13.9.06

Το μετέωρο βήμα του χαμαιλέοντα.

Μα πώς διάολο συμβαίνει κι έχει γιομίσει ο τόπος μεζονέτες, τη στιγμή που εσύ μένεις στο ανήλιαγο δυάρι με τη θέα στο φωταγωγό; Δεν σου κάμει εντύπωση που στο δρόμο συναντάς ολοένα και περισσότερα τζιπάκια, από αυτά που εσύ με το μισθό των 800 ευρώ, ούτε test drive δεν σ’ αφήνουν να τα οδηγήσεις γύρω από το τετράγωνο; Κι όταν καταφέρεις να πας εκείνη τη μία φορά (που σου επιτρέπει το πορτοφόλι σου) στο πολύ γκλαμουράτο εστιατόριο και με τη συνειδητή πρόθεση να ξηλωθείς, κοιτάς τα γύρω σου τραπέζια συνειδητοποιώντας έκπληκτος ότι δεν πέφτει καρφίτσα Τετάρτη βράδυ και παρά το γεγονός ότι στην τιμή αυτή, θα έπρεπε το κοτόπουλο με τη γλυκόξινη σάλτσα να φορά τουλάχιστον από μία χρυσή καδένα στο κάθε μπούτι!

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές: πού τα βρίσκουν όλοι αυτοί τα φράγκα κι εσύ μετράς τα κέρματα; Τι δεν έκαμες σωστά και σου φέρθηκε μπαμπέσικα η παλιοκοινωνία; Δεν σπούδασες; Δεν μόχθησες; Δεν το πάλεψες αρκετά; Δεν έκαμες όλα όσα σου υπέδειξε το σύστημα;

Έρχεται η ώρα που αναρωτιέσαι μήπως τελικά έπρεπε να την ψάξεις αλλιώς. Να κλωτσήσεις μία μπάλα, να διεκδικήσεις ένα μικρόφωνο, να μπεις σ’ένα ριάλιτι. Να πας να φτιάνεις βρε αδελφέ, κολοκυθοκεφτέδες σε πρωινάδικο. Να γίνεις ένας παρατρεχάμενος. Του Υπουργού, του Υφυπουργού, του Γενικού Γραμματέα, του Διευθυντή, του Υποδιευθυντή, της κυρα-Τασούλας στο κυλικείο. Ν’ αναπτύξεις τη στρατηγική του χαμαιλέοντα: μπλε σήμερα, πράσινος αύριο και να χάφτεις μύγες. Με την τεράστια ευέλικτη γλώσσα σου.

Να γίνεις κάποιος. Κι ύστερα ν’ αρχίσεις να ροκανίζεις κι εσύ το τυρί.

"Ο Ουρανός καταβροχθίζει τον Κρόνο" του Francisco Goya

Διότι ξεύρεις καλά ποιος χτίζει σήμερα τη μεζονέτα του, ποιος αγοράζει το τζιπάκι του και ποιος τσαλαβουτάει το ψωμί του στη γλυκόξινη σάλτσα του κοτόπουλου. Γνωρίζεις επακριβώς τι ακριβώς πρέπει να κάμεις για να βρεθείς στη θέση του, έτσι δεν είναι; Δεν απαιτείται τίποτις σπουδαίο: αρκεί ένα λαθάκι εκεί που μετράς τα ποσά στο γραφείο, μία τυχαία παράλειψη κάποιων εισοδημάτων σου στη φορολογική δήλωση, μία φιλική συμφωνία με κάποιον προμηθευτή προς "αμοιβαίο όφελος", ένας διακανονισμός με όσους σε ελέγχουν, μία συγκαλυμμένη απειλή προς αυτούς που ελέγχεις. Όλα είναι τόσο απλά! Ε και δεν μπορείς να μένεις μία ζωή στο δυαράκι με τη θέα στο φωταγωγό.

Κι αν τυχόν ερωτηθείς; Σπάει ο διάολος το ποδάρι του και βρίσκεσαι υπόλογος των όσων αδίκησες ή εξαπάτησες. Δεν αγχώνεσαι, καημένε! Κατ’αρχήν δηλώνεις αθώος ("δεν είδα/δεν ξεύρω"), κατά δεύτερον επικαλείσαι ως ελαφρυντικό την ενδημούσα διαφθορά ("μα αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα!") και κατά τρίτον, αρχίζεις τα τηλέφωνα (στον Υπουργό, τον Υφυπουργό, το Γενικό Γραμματέα, το Διευθυντή, τον Υποδιευθυντή ή -έστω- στην κυρά-Τασούλα στο κυλικείο) και τις προτάσεις κάτω από το τραπέζι προς τους διώκτες σου. Σύντομα θα είσαι και πάλι πίσω στο πόστο σου. Έτοιμος να ενδυθείς το κατάλληλο χρώμα και να χάψεις παχύτερες μύγες. Κάτω από τον υπέροχο καταγάλανο ουρανό. Σλουρπ!

2 comments:

Stathis είπε...

Γίνονται τέτοια πράγματα;

asteroid είπε...

Εμπρός, λοιπόν, της γης οι κολασμένοι... Τι μας κρατάει τώρα πια, πούχουμε ολοκληρώσει τις παρατηρήσεις μας κι έχουμε εμπεδώσει το πώς πάει κανείς όχι απλώς μπροστά, αλλά ΤΟΣΟ μπροστά! Εμπρός... Δικαιολογία πλέον δεν έχουμε!