12.10.06

Εκλογές 2006: ο ψαγμένος οδηγός του καλού ψηφοφόρου

Ένα δράμα ζεις, σε νιώθω. Διότι πριν το πολυκαταλάβεις θα’χει ξημερώσει Κυριακή, θα ‘χεις βρεθεί μέσα στο παραβάν με τη θαλασσιά την κουρτίνα και το στυλό που ‘ναι δεμένο μ’ένα σπάγγο, θα σου ‘χουνε φορτώσει τα σεντόνια με τις ατελείωτες λίστες υποψηφίων για τη θέση του δημοτικού συμβούλου, του δημάρχου, του νομάρχη, του υπερνομάρχη, θα σου’ρθει μία σκοτοδίνη κι ένας ντοβρουτζάς και δεν θα ξεύρεις τι να ψηφίσεις. Μη στεναχωριέσαι βρε κουτό: γι’αυτό είμεθα εμείς εδώ, πιστοί στις επάλξεις της ενημέρωσης! Μέσα σε μερικές αράδες, θα σε πάρω από το χεράκι (ωσάν κάτι γριές που τις πάνε να ψηφίσουν πριν τις επάρει ο Χάρος και χάσει ο Καραμανλής την ψήφο!) και θα σου παρουσιάσω μερικές από τις επιλογές που έχεις να σταυρώσεις για το δικό σου το καλό και το καλό του τόπου! Το λοιπόν, ξεκινάμε!

Τη Βάσια Τριφύλλη πολύ τη συμπαθούμε από την εποχή που έκανε «αααααα, τοίχε τζους», άνοιγε το φάκελο που έλεγε «πέντε ημέρες στο Άμστερνταμ (και η ίδια προσέθετε «Α-μστερ-ντάμ και πικι-πίκι-ράμ!» εκλιπαρώντας το τυχερό ζευγάρι να την πάρει μαζί του) και απειλούσε τον κόσμο ότι θα του δώσει μία «μπούφλα», χωρίς να προσδιορίζει ακριβώς αν πρόκειται για σφαλιάρα ή κάποιου είδους σιροπιαστό. Το ερώτημα απαντήθηκε μόλις πρόσφατα, όταν την έφαγε εντέλει ο Γκλέτσος μαζί με βασιλική μούντζα (i.e. «ανοίγουμε το δεξί μας χέρι τεντώνοντας τα δάχτυλα ωσάν βεντάλια, ακολούθως πράττουμε το ίδιο με το αριστερό και τείνουμε αμφότερα τα χέρια με προτεταμένα τα φάσκελα προς την ίδια κατεύθυνση»), διανθισμένη με τις απαραίτητες χριστοπαναγίες. Αιτία του κακού δεν ήταν το αβυσσαλέο μπούστο της ομοτράπεζης Βάνας Μπάρμπα που παρακολουθούσε με δέος τη σκηνή, αλλά δήλωση του Αποστόλη ότι η Βάσια είναι λιγάκι αλλού γι’αλλού αναφορικά με την ιδεολογική της ταυτότητα. Κι εντάξει, μπορεί εσύ να ενθυμήσαι το άστατον του χαρακτήρος του ανδρός (ε ναι λοιπόν, παντρεύτηκε την κόρη Λυκουρέζου/Λάσκαρη το Σάββατο, τη χώρισε τη Δευτέρα και κατόπιν ανέβασε παράσταση με την πρώην πεθερά του –τι ζόρι τραβάς;), αλλά και η δήλωση της Βάσιας ότι «είμαι βαθιά αριστερή, αλλά μ’ έχει συνεπάρει το πρόγραμμα του Νικήτα Κακλαμάνη» δεν θα την έλεγες και πολύ στα συγκαλά της.

Πάντως –μιας και το’φερε η κουβέντα, δηλαδή- αν σου αρέσει ο υποψήφιος να είναι μάγκας, μπελαλής και καραμπουζουκλής τότε η επιλογή σου δεν μπορεί παρά να είναι ο Αποστόλης. Ολίγον οξύθυμος αλλά του το συγχωρείς, διότι πάει σετάκι με το βαριεστημένο ύφος, το ανακατεμένο μαλλί, την αξούριστη φάτσα και το πέτσινο σακάκι. Και μπορεί κάποιες επιλογές του στην τηλεόραση να τις έλεγες άτυχες, αλλά του τις συγχωρείς κι αυτές όταν θυμάσαι την ερμηνεία του στο «Κάποιος να τη φυλάει» (ή μήπως «φιλάει»; Μπα, αυτό μου κάνει κάτι σε θρίλερ!), δίπλα στη Μιμή Ντενίση. Δεν σου κάνει σε αριστερός; Από πού τον κοιτάς;

Τώρα αν θέλεις κάτι στο πιο σκούρο -εξωτικό μπορείς να το πεις, αψηλό και με προφορά, η Υβέτ Τζάρβις είναι η υποψήφια για σένα! Διότι κατά βάθος είσαι πολίτης του κόσμου, πολύ σε έχει κουράσει όλη αυτή η ελληνικούρα και θέλεις επιτέλους μία essence κοσμοπολιτισμού στο δήμο σου. Τώρα θα ρωτήξεις, από πού κι ως που την Υβέτ; Για να το πιάσουμε το θέμα από τα κέρατα, οφείλουμε να ανατρέξουμε παλιά στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι μόνοι αλλοδαποί-celebrities ήταν ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Γιάτσεκ Γκμοχ και η Ζανέτ Καπούγια -άντε και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά που μας κατέβηκε από το παραπέτασμα ωσάν πρώιμη Τάμτα των 80s. Εκείνους τους χαλεπούς καιρούς λοιπόν, ούτε Ησαϊας Ματιάμπα υπήρχε, μηδέ Ταμίλα Κουλίεβα κι ο μόνος που μίλαγε τα ελληνικά με προφορά ήταν ο Γεώργιος Ράλλης (γαλλο-ελληνικά) και ο Αλκέτας Παναγούλιας (ελληνικά-ρουστίκ). Κι όταν αξάφνου προέκυψε έγχρωμη κορασίδα σε διαφήμιση τύπου Πατίστας, να χαμογελά και να σου λέει «όπως Αμερική», ήρθε και λίγωσε το πανελλήνιο και άνοιξε τας αγκάλας του για να την υποδεχθεί. Όχι την Αμερική ντε, την Υβέτ! Η οποία όμως όταν ήρθε στην Ελλάδα δεν είχε αποσαφηνίσει τι θέλει να κάμει στη ζωή της. Κι αφού δοκίμασε καμιά σαρανταριά επαγγέλματα (μπασκετμπολίστρια, μοντέλο, τραγουδίστρια, celebrity, ηθοποιός, παρουσιάστρια, βυρσοδέψης) απεφάσισε ότι αυτό που της ταιριάζει είναι το «dimotikos symvoylos». Στην αρχή η Υβέτ δήλωσε σοσιαλίστρια κι έσπευσε να ενταχθεί στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Αλλά εντέλει και μετά από μία επίπονη προσπάθεια ιδεολογικής ενδοσκόπησης, απεφάσισε ότι το πράσινο δεν ταιριάζει με τα μάτια της (γεγονός!) και την έκανε για το πολυσυλλεκτικό (sic!) ψηφοδέλτιο του Κακλαμάνη. Να την ακους την Υβέτ!
Εναλλακτική πρόταση: Τατιάνα Ζγάρα, από τη Μαριούπολη της Ουκρανίας στο συνδυασμό του Σκανδαλίδη.

Τώρα αν θες κάτι στο πιο κλασάτο, ένα όνομα έχω να σου πω: Φον Ρούφφιν Βασιλική! Όχι μην τρομάζεις και μην ανασκουμπώνεσαι! Δεν είναι το sequel του «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται!». Απλώς έτσι είναι το πλήρες όνομα της βαρώνης Βίκυς Λέανδρος, η οποία σ’ ένα ξέσπασμα ανωτερότητας και πατριδολατρίας, εγκατέλειψε την ύπαιθρο χώρα της Βαυαρίας για να κατέλθει στον πολιτικό στίβο, εντασσόμενη στο ψηφοδέλτιο του Φασούλα. Η Φον Ρούφφιν (το καταλαβαίνεις ότι μου είναι αδύνατον να την λέω πλέον Λέανδρος!) υποσχέθηκε να μετατρέψει τον Πειραιά σε γερμανικό laander, διοργανώνοντας φεστιβάλ μπύρας, φυτεύοντας έντελβαϊς στο Πασαλιμάνι, ντύνοντας τους παίκτες του Ολυμπιακού με τιρολέζικα παντελονάκια και τιράντες και αντικαθιστώντας τη δαφνοστεφανωμένη κεφαλή στο σήμα της ομάδας με τη Χάιντι.

Το πολύπαθο λιμάνι όμως έχει να αντιμετωπίσει και τις προτάσεις της Δάφνης Μπόκοτα, η οποία έταξε στους Πειραιώτες ότι την επόμενη φορά που θα κερδίσουμε τη Eurοvision, ο θεσμός θα φιλοξενηθεί στο Καραϊσκάκη, ενώ μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την αποκλειστική χρήση του Σ.Ε.Φ. για τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα.

Όμως το βλέπω: αυτές οι τσαχπινιές είναι πολύ light για σένα, που είσαι παιδί κατά βάθος λαϊκό και σε χαρακτηρίζει το τρίπτυχο «μυστρί, πηλοφόρι και μπουζούκι». Για σένα φίλε μου καλή επιλογή (γκανιάν θα την έλεγες) είναι ο Χρήστος Νικολόπουλος. Γιατί να τον ψηφίσεις; (1ον) Διότι έπρεπε να έρθουν οι εκλογές για να μάθουμε ότι το «Χρήστος» είναι υποκοριστικό και στην πραγματικότητα τον λένε «Χριστόδουλο». (2ον) Διότι είναι ίδιος, είτε τον βλέπεις στα αφιερώματα του Παπαστεφάνου από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και με το Νταλάρα τζόβενο, είτε σε πρόσφατη εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου με τον Νταλάρα σιτεμένο. Γιατί να μην τον ψηφίσεις; (1ον) Διότι είσαι ορκισμένος οπαδός του Καζαντζίδη και σε ψιλοτρώει να χαράξεις πάνω στο ψηφοδέλτιο τη λέξη «Μαντουβάλα» εις μνήμη του βάρδου. (2ον) Διότι προ τριετίας, δεν τολμούσες να μπεις σε τρόλεϊ και άκουγες γυφτάκι να ξεφωνίζει «Τι πρέπει-τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκαααα, εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύθηκααα-αααα».

Από την άλλη, για σένα που σου’χει λείψει ο παλιός καλός κινηματογράφος, υπάρχει η επιλογή της Άννας Φόνσου. Κι αν διστάζεις να τη σταυρώσεις ένεκα των (παρεξηγημένων, επιμένω!) ερωτικών ταινιών της με τον Κώστα Πρέκα και τον Ανδρέα Μπάρκουλη, τουλάχιστον ας βάλουμε ρε παιδιά από ένα τούβλο ο καθένας για να χτίσουμε επιτέλους αυτό το Σπίτι του Ηθοποιού, κομμάτια να γίνει.

Υπάρχουν πάντα και οι κλασικές επιλογές. Να, για παράδειγμα ανοίγω την τηλεόραση προημερόν και βλέπω τη Φωτεινή Πιπιλή να ομιλεί με έναν αέρα και έναν τσαμπουκά καταπληκτικό! Τη θαύμασα! Ξαφνικά μία δεύτερη Φωτεινή Πιπιλή παρουσιάζεται στην οθόνη (κάποιος θα το έλεγε και εφιάλτη), αποκαλύπτοντας ότι η πρώτη ήταν στην πραγματικότητα ο Τάκης Ζαχαράτος (είπα κι εγώ!). Το γεγονός με έκαμε να βλέπω με δυσπιστία τις αντίστοιχες εμφανίσεις της Φώφης Γεννηματά.

Δέσποινα (Ντέμπορα) Αξιώτη Καρύδη / Συνδυασμός του Κακλαμάνη

Τέλος, για εσένα που βλέπεις ειδήσεις μόνο στο STAR, διαβάζεις το Hello και θέλεις κάτι πιο μουράτο, υπάρχει ένα μπουκέτο επιλογών από νέα παιδιά με αστραφτερά χαμόγελα, καμπύλες, μούσκουλα και λακ στο μαλλί, στο δρόμο που χάραξε η Έλενα Ράπτη και η Εύα Καϊλή. Ναι, η διαδικασία έχει εκλάβει διαστάσεις show. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος ξεκίνησε με φωνές (του Μάκη Ψωμιάδη –γνωστού και ως «ο Νομάρχης»), συνεχίστηκε με φωνές (της Βάσιας, του Κακλαμάνη, του Σκανδαλίδη, της Πατουλίδου) και θα κορυφωθεί με ένα «ηχηρό μήνυμα» που ο καθείς θα μεταφράσει καθόπως τον βολεύει. Κι αν θλίβεσαι που δεν έγινε καθόλου λόγος για τα προβλήματα του τόπου σου, για τα πάρκα που δεν σχεδιάστηκαν, για την αταξία που δεν τιθασεύεται, για τα δημόσια έργα που έμειναν στα χαρτιά, το σύνθημα είναι ένα: Ντέμπορα, δαγκωτό (βλ. φωτό ντε)!

(και για τα κοριτσάκια....)