25.3.07

Ζω ένα Μεσαίωνα!

Εξωπραγματικά υψηλές ταχύτητες σύνδεσης, χαμηλές χρεώσεις και άλλα τέτοια μεγαλεία υποσχόταν η διαφήμιση της Forthnet! Έλα όμως που για να συνδεθώ στο "ιδιόκτητο δίκτυο", μου κόπηκε το ιντερνετ εδώ και πολλές ημέρες, έχω βυθιστεί σε ένα σκοτεινό μεσαίωνα και έχω απομείνει ο άνθρωπος να περιμένω καρτερικά το φως μου (αλλά πούντο;). Που δεν μου κόβανε καλύτερα την τηλεόραση; Το τηλέφωνο; Το φαγητό, μη σου πω;
Όπως καταλαβαίνεις το επόμενο άρθρο μου θα αργήσει. Κι έχω να σου πω γαμώτο, ένα σωρό πράματα. Για τη στροφή της Άντζελας Δημητρίου στο εθνοπατριωτικό άσμα, για τη μυστηριώδη εξαφάνιση της παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδας Άννας Βίσση (κάποιοι ισχυρίζονται ότι την απήγαγαν εξωγήινοι, άλλοι επιμένουν ότι δεν υπήρξε ποτέ κι ότι η ύπαρξή της ήταν απλώς ένας αστικός μύθος), για την Εθνική Ποδοσφαίρου που απέφυγε τα χειρότερα στον αγώνα με την Τουρκία (θα μπορούσαν και να τους έχουν πιάσει αιχμαλώτους και να τους έχουν οδηγήσει σε κάτεργα στην Ανατολία. Άνετα όμως!) και άλλα τινά!
Υπομονή, ντε!

15.3.07

Η μέρα που δολοφονήθηκε η Αμερική

Μεγάλη αναμπουμπούλα έχει ξεσπάσει στον κόσμο των χάρτινων ηρώων της Marvel τους τελευταίους μήνες κι έχουνε πιαστεί μαλλί με μαλλί ο Spiderman, ο Ironman και ο Captain America. Διότι η αμερικανική κυβέρνηση απεφάσισε -και καλά- να θεσπίσει νόμο υποχρεωτικής καταγραφής των προσωπικών δεδομένων όλων των υπερηρώων, κυριευμένη από σύνδρομα τρομολαγνείας και σε μία προσπάθεια να ελέγξει κάθε πολίτη που θα μπορούσε να αποτελέσει δυνητική απειλή για τη δημόσια τάξη. Ο πολυεκατομμυριούχος Τόνυ Σταρκ (alter ego του Ironman) έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με την κυβέρνηση και κάλεσε πολλούς ήρωες να τον ακολουθήσουν σε δημόσια αποκάλυψη της ταυτότητάς τους. Οι Fantastic Four και ο Spiderman τάχθηκαν στο πλευρό του. Ο τελευταίος μάλιστα και σε μία εντυπωσιακή επίδειξη νομιμοφροσύνης, έβγαλε ενώπιον των τηλεοπτικών συνεργείων τη μάσκα του και όλος ο κόσμος έμαθε το πραγματικό του όνομα.

Από την άλλη, κάποιοι απεφάσισαν να αντιδράσουν δυναμικά, θεωρώντας ότι τα μέτρα αυτά καταπατούν τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα δικαιώματα του πολίτη. Επικεφαλής τους μάλιστα τέθηκε ο Captain America, το αειθαλές σύμβολο του αμερικανικού πατριωτισμού, που βρέθηκε τώρα να μάχεται τους πρώην φίλους και συντρόφους του.

Κυνηγημένος, προδομένος και εντέλει ηττημένος, ο Captain America οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη με βαρύτατες κατηγορίες. Τη στιγμή όμως που σιδεροδέσμιος ανέβαινε τα σκαλιά του δικαστικού μεγάρου και σε μία από τις δραματικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας των κόμικς, ο Captain America δέχθηκε δολοφονική επίθεση. Μερικές στιγμές αργότερα, υπέκυψε στα τραύματά του.

Τώρα θα μου πεις, σιγά τα λάχανα: δεν ήταν δα και κάνας πολύ σπουδαίος χαρακτήρας! Ένα χάρτινο αμερικανάκι λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, η πείρα έχει αποδείξει ότι οι υπερήρωες της Marvel και της DC δεν πεθαίνουν ποτέ. Οι ευφάνταστοι σεναριογράφοι και όταν έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη πρωτοτυπία, σκοτώνουν πρόσκαιρα τον ήρωα για να δημιουργήσουν έναν κάποιο ντόρο (που μεταφράζεται σε αυξημένες πωλήσεις) και μερικούς μήνες αργότερα, σκαρφίζονται μία δικαιολογία και τον επαναφέρουν στη ζωή. Το είδαμε το έργο στον Superman, το παρακολουθούμε συνεχώς στους X-Men (με την Jean Grey να πεθαίνει και να ξαναγεννιέται κατ'επανάληψη, τον Colossus να γυρνά από τον άλλο κόσμο κ.λπ.).

Εντούτοις εδώ οφείλω να βγάλω το καπέλο στην αγαπητή Marvel. Διότι ο θάνατος του Captain America σε παραπέμπει αναγκαστικά στη βαθύτατη πολιτική κρίση που βιώνει η σύγχρονη Αμερική. Ο διάλογος για τη σημειολογία του πράγματος έχει ήδη προκαλέσει μεγάλο θόρυβο και έντονη αρθρογραφία. Ποια μηνύματα κρύβονται πίσω από τη σεναριακή αυτή εξέλιξη; Υπονοείται φθορά του συστήματος; Έκπτωση των παραδοσιακών αξιών στις οποίες βασίστηκε το αμερικανικό όνειρο; Ανησυχία για τα αδιέξοδα που προκάλεσε η διακυβέρνηση της χώρας από τον Μπους και τα γεράκια του Πενταγώνου;

Η δολοφονία του συμβόλου σημαίνει το τέλος των ψευδαισθήσεων. Για μία πάσχουσα Αμερική που ενώ επαίρεται για την παντοδυναμία της, συνειδητοποιεί ότι έχει απολέσει την ιδεολογική της βάση. Το ρομαντισμό και το πνεύμα του φιλελευθερισμού. Την άλλοτε ισχυρή δέσμευσή της στα δημοκρατικά ιδεώδη, που τόσο εντυπωσίασε κάποτες τον Αλέξις ντεΤοκβιλ. Η Αμερική του σήμερα δολοφονεί την Αμερική του χθες και υποθηκεύει την Αμερική του αύριο. Και η τέχνη κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για όλους μας.

14.3.07

Γιατί χαίρεται ο ρώσος και χαμογελά πατέρα;

O Κωστάκης μεγάλες συμπάθειες στην αλλοδαπή δεν έχει κι εντύπωση σου κάμει που κάθε φορά που συναντά τον Πούτιν, εισπράττει καμιά-δυο φιλοφρονήσεις και μερικά χαμόγελα (ξεύρεις, από εκείνα τα κρύα τα ρώσικα, που σου σκάνε χρυσαφί δόντι και σου ‘ρχεται η αναγούλα από την ανακατεμένη μυρουδιά βότκας, τσιγάρου και φθηνής κολόνιας). Γιατί λοιπόν τόση αγάπη προς τον πρωθυπουργό μας; Ή που μας δουλεύει ο ρώσος ή που έχει γνωρίσει το Γιωργάκη!


Πάντως η ελληνική κυβέρνηση που πολύ την εκτιμά τη σημερινή επίσημη επίσκεψη, έχει βάλει τα δυνατά της για να περιποιηθεί καθ΄όπως πρέπει τον Βλαντιμίρ: σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο θα τον προϋπαντήσει στο αεροδρόμιο και ακολούθως θα τον δεξιωθεί στο Διόνυσο, όπου θα του απαγγείλει ο Πολύδωρας απνευστί είκοσι σελίδες Ντοστογιέφσκι στα ρώσικα, θα βγει η Ντόρα ντυμένη μπάμπουσκα (με μαντίλα, γούνα, τακούνι) να του χορέψει με τις μπαλαλάικες, θα του παίξει ένα μονόπρακτο η Ταμίλα Κουλίεβα, ενώ το μουσικό πρόγραμμα θα αναλάβουν κορασίδες του παραπετάσματος –η Τάμτα, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά κ.λπ.

Το μεγαλύτερο happening όμως ετοιμάζεται στο κέντρο της Αθήνας, όπου αναρχικοί, αριστεριστές, φοιτητές, αστυνομικοί και ο Αλαβάνος στήνουν αναπαράσταση της Οκτωβριανής Επανάστασης με στόχο να αποτρέψουν την περεστρόικα της Τσαρίνας Μαριέτας, η οποία πολύ έχει μπουχτίσει με όλο αυτό τον μπολσεβικισμό. Ο Πούτιν βεβαίως που καρφί δεν του καίγεται για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα υπογράψει τις συμφωνίες του, θα λάβει τις εγγυήσεις του, θα πάρει και μία αναμνηστική πλακέτα-δώρο από την γκασπαζά Φάνη Πάλλη Πετραλιά και θα γυρίσει ευτυχής στο κονάκι του με τη βεβαιότητα ότι την έκλεισε τη μπίζνα. Πελααάτες μου!

13.3.07

Η ζωή είναι παιχνίδι

Κοιμάσαι το βράδυ στο κρεβάτι σου και ξυπνάς έντρομος σε εργαστήριο του πλανήτη Ανδρομέδα και με δεκαπέντε τιρκουάζ εξωγήινους να εξετάζουν τη σπλήνα σου; Ανοίγεις το ψυγείο και πετάγονται από μέσα δαιμόνια ή τριβόλια (και χωρίς να έχει λήξει το γιαούρτι); Επικοινωνείς μέσω του προσωπικού εξωσφαιρικού σου ραντάρ με πλάσματα από το υπερπέραν -με το Άλιεν, τη Σιγκούρνι Γουίβερ και την Έφη Σαρρή; Περιπατείς αμέριμνος στο δρόμο και αξάφνου ανοίγουν οι ουρανοί και σου εμφανίζεται η οικογένεια Φλωρινιώτη απάνω σε άρμα -με την πολυεστέρ τη φόρμα, τη στρασάτη τη μπέρτα ασορτί με τη χρυσαφί μπότα και με μπορντούρα πέντε μολδαβές χορεύτριες- για να σε προειδοποίησει για το τέλος του κόσμου (ήτοι την κάθοδο της Μπεζαντάκου στη δισκογραφία); Μην ανησυχείς και μη σκιάζεσαι! Η κρατική τηλεόραση και η Άννα Δρούζα φρόντισαν βρε κουτό να σου εξασφαλίσουν ένα μόνιμο βήμα για να συζητήσεις τα πνευματικά, εξωαστρικά και διαπλανητικά ταξίδια σου -ή έστω πως τα πέρασες το weekend στη Λούτσα.

Το πάνελ της καθημερινής επιμορφωτικής εκπομπής στελεχώνουν διακεκριμένοι ουφολόγοι, σαλεμένα μέντιουμ, τηλεπαθητικοί ψυχοθεραπευτές, ξεματιάστρες με master στο ζωροαστρισμό, ο Παπατσάκαλος και μία πλειάδα εξωγήινων από διάφορα εναλλακτικά σύμπαντα. Και έρχομαι εγώ και σε ερωτώ: δεν αξίζει ετούτη η υπεργαλαξιακή παραγωγή τα λεφτά της; Τι άλλο πια να σου κάμει η καημένη η Αννούλα, αχάριστο κοινό; Που τολμάς να έχεις και άποψη για τα οικονομικά της; Ε ναι λοιπόν, κοστίζει κάτι παραπάνω -εκεί θα σε πιάσουν οι τσιγκουνιές σου; Ξεύρεις πόσο στοιχίζει να μισθώσεις κοτζαμάν διαστημόπλοιο και να τους κουβαλήσεις όλους δαύτους από τις εσχατιές του σύμπαντος; Γουερ νο μαν χας γκον μπιφόρ;

Κι εντάξει, όπως σε κόβω έχεις μία συστολή στο μεταφυσικό. Μα καθόλου μη χολοσκάς, υπάρχει υλικό και για σένα! Μπορείς να ακούσεις υπέροχες συμβουλές για τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, για τις επιπτώσεις της κατάθλιψης στους οικείους σου, της υψηλής χοληστερόλης στο αίμα σου, της συχνοουρίας στις λιβελούλες, της μουχρίτσας στα λάχανα. Και η κοινωνική προσφορά συνεχίζεται! Η εκπομπή δεν μένει απλώς στη διαπίστωση του προβλήματος. Προτείνει λύσεις! Παίρνουμε ένα κλαδί ελιάς, το τσουρομαδάμε, το πετάμε στο μπλέντερ με δύο αυγά, προσθέτουμε μπέικιν πάουντερ, κανέλα, σόδα και στο τέλος το σβήνουμε με μπράντι. Σερβίρεται κρύο, με γαρνιτούρα σέσκουλα. Για πάσα νόσο: κόψιμο, φαλάκρα, πονοκεφάλους, πλατυποδία.

Κάθε μεσημέρι η κρατική τηλεόραση φροντίζει να σου υπενθυμίζει ότι μία Αναγέννηση και ένας Διαφωτισμός, χαράμι πήγανε, χαράμι. Και σε καλωσορίζει στο μεσαίωνα του new age σκοταδισμού. Δεν ξεύρω αν η ζωή είναι παιχνίδι, αλλά σίγουρα κάποιος παίζει επικίνδυνα με τη σοβαρότητα.

12.3.07

300

Τον Frank Miller τον πρωτοανακάλυψα, διαβάζοντας ως πιτσιρίκος τον Daredevil μέσα από τις σελίδες του ασπρόμαυρου Σπάιντερμαν (που κυκλοφορούσε τότε από τις εκδόσεις Καμπάνα). Πολύ με είχε εντυπωσιάσει το αποφασιστικό σκιτσάρισμα, οι έντονες φωτοσκιάσεις, το καδράρισμα των σκηνών και η εκφραστικότητα των προσώπων. Αλλά το μεγαλείο του δημιουργού ξεδιπλωνόταν πρωτίστως στο σενάριο: ο Miller πήρε έναν αδιάφορο χαρακτήρα και τον μετασχημάτισε σε ένα εξαιρετικά σύνθετο ήρωα. Του προσέθεσε βάθος, τον νοηματοδότησε, έπλεξε γύρω του τις προϋποθέσεις ενός δράματος. Και βεβαίως εισήγαγε την Ηλέκτρα.

Μερικά χρόνια αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έπεσε στα χέρια μου το «300». Η Μαμούθ –και πριν το εκδώσει σε πολυτελή τόμο- το έβγαζε υπό μορφή μηνιαίου περιοδικού σε πέντε συνέχειες. Έπαθα πλάκα! Είπα από μέσα μου, αυτός ο τύπος ροκάρει! Ρουφώντας τις σελίδες, αναρωτιόμουν τι θα γινόταν αν και όταν ανακάλυπταν οι ελληναράδες το φοβερό ετούτο ανασκάλεμα την αρχαιοελληνικής ιστορίας μέσα στις σελίδες ενός κόμικ. Τι θα έλεγαν αν έβλεπαν τον Ξέρξη με piercing, τον Εφιάλτη ως νέο κουασιμόδο, το ιερατείο της Σπάρτης με αποκρουστικές φάτσες που λες και ξεπήδησαν από θρίλερ φαντασίας. Όμως όπως ξεύρεις, στην Ελλάδα ελάχιστοι ασχολούνται με τα κόμικς…

Κι έρχεται ετούτη η αποφράδα Πέμπτη που βγαίνει στις αθηναϊκές αίθουσες η κινηματογραφική μεταφορά των «300» του Miller. Ψάχνω με αγωνία τις κριτικές. Δανίκας, Ζουμπουλάκης, Μικελίδης. Καταβροχθίζω τα κείμενά τους. Αναμενόμενα. Πλήρως και βασανιστικά αναμενόμενα. Βουτηγμένα στον καθωσπρεπισμό μίας κινηματογραφικής ορθότητας. Μίας ορθότητας που τους επιβάλει να εκστασιάζονται με καθετί διανοουμενίστικα ευυπόληπτο, αρκεί να έχει τη σφραγίδα ενός Ταρκόφσκι, ενός Κισλόφκσι, ενός Τζάρμους ή έστω των αδελφών Κοέν. Και βεβαίως να κατακεραυνώνουν οτιδήποτε προέρχεται από το βδελυρό κόσμο των κόμικ, της ποπ κουλτούρας, της αμερικανικής βιομηχανίας θεάματος. Όλοι τους (με εξαίρεση μια-δυο φωνές όπως τον τύπο που αρθρογραφεί στη Lifo) απαξιώνουν πλήρως την ταινία. Σε βαθμό που έρχεσαι κι διερωτάσαι ο αναγνώστης/σινεφιλ μήπως είναι και απρεπές που θέλεις να το δεις.

«Ρε λες να έχει κάποιο δίκιο ο Δανίκας που του έβαλε μηδέν;» άρχισα να αναρωτιέμαι. «Μήπως όντως χάθηκε το πνεύμα του Frank Miller στη μεταφορά του στο σελιλόιντ;» Και με τούτες τις σκέψεις, κίνησα να το δω.

(…)

Όταν τελείωσε, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «διάολε, τι θα μπορούσα να πω (ή να γράψω στο μπλόγκ μου) για τούτη την ταινία;». Θα μπορούσα να επαινέσω την τεχνική της αρτιότητα. Την πιστή μεταφορά των εικόνων του κόμικ. Τις μελανές παλέτες χρώματος και το εξαίρετο εικαστικό αποτέλεσμα. Την υποβλητική μουσική. Τη στυλιζαρισμένη απόδοση των σκηνών της μάχης. Την ένταση και το πάθος που ξεχύνεται και σε συνεπαίρνει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Την απόδοση του μιλιταριστικού πνεύματος της Σπάρτης και της ζοφερής πραγματικότητας στο πεδίο της μάχης. Ταυτόχρονα, την εξύμνηση των ύψιστων ιδανικών της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της τιμής. Την ανδρεία και τον ηρωισμό. Την ανάγκη για ελευθερία. Για την οποία κραυγάζει και πάλλεται ολόκληρη ετούτη η εποποιία που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Και πάνω απ’όλα το μεγαλείο των χαρακτήρων. Των ιστορικών προσώπων που απέδωσε ο Frank Miller σε μία αξιοζήλευτη άσκηση συγγραφικής βιρτουοζιτέ.

Υποκλίνομαι. Μπροστά σε ένα αληθινό αριστούργημα.

Βαθμός: 10/10

11.3.07

Χρωματιστοί Θεοί

Πολύ τη χάρηκα αυτή την έκθεση. Διότι μπορεί αρχικώς να πάθαινες ένα σοκ στη συνειδητοποίηση ότι ο αρχαίος ο Έλληνας ζούσε μέσα σε ένα κιτσερέλα πάρτυ, αλλά με όλα ετούτα τα υπέροχα χρώματα, ένιωθες ότι τα αγάλματα, οι ζωφόροι και οι επιτύμβιες στήλες εγκατέλειπαν για λίγο το αυστηρό λευκό του μαρμάρου και σου έκλειναν το μάτι. Περιδιαβαίνοντας την έκθεση "Χρωματιστοί Θεοί" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, καταλαβαίνεις ότι εκείνο που συνήθισες να λες κλασικό οφείλεται απλώς στη φθορά του χρόνου. Κι ότι η ζωή είναι πολύχρωμη.

Είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι

Δάνειο δεν ήθελα να πάρω, στ’ορκίζομαι. Ούτε που το είχα σκεφτεί! Αλλά βλέποντας αυτή την καταπληκτική προσφορά της συγκεκριμένης τράπεζας, όλα μέσα μου άλλαξαν! Είπα στον εαυτό μου: «δεν πειράζει, χαλάλι». Ας χρεωθώ καμιά 40αριά χρόνια με δόσεις που θα πρέπει να κάμω δύο και τρεις δουλειές για να πληρώσω! Αξίζει τον κόπο, αν είναι να αποκτήσω το νέο cd single της Άλκυστις Πρωτοψάλτη, που η τράπεζα προσφέρει εντελώς δωρεάν (σε μία πρωτοφανή -για τα ελληνικά τραπεζικά δεδομένα- κίνηση γενναιοδωρίας). Αυτό σημαίνει σεβασμός στον πελάτη, όχι αστεία!

Ρε που τα πουλάτε αυτά; Κι εσείς κυρία Πρωτοψάλτη μου, για συμμαζευτείτε λιγάκι. Που τσεπώσατε ένας Θεός ξεύρει πόσα, για να μου βγαίνετε περιχαρής στο μπαλκονάκι, να μου τραγουδάτε το «μια μέρα χαρά» και να μου καμώνεστε τη δανειολήπτρια. Για ρωτήστε κανέναν ταλαίπωρο πόσες μέρες χαρά σημαίνει το να ξημεροβραδιάζεσαι στο μεροκάματο για να ξοφλήσεις τη μηνιαία δόση του δανείου σου και με τα επιτόκια να γκαζώνουν ανά τρίμηνο. Άντε μην τα πάρω!

10.3.07

Ένα σπίτι καίγεται

Την εβδομάδα που μας πέρασε η κυβέρνηση έκλεισε τρία χρόνια στην εξουσία, αλλά αντί για κεράκια κάηκε ο άγνωστος στρατιώτης, πράγμα που αφενός υπενθύμισε ότι είμαστε μία χώρα για τα πανηγύρια, αφετέρου έφερε δάκρυα στα μάτια του πάντοτε ευσυγκίνητου Τέρενς Κουίκ (γιατί ο Τέρενς την πονάει την πατρίδα, ρε αναίσθητε). Τέτοια νταβαντούρια είχε να βιώσει η Πλατεία Συντάγματος από την εποχή που είχε απαγορεύσει ο Παπαθεμελής τα ξενυχτάδικα και σύσσωμο το έθνος στρατοπέδευε κάθε βράδυ δίπλα στο φυλάκιο του τσολιά, για ένα τελευταίο drink στα όρθια.

Τώρα που το σκέφτομαι πάντως, ο άγνωστος στρατιώτης που έχει περάσει και πολλά -τουρίστριες να φλερτάρουν τα τσολιαδάκια, παιδάκια να σκορπάνε ψιχουλάκια, μερσεντέδες να σουρταφέρνουν τους βουλευτάδες, η Δανδουλάκη να κυνηγάει τα περιστέρια- θα μπορούσε και να έχει αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για όλη ετούτη την κατάντια, πολύ πριν τον στοχοποιήσει ο κουκουλοφόρος. Δε χρειαζόταν να περιμένει ο άγνωστος στρατιώτης, τον (γνωστό-) άγνωστο αναρχικό: είχε κι από μόνος του κάθε δικαίωμα.

Βέβαια θα μου πεις, γενήκαμε πάλι ρεζίλι διεθνώς: άχου κακό που πάθαμε να καίγεται η εθνική μας φουστανέλα! Που μην το βλέπεις το τσαρούχι που είναι πασέ, συνοψίζει στη φούντα του κοτζαμάν ιστορία αιώνων. Διότι σε ερωτώ αγαπητέ κουκουλοφόρε και έλα πες μου: τι’ναι η πατρίδα μας; Μην είν’οι κάμποι; Μην είναι τ’άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ’άστρα της τα φωτεινά; Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι και κάθε χώρα της με τα χωριά; Κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Η πατρίδα είναι ιδέα, δεν θα διαφωνήσω. Αλλά αναρωτιέμαι αν ο ως άνω ποιητής παρακολουθούσε το «Μένουμε Ελλάδα», διότι η δικιά μου η καθημερινότητα μα καμία σχέση δεν έχει με τη συγκεκριμένη περιγραφή: μηδέ με κάμπους, μηδέ με άσπαρτα ψηλά βουνά. Εγώ βλέπω μία πατρίδα που έναντί της ήμουν πάντοτε τύπος και υπογραμμός! Σε ερωτώ: Δεν την υπηρέτησα φυλώντας αγόγγυστα άδειες αποθήκες στο πουθενά και τίποτα γωνία; Δεν πλήρωσα και ξαναπλήρωσα τους φόρους μου, χωρίς ουδέποτε να υπεκφύγω στο ελάχιστο; Δεν συμμορφώθηκα σε κάθε κανόνα της, όσο κι αν αυθαιρετούσε πάνω μου;

Περίπτερο στην Τοσίτσα, Σάββατο 10 Μαρτίου, 12:15

Κι εκείνη; Τι έκαμε η πατρίδα και οι πολιτευτάδες της για μένα; Ζω σε μία πόλη που ασχημονεί πάνω μου κι αναπνέω το καυσαέριο της. Κόπιασα πραγματικά σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, για να απολαύσω τη δωρεάν παιδεία που τάχα μού προσέφερε (αλλά τέτοια παιδεία να τη βράσω). Κι όταν εντέλει αναζήτησα δουλειά, κατάλαβα ότι τα καλά τραπέζια είναι ρεζερβέ.

Ψέματα δεν θα πω: η εικόνα ενός νεαρού να καίει το φυλάκιο έξω από τη Βουλή δεν μου άρεσε μα καθόλου. Όχι γιατί πληγώθηκε μέσα μου καμιά εθνική υπερηφάνεια. Άντε καλέ, τις εξιδανικευμένες πατρίδες και τις καθαγιασμένες ιστορίες τις ακούω βερεσέ. Δεν λυπάμαι για το σύμβολο. Δεν λυπάμαι για την ιδέα. Λυπάμαι για την κοινωνία –της οποίας κομμάτι της είμαι κι εγώ- που αδυνατεί να προσφέρει μία άλλη λύση, μία κάποια λύση, μία οποιαδήποτε λύση σε αυτό το νεαρό.

Και πες μου ειλικρινά. Τι οίκτο να δείξεις σε μία πατρίδα που σε χαστουκίζει και σε ποδοπατά, σε ποτίζει με ψέματα και υποσχέσεις, με Ψινάκηδες και Μικρούτσικους;

Ένα σπίτι καίγεται, παίρνει η ζωή μου φωτιά, κρίμα τόσα όνειρα, χαμένα.

6.3.07

Πέντε πράγματα που δεν ξεύρεις για μένα (και που ήρθε η ώρα να μάθεις)

Άκου τώρα τι μου συνέβη. Έλαβα πρόσκληση από την Κατ@, για να συμμετάσχω σε μία συζήτηση-αλυσίδα που διατρέχει τα blogs και στην οποία λες πέντε πράγματα για τον εαυτό σου, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές του. Εγώ πολλά-πολλά με τους λοιπούς μπλόγκερς δεν έχω και το ξεύρεις, αλλά εκτεθειμένη την κορασίδα δεν θα την αφήκω (δεδομένου ότι ψιλοκοκκίνησα με την ευγενική της χειρονομία να με προσκαλέσει δημοσίως). Το λοιπόν:

[1] Θα ήθελα κάποια στιγμή να βρω τη δύναμη να εγκαταλείψω κάθε άλλη δραστηριότητα στην οποία αναλώνομαι (ναι, περιλαμβανομένης ετούτης της σελίδας) και να αφιερωθώ στο μόνο πράγμα για το οποίο γεννήθηκα, γουστάρω κι έχω αληθινό ταλέντο να κάμω: να ζωγραφίζω! Δυστυχώς, ο βιοπορισμός είναι άτιμο λούκι (μα να μη μου πέφτει ένα λαχείο;) και η αμαξοστοιχία της ζωής με πηγαίνει διαρκώς σε άλλους προορισμούς.

[2] Δεν τρώω το αρνί. Αυτό με κάνει τη χειρότερη δυνατή παρέα για το βουκολικό ξεφάντωμα της Κυριακής του Πάσχα.

[3] Είμαι βαθύτατα άθεος. Ακόμη και την ύστατη ώρα που ερχόμουν αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη απώλεια και που τα βήματα της απόγνωσης με έκαναν να διαβώ το κατώφλι μίας εκκλησίας, δεν πίστεψα σε καμία υπερφυσική, αλλότρια δύναμη. Ούτε για μία στιγμή. Ήμουν απολύτως βέβαιος ότι μπήκα σε έναν άδειο χώρο και ότι η οδύνη μου θα βάραινε εμένα και αποκλειστικά εμένα.

[4] Μου αρέσει να διαβάζω κόμικς, να ξεφυλλίζω εφημερίδες, να μυρίζω βιβλία, να ρεμβάζω κάτω από το φεγγάρι, να ακούω γλυκόλογα, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου, να βλέπω κινούμενα σχέδια, να τσιμπάω λίγη ψίχα ψωμιού και να την πλάθω στα χέρια μου για ώρα φτιάχνοντας ένα σβώλο, να πηδάω από εξόχως σημαντικά θέματα σε εξόχως ασήμαντα, να μαθαίνω καινούργια πράγματα και να γελάω δυνατά με τους φίλους μου.

[5] Στη δισκοθήκη μου μπορείς να βρεις μεταξύ άλλων, δίσκο της Μπέσυς Αργυράκη («μέσα στη μέση του δρόμου φιλιόμαστε, στις λεωφόρους, στα πάρκα, στους κήπους, γίναμε θέαμα πια ακατάλληλο –ακατάλληλο για ανηλίκους») και το «Τρελό Στρουμφοπάρτυ» («μη με ξυπνάς απ’ τις έξι, πριν ο ήλιος ακόμα να φέξει, ξυπνητήρι χτυπάς σαν τρελό, σε μισώ, σε μισώ!»).

5.3.07

She's Madonna!

Και μετά μου λες ότι η τέχνη δεν είναι βγαλμένη απ’ τη ζωή. Ο καλλιτέχνης Robbie Williams –ναι αυτός ο ξετσίπωτος που παράτησε τους Take That, έμπλεξε με ουσίες κι οινοπνεύματα, βγήκε τσίτσιδος σε καναδυό βίντεοκλιπς του και παραδέχθηκε ότι άμα λάχει την κουνάει την αχλαδιά- έβγαλε νέο άσμα υπό τον εύγλωττο τίτλο “Shes Madonna” κι έρχεσαι εσύ κι αναρωτιέσαι: «No Madonna» ο Δάντης, «Shes Madonna» ο Robbie, θα πάρουνε επιτέλους μία απόφαση για να σταματήσει κι η αρτίστα να φταρνίζεται;

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι απλά, διότι το τραγούδι δεν αναφέρεται στην ιδία τη Madonna, αλλά στο σύζυγό της Guy Ritchie. Ο οποίος, όταν ήτανε άσημος και αδέκαρος σκηνοθέτης είχε -σου λέει- σοβαρό δεσμό μετά χυμώδους παρουσιάστριας ονόματι Tania Strecker και της είχε τάξει παντρειά, με παπά και με κουμπάρο. Εντούτοις και εις επιβεβαίωση των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ («κι αν σου κάτσει;») του κλήρωσε η Madonna, οπότε και άφησε την καημένη την Tania στα κρύα του λουτρού («στρίβειν δια του αρραβώνος» το λένε) διότι της εξήγησε πως «Τάνια μου μωρό μου, σ’αγαπάω, σ’εκτιμάω, αλλά προσπάθησε κι εσύ να με καταλάβεις: Shes Madonna (εξού και το άσμα, ντε!). Πάντως σου θυμίζω ότι σε παρόμοιο θέμα έχει τραγουδήσει και η Χαρούλα το «χωρίς δεκάρα, πώς να παντρευτούμε Μανωλιό μου!». Η Tania –που εχέμυθη δεν θα την πεις- τα έφτιαξε στη συνέχεια με το Robbie και του τα ξέρασε όλα, με αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης να εμπνευστεί από όλο ετούτο το μελόδραμα, άσμα περιωπής που ακόμη δεν πρόφτασε να βγει στα δισκοπωλεία κι έγινε σουξέ.

Το χειρότερο όλων βέβαια το έπαθε η Madonna –που μπορείς στο σημείο αυτό να την πεις και Πόντια- που άκουσε μονάχα το ρεφρέν και πήρε λέει το Robbie να τον ευχαριστήσει για την τιμή που της έκαμε να την υμνήσει, χωρίς ουδόλως να γνωρίζει ότι το τραγούδι ξεμπρόστιαζε το σύζυγο και τις πομπές του.

4.3.07

Yassou Ania!

Θυμάσαι τη Μαρίζα Κωχ που μας εκπροσώπησε στη Eurovision με το άσμα «Παναγιά μου, Παναγιά μου»; Ε το ίδιο ακριβώς αναφώνησα κι εγώ όταν επιτέλους τελείωσε το show-ποταμός που έστησε η κρατική τηλεόραση για να επιλέξει το φετινό τραγούδι που θα στείλουμε στο Ελσίνκι. Διότι ετούτο δεν ήταν εκπομπή: ταλαιπωρία ήτανε!

Παρήγγειλα πίτσα -η Eurovision όπως ξεύρεις, μου φέρνει μία λιγούρα- και κάθισα ο δύστυχος να παρακολουθήσω τα τρία υποψήφια τραγούδια. Αντ’αυτού είδα τη Νατάσσα Θεοδωρίδου με φούστα καμπάνα να προωθεί τα τελευταία σουξεδάκια της, τον κλαρινοπαίκτη Μάγκα –που ουδέποτε κατάλαβα εάν όντως το όνομά του είναι έμμεση αναφορά στα γιαπωνέζικα κόμικ και στην ομοιότητά του με τον Πικατσού-, την αλλού-γι’αλλού Ελεονόρα Μελέτη να διαφημίζει τον Πρωινό Καφέ και το δίδυμο των παρουσιαστών Φώτη & Μαρία να επαναλαμβάνουν το χειρότερο εαυτό τους σε μία εξτραβαγκάντζα κακογουστιάς. Προς στιγμή μάλιστα, νόμισα πως έβλεπα κάποια από τις εκπομπές-σούπα της Σεμίνας Διγενή –ξέρεις, εκείνες που δεν καταλαβαίνεις ποιος είναι ο καλεσμένος, ποιο το τιμώμενο πρόσωπο και ποιος ο λόγος της δυσεξήγητης χαράς της παρουσιάστριας- και δεν σου κρύβω ότι αναρωτήθηκα μήπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο άλλο κανάλι, είχε τίποτις της προκοπής. Αλλά δυστυχώς ήμουν ήδη στο άλλο κανάλι! Εμβόλιμα και παρ’ εμπιπτόντως πέρασαν μερικές συμμετοχές άλλων κρατών, όπως της Κύπρου, της Ελβετίας και της Λευκορωσίας –για να κρατήσουμε και τα προσχήματα, καταλαβαίνεις.

Εντέλει και αφού είχα χωνέψει την πίτσα κι ετοιμαζόμουν να πάω να κλείσω και κάνα μάτι-εργαζόμενος άνθρωπος, θυμήθηκαν βρε να βγάλουν τους τρεις διαγωνιζόμενους καλλιτέχνες. Πρώτος εμφανίσθηκε ο Σαρμπέλ, ο οποίος λικνίσθηκε, ακκίσθηκε, γούρλωσε το μάτι του, αλλά Ρουβάς δεν γένηκε. Κακό βέβαια δεν θα τον έλεγες, αλλά αν θες και τη γνώμη μου το ανατολίτικο ποπ θέλει μία Νατάσα Άτλας, μία Dalida (ή εναλλακτικά το Δάκη) για να’ρθει να αναδειχθεί.

Στη συνέχεια, το σκηνικό φλόμωσε στο ειδικό εφέ και μέσα από τους καπνούς, ξεπρόβαλλε ψηλόλιγνο πλάσμα με τεράστια κάσκα που εκ πρώτης θεώρησα ότι είναι εξωγήινο και κατέβηκε να μας σιχτιρίσει βραδιάτικα για όλη ετούτη τη μπαλαφάρα. Καθώς η κάμερα πλησίαζε όμως, κατάλαβα ότι πρόκειται για την Τάμτα η οποία είχε καλύψει το σινεμασκόπ μαλλί της σε αραχνοΰφαντη κουκούλα, την οποία και πέταξε με μπρίο προς τα πίσω για να απελευθερώσει δυόμιση στρέμματα περμανάντ. Το γλυκερό τραγούδι «With love» κέρδισε εύκολα τα χασμουρητά του κοινού.

Στη συνέχεια, έσβησαν τα φώτα –ή απλώς μου’ρθε μια σκοτοδίνη, θα σε γελάσω- έπεσαν κάτι φωτορυθμικά (ροκ κι έτσι) και βγήκε ο Χρήστος Δάντης με ένα μπουκέτο δροσερών κοριτσιών. Προφανώς θεωρήθηκε ότι ο ψαγμένος στίχος «Ladies and Gentlemen how do you do, I came here to talk about a thing so true” και η βραχνή ερμηνεία του καλλιτέχνη δεν θα επαρκούσαν για να πείσουν το φιλοθεάμων κοινό –που’ναι όσο να πεις και τζαναμπέτικο-, οπότε τα δροσερά κορίτσια πέταξαν τα ρουχαλάκια τους και έμεινες εμβρόντητος ο τηλεθεατής με το μάτι γαρίδα να παρακολουθείς θέαμα στριπτιτζάδικου στα καλά του καθουμένου.

Και καλά εμένα' μία Μπίλιω Τσουκαλά που ήταν στο κοινό, δεν τη σεβάστηκαν;