίας. Θα συνεχίσω να βλέπω τηλεόραση, να πηγαίνω σινεμά, να διαβάζω τα ίδια θέματα σε όλα τα ένθετα των κυριακάτικων εφημερίδων, να ρίχνω χριστοπαναγίες όταν πληρώνω τον φραπέ πέντε ευρώ στο Κεφαλάρι. Θα συνεχίσω να κάμω όλα εκείνα που έκαμα και πριν. Από κεκτημένη ταχύτητα και μόνο.

Αλλά τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο μέσα μου. Τίποτα.

Δεκάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο βλέποντας αυτή τη φωτογραφία της Stephmel, άφησαν τα συλλυπητήριά τους για τη χώρα μας.

19.8.07

Καραμανλής εναντίον Παπανδρέου: Ολική επαναφορά

Δεν ξεύρω τι κάμουν οι άλλες χώρες, αλλά εμείς εδώ μία φορά είμαστε των παραδόσεων. Παπανδρέου εναντίον Καραμανλή τη δεκαετία του ‘60, Καραμανλής εναντίον Παπανδρέου τη δεκαετία του ’70, Παπανδρέου εναντίον Καραμανλή τη δεκαετία του ’80! Παπανδρέου εναντίον Καραμανλή τώρα και στον 21ο αιώνα. Που τόση επανάληψη αδελφέ μου, ούτε το Ρετιρέ με την Κατερίνα Γιουλάκη. Μα να μην υπάρχει ένας άλλος χριστιανός να αναλάβει αυτή τη χώρα; Να κάμει την καρδιά του πέτρα, να πετάξει δύο ρουχαλάκια σε μία βαλίτσα και να πάει να μείνει στο Μαξίμου; Με τούτα και με κείνα έρχεσαι και επανεκτιμάς το Μητσοτακέικο!

Hulk vs Thing

Ίδιοι. Σε όλα τους ίδιοι! Στα συνθήματα, στα προγράμματα, στις υποσχέσεις αλλά και στις πραγματικές προθέσεις. Γιατί μην μου πεις ότι έχεις πλέον κάποια αμφιβολία για τους έλληνες πολιτευτάδες. Ότι πιστεύεις έστω και μία λέξη από τα όσα μεγαλόσχημα αραδιάζουν στις προκάτ συγκεντρώσεις τους και στα παράθυρα. Το μάτι τους γυαλίζει, μεγάλε. Κοιτούν τις δημόσιες θέσεις, τα αξιώματα και το παραδάκι και ξερογλείφονται. Κόπτεται κανείς για το καλό του τόπου, για σένα και για μένα; Όχι βέβαια! Και ξεύρεις γιατί; Διότι έχει επενδύσει χρήμα ο άνθρωπος κι έχει κοπιάσει. Έχει νοικιάσει χώρο 200 τετραγωνικά Κοραή και Πανεπιστημίου γωνία για να στήσει το πολιτικό του κονάκι και να σε υποδεχτεί. Να σε γεμίσει διαφημιστικό υλικό: κονκάρδες με τη φάτσα του, στυλό με τα χρωματάκια του, αναπτήρα με το σύνθημά του, σιντί με τις ομιλίες του, σωβρακοφανέλες με την υπογραφή του. Να σε κεράσει σοκολατάκι και μία σουμάδα. Να σου προσφέρει καρέκλα για να κάτσεις και να απολαύσεις την αφεντομουτσουνάρα του σε ιλουστρασιόν διαφημιστικό στη γιγαντο-οθόνη. Κι έπειτα να σε καλέσει στη συνάντηση των «φίλων» του στο τάδε σπίτι των παρατρεχάμενων ή στη δείνα χασαποταβέρνα-ό,τι-πάρεις-κερνά-ο-βουλευτής! Ξεύρεις τι κοστίζει όλο ετούτο το προμόσιον; Ξεύρεις τι έχει δανειστεί ο καψερός (και από ποιον μεγαλοεργολάβο ή μεγαλοεπιχειρηματία ή μεγαλοκουμπάρο) για να τρως εσύ το καναπεδάκι και να ρουφάς τη σουμάδα ικανοποιημένος;

Κι όταν βρεθούν στις καρέκλες της εξουσίας, αλλάζουν ύφος εν μία νυκτί. Εκείνοι που με τρυφερότητα σε αγκαλιάζανε και ντροπαλά σου χώνανε στην τσέπη το ψηφοδέλτιο, ούτε που να σε φτύσουνε! Μα τι θέλεις επιτέλους και γκρινιάζεις για τα προβλήματά σου; Για το σεληνιακό τοπίο στο οποίο σέρνεις τη μιζέρια σου, την ανεργία σου και τη φτώχεια σου; Μα καλά δεν βλέπεις ότι είναι απασχολημένοι; Έχουν να φάνε, να πιούνε, να βολέψουν τα ανίψια τους, να εξυπηρετήσουν τους κουμπάρους τους, να συγκαλύψουν τα σκάνδαλά τους, να επιδειχθούνε σε κάνα τηλεοπτικό παράθυρο λούζοντας με υπεροπτική περιφρόνηση τους πολιτικούς τους αντιπάλους στο δελτίο του φίλου δημοσιογράφου και να ψάξουνε που θα χτίσουνε τη βίλα τους και σε ποιανού το κότερο θα κάνουν τις διακοπές τους. Το οχτάωρο δεν φθάνει, να ξέρεις.

Μη με ρωτάς ποιος θα κερδίσει, δεν ξεύρω-δεν απαντώ. Δυστυχώς έφθασα στο σημείο να μη με νοιάζει. Όμως μετά βεβαιότητας γνωρίζω (και με θλίβει) ότι όποια κι αν είναι η επόμενη κυβέρνηση εκείνο που θα παραλάβει είναι καμένη γη. Κυριολεκτικά όμως.

(Απογειωνόμαστε! Δέστε τις ζώνες, δραμαμίνες στην τσέπη, ταυτότητες στα δόντια και υπομονή για τα κενά αέρος. Ένας μήνας είναι, μην ξεράσετε!)

13.8.07

Summer Hits 2007

Έκατσες να αναρρωτηθείς γιατί διάολε κάηκε εφέτος η μισή χώρα, σημειώθηκαν πλημμύρες στην Αγγλία, έπεσε ένα αεροπλάνο στη Βραζιλία και κλείστηκε η Μπρίτνει Σπίαρς στο τρελάδικο; Μα διότι έκαμα είκοσι μέρες διακοπές! Ναι, πολύ καλά άκουσες: δια-κο-πές! Και μάλιστα κλασικού τύπου. Παραλία, ήλιος, φαγητό και αραλίκι. Που είναι τελοσπάντων περίεργο για μένα, διότι κανονικά όταν με στείλεις σε ένα ξένο μέρος μετατρέπομαι αυτομάτως σε γιαπωνέζο τουρίστα. Βγάζω χάρτη, χαράσω διαδρομές, οπλίζω τη φωτογραφική και ξεχύνομαι σε μουσεία, εκθέσεις και λοιπά αξιοθέατα. Μη σου πω ότι τσακίζουν και τα μάτια μου. Φέτος δεν ξεύρω αλλά την είδα ανάποδα. Δε λέω, ήτανε δύσκολος χειμώνας (μου στοίχισε η κάθοδος της Όλιας στο τραγούδι και η άνοδος του Λιάγκα στην πολιτική), αλλά δεν το περίμενα να βρεθώ παστωμένος με αντηλιακό επάνω σε ξαπλώστρα.

Μπατσί, Άνδρος

Ανάμεσα στα άλλα, πήγα Άνδρο. Που πολύ ωραίο νησί θα το πεις, κυρίως αν είσαι καπουτσίνος μοναχός με όρκο σιωπής και θέλεις ένα μέρος να στήσεις το κονάκι σου ή ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και αποσύρεσαι για να σχεδιάσεις την επόμενη αβαντγκαρντ παράστασή σου. Το έπιασες το υπονοούμενο, το νησί δεν διαθέτει νυχτερινή ζωή. Και μαγκιά του! Προσωπικώς πολύ το εχάρηκα κι ας εκτόξευσα τα τριγλυκερίδιά μου από τις φουρτάλιες (με πέντε έως επτά αυγά ανά πιάτο, ρεύεσαι πούπουλα), ας έκλαψα τα λεφτά που πλήρωσα για να δω την έκθεση του Αντρέ Μασόν στο Μουσείο Γουλανδρή (μεγάλη μούφα, εκτός κι αν τη βρίσκεις θαυμάζοντας εικονογραφήσεις με τον Μινώταυρο να απαυτώνει την Πασιφάη στο όρθιο, το πισωκολλητό και το ανακλινδράτο –που τελοσπάντων και η Πάρις Χίλτον έχει γυρίσει τσόντα αλλά δεν αποτελεί και το «πολιτιστικό γεγονός του καλοκαιριού»!) και ας συνάντησα στην παραλία του Αγίου Πέτρου την τελευταία ενσάρκωση του Εωσφώρου σε νήπιο (που να έχει καρφώσει τα πόδια στην άμμο το μούλικο, να στριγγλίζει επί μισάωρο με μανία και να μην είναι σε θέση κανένας να το κάνει καλά! Τι ο μπαμπάς να το τραβάει, τι η μαμά να το κανακεύει, τι οι λοιποί λουόμενοι να του ρίχνουν χριστοπαναγίες και μπουκάλια κοκακόλας’ νομίζω ότι και η κυρα-Μοντεσσόρη η ίδια να’ρχοτανε, μία βρεμένη σανίδα θα τη χρησιμοποιούσε!)

Πήγα και Ρόδο! Πήχτρα η Σωκράτους στην Παλαιά Πόλη. Αλλά και η παραλία εκατέρωθεν του Ενυδρείου. Και η Λίνδος. Και η (εκθαμβωτικά) ανακαινισμένη Καλλιθέα που επιτέλους μπορείς να επισκεφθείς για να περπατήσεις στα βήματα της Βουγιουκλάκη αναβιώνοντας εκείνο το φινάλε με τον Βουλγαράκη και το περιπολικό. «Αγάπη μου, αγάπη μου, σφίξε με στην αγκαλιά σου αγάπη μου, αγάπη μου!».

Αχ, ωραία ήτανε τελικά....

Και τώρα; Άσε, μην το σκέφτεσαι. Ως και τζόκερ είχα παίξει χθες σε μία ύστατη προσπάθεια να αποφύγω τη δουλειά σήμερα. Είχα υφάνει και σενάριο. Ήμουν –λέει- ο μοναδικός υπερτυχερός και τη Δευτέρα το πρωί έστελνα στο γραφείο με fax την παραίτησή μου. Μαζί με μερικές από τις παρακάτω φωτογραφίες.

(Μα να βγει τζόκερ το δεκαοκτώ; Την τύχη μου γαμώτο!)

(από πάνω προς τα κάτω: Χώρα της Άνδρου, Κόρθι Άνδρου, ξαναμανά Κόρθι, Ανδριώτισσα γάτα, Καστέλο στη Ρόδο, Εσωτερική Αυλή Καστέλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου, Λίνδος πανοραμικά από Ακρόπολη -που μου βγήκε η γλώσσα για ν'ανέβω οπότε το καλό που σου θέλω να εκτιμήσεις αυτή τη λήψη, Καλλιθέα Ρόδου)

12.8.07

Θερινό σινεμά με την Αμελί

Το καλοκαίρι δεν τρελαίνομαι για σινεμά. Κι ας μου μιλάς εσύ για νοσταλγικές κινηματογραφικές στιγμές κάτω από τ’αστέρια, με τη γκαζόζα στο χέρι, το πασατέμπο στο στόμα και υπό την ευωδιά της βουκαμβίλιας, εγώ έχω σχηματίσει άλλη εικόνα στο μυαλό μου, προς το πιο εφιαλτικό: να προσπαθώ να διακρίνω την ταινία που αχνοφαίνεται (αργεί να σκοτεινιάσει γμτ!), να μου’χει έρθει η αποπνιξία από το συνδυασμό της ζέστης και του καπνού (από το τσιγάρο του μουστακαλή μπροστά μου ντε!) και να προσπαθώ να συγκεντρωθώ εις πείσμα των τζιτζικιών που έχουνε στήσει πιτζάμα-πάρτι μέσα στην ίδια βουκαμβίλια που πριν εθαύμαζες, του σκύλου από τη διπλανή μάντρα που ουρλιάζει ωσάν να είδε τη Μιμή-Άννα Καρένινα και της χοντρής κυρίας με το κομπινεζόν που βγαίνει ατάραχη στο μπαλκόνι αριστερά της οθόνης για να απλώσει την κιλότα. Σιγά κυρία μου, δεν σέβεσαι εμένα, σεβάσου τουλάχιστον τη Νικόλ Κίντμαν!

Πάντως εφέτος τις καναδυο φορές που πήγα, ομολογώ ότι καλά πέρασα και το οφείλω στην Audrey Tautou. Την Αμελί ντε! Που μου πήρε κάποιον καιρό αλλά της συγχώρεσα εκείνη τη μπακατέλα ερμηνεία της στον Κώδικα Ντα Βίντσι και το μανιοκαταθλιπτικό «Dirty Pretty Things» του Frears που ανάθεμα αν κατάλαβα γιατί το γύρισε η έρμη (είχε ανάγκη τα λεφτά; δεν είναι καλά τα αγγλικά της και δεν κατάλαβε όταν διάβαζε το σενάριο ότι την ήθελε τουρκάλα μετανάστρια που -αν έχεις το Θεό σου- θέλανε να της υφαρπάξουν το νεφρό;). Περασμένα, ξεχασμένα! Αμφότερες οι ταινίες που βγήκαν εφέτος στα θερινά («Ensemble, cest tout!» και «Hors de prix») ευτυχώς καμία σχέση! Τουναντίον, είχανε κάτι από τη φρεσκάδα των παλιών κομεντί, με χαρακτήρες που ήθελες να σφίξεις στην αγκαλιά σου και να τους δεις να σκάνε από ευτυχία σε καρα-happy-end, τύπου «ζήσαν αυτοί καλά κι οι υπόλοιποι σπίτια σας»! Μωρέ, μελώσαμε πάλι.