10.3.07

Ένα σπίτι καίγεται

Την εβδομάδα που μας πέρασε η κυβέρνηση έκλεισε τρία χρόνια στην εξουσία, αλλά αντί για κεράκια κάηκε ο άγνωστος στρατιώτης, πράγμα που αφενός υπενθύμισε ότι είμαστε μία χώρα για τα πανηγύρια, αφετέρου έφερε δάκρυα στα μάτια του πάντοτε ευσυγκίνητου Τέρενς Κουίκ (γιατί ο Τέρενς την πονάει την πατρίδα, ρε αναίσθητε). Τέτοια νταβαντούρια είχε να βιώσει η Πλατεία Συντάγματος από την εποχή που είχε απαγορεύσει ο Παπαθεμελής τα ξενυχτάδικα και σύσσωμο το έθνος στρατοπέδευε κάθε βράδυ δίπλα στο φυλάκιο του τσολιά, για ένα τελευταίο drink στα όρθια.

Τώρα που το σκέφτομαι πάντως, ο άγνωστος στρατιώτης που έχει περάσει και πολλά -τουρίστριες να φλερτάρουν τα τσολιαδάκια, παιδάκια να σκορπάνε ψιχουλάκια, μερσεντέδες να σουρταφέρνουν τους βουλευτάδες, η Δανδουλάκη να κυνηγάει τα περιστέρια- θα μπορούσε και να έχει αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για όλη ετούτη την κατάντια, πολύ πριν τον στοχοποιήσει ο κουκουλοφόρος. Δε χρειαζόταν να περιμένει ο άγνωστος στρατιώτης, τον (γνωστό-) άγνωστο αναρχικό: είχε κι από μόνος του κάθε δικαίωμα.

Βέβαια θα μου πεις, γενήκαμε πάλι ρεζίλι διεθνώς: άχου κακό που πάθαμε να καίγεται η εθνική μας φουστανέλα! Που μην το βλέπεις το τσαρούχι που είναι πασέ, συνοψίζει στη φούντα του κοτζαμάν ιστορία αιώνων. Διότι σε ερωτώ αγαπητέ κουκουλοφόρε και έλα πες μου: τι’ναι η πατρίδα μας; Μην είν’οι κάμποι; Μην είναι τ’άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ’άστρα της τα φωτεινά; Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι και κάθε χώρα της με τα χωριά; Κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Η πατρίδα είναι ιδέα, δεν θα διαφωνήσω. Αλλά αναρωτιέμαι αν ο ως άνω ποιητής παρακολουθούσε το «Μένουμε Ελλάδα», διότι η δικιά μου η καθημερινότητα μα καμία σχέση δεν έχει με τη συγκεκριμένη περιγραφή: μηδέ με κάμπους, μηδέ με άσπαρτα ψηλά βουνά. Εγώ βλέπω μία πατρίδα που έναντί της ήμουν πάντοτε τύπος και υπογραμμός! Σε ερωτώ: Δεν την υπηρέτησα φυλώντας αγόγγυστα άδειες αποθήκες στο πουθενά και τίποτα γωνία; Δεν πλήρωσα και ξαναπλήρωσα τους φόρους μου, χωρίς ουδέποτε να υπεκφύγω στο ελάχιστο; Δεν συμμορφώθηκα σε κάθε κανόνα της, όσο κι αν αυθαιρετούσε πάνω μου;

Περίπτερο στην Τοσίτσα, Σάββατο 10 Μαρτίου, 12:15

Κι εκείνη; Τι έκαμε η πατρίδα και οι πολιτευτάδες της για μένα; Ζω σε μία πόλη που ασχημονεί πάνω μου κι αναπνέω το καυσαέριο της. Κόπιασα πραγματικά σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, για να απολαύσω τη δωρεάν παιδεία που τάχα μού προσέφερε (αλλά τέτοια παιδεία να τη βράσω). Κι όταν εντέλει αναζήτησα δουλειά, κατάλαβα ότι τα καλά τραπέζια είναι ρεζερβέ.

Ψέματα δεν θα πω: η εικόνα ενός νεαρού να καίει το φυλάκιο έξω από τη Βουλή δεν μου άρεσε μα καθόλου. Όχι γιατί πληγώθηκε μέσα μου καμιά εθνική υπερηφάνεια. Άντε καλέ, τις εξιδανικευμένες πατρίδες και τις καθαγιασμένες ιστορίες τις ακούω βερεσέ. Δεν λυπάμαι για το σύμβολο. Δεν λυπάμαι για την ιδέα. Λυπάμαι για την κοινωνία –της οποίας κομμάτι της είμαι κι εγώ- που αδυνατεί να προσφέρει μία άλλη λύση, μία κάποια λύση, μία οποιαδήποτε λύση σε αυτό το νεαρό.

Και πες μου ειλικρινά. Τι οίκτο να δείξεις σε μία πατρίδα που σε χαστουκίζει και σε ποδοπατά, σε ποτίζει με ψέματα και υποσχέσεις, με Ψινάκηδες και Μικρούτσικους;

Ένα σπίτι καίγεται, παίρνει η ζωή μου φωτιά, κρίμα τόσα όνειρα, χαμένα.

3 comments:

ΠΡΕΖΑ TV είπε...

Και που να δεις τι μας ετοιμαζουν για τα επομενα 4 χρονια...

pigkouinos είπε...

Η δεύτερη θητεία της συγκεκριμένης κυβέρνησης θα μοιάζει με σίκουελ αποτυχημένης ταινίας. Αφού το βλέπεις ότι δεν φτουράει το πράγμα, τι τις θέλεις τις συνέχειες;

philos είπε...

30 χρόνια δύο σίκουελ παρακολουθούμε.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψες.