26.9.06

Πάμε Ελλάδα;

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006, Αθήνα, 12:10

Ένα μέρος έχει ο Αθηναίος όπου μπορεί να ρεμβάσει απολαμβάνοντας την Ακρόπολη και ακούγοντας τα πουλάκια: το Θησείο. Είπαμε το λοιπόν να πάμε για καφεδάκι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και επιλέξαμε το γνωστότερο στέκι επί του πεζοδρόμου.

Έρχεται ο σερβιτόρος και στέκεται πάνω από το τραπέζι μας, χαμένος στις σκέψεις του και με το ηλεκτρονικό μαραφέτι στο χέρι. Ήρθε για παραγγελία; Στάθηκε να πάρει μία ανάσα; Παίζει πάκμαν; Υπολογίζει τα ένσημά του; Κανείς δεν κατάλαβε! Μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα και χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του, ρωτά «Τι θα σας φέρω;». «Δύο ζεστές σοκολάτες και ένα γαλλικό» λέμε με χαρακτηριστική ετοιμότητα. Εντάξει; Εντάξει. Απλό; Απλό.

Πιάσαμε το μπιριμπίρι, πέρασε η ώρα, ήρθε έτερος σερβιτόρος με δίσκο. Αφήνει τρία νερά, μία σοκολάτα, δεύτερη σοκολάτα. Επειδή πολύ προσηλωμένο δεν θα τον έλεγες, κατά την προσγείωση της δεύτερης σοκολάτας στο τραπέζι, το φλιτζάνι παθαίνει μία ταλάντωση, παίρνει ανάποδες, έρχεται και χύνεται το ρόφημα στο πιατάκι. Και δεν πρόκειται για την περίπτωση που χύνεται λιγουλάκι, λες «γούρι», χαμογελάτε όλοι και πάει στα κομμάτια: εδώ μιλάμε για τσουνάμι. Επιπλέει –σου λέω- το φλιτζάνι πάνω σε μία γούρνα σοκολάτας! Το βλέπει με την άκρη των ματιών του και σα να μη συμβαίνει τίποτα (ούτε καν ένα «ουπς sorry») πάει να φύγει μουλωχτός.

«Ε, συγγνώμη θα το αντικαταστήσετε; Ή έστω θα το σκουπίσετε;»

«Να το αντικαταστήσω επειδή χύθηκε;» διερωτάται με ύφος πολύ υποτιμητικό.

«Τουλάχιστον να το σκουπίσετε.» επιμένω εγώ.

Με κοιτάει με ύφος Ψωμιάδη. Παίρνει με χαρακτηριστική τσαντίλα το φλιτζάνι, το τοποθετεί σε παρακείμενο πάγκο και συνεχίζει ατάραχος τις υπόλοιπες παραγγελίες. Μετά από ώρα πηγαίνει στο κατάστημα, γυρίζει με πανάκι, σκουπίζει το φλιτζάνι και τσουπ: έχω μία υπέροχη κρύα σοκολάτα!!

Εντωμεταξύ οι σερβιτόροι αποδεικνύεται ότι ήτανε σε τρελά κέφια: ποτήρια εκτοξεύονταν ολούθε (ένα μάλιστα πήρε ξώφαλτσα καροτσάκι με νήπιο), δίσκοι αναποδογυρίζονταν, πελάτες διαμαρτύρονταν για τεράστιες καθυστερήσεις και όταν εντέλει πληρώσαμε το λογαριασμό (τέσσερα ευρώπουλα η σοκολάτα), είπαμε να μνημονεύσουμε κι εκείνο τον έρμο το γαλλικό καφέ που δεν έφτασε ποτέ. Άντε, καλή ζωή να’χουμε.

De Jaren, Amsterdam (26.08.2006)

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2006, Άμστερνταμ, 11:20

Καθόμαστε στο πιο trendy καφέ της πόλης. Λέγεται DeJaren και βρίσκεται σε ειδυλλιακό σημείο, με θέα ένα υπέροχο κανάλι, μία γέφυρα, γραφικά σπιτάκια και καταπράσινο δρόμο. Φοιτητικό στέκι, αλλά και σημείο συνάντησης των γιάπηδων. Με τα ειδικά τραπέζια όπου μπορείς να συνδεθείς στο internet, με πλήθος εφημερίδων και περιοδικών διαθέσιμων προς ανάγνωση, με τεράστιους χώρους, υπέροχη προβλήτα και μπαλκόνι με τραπεζάκια. Καθόμαστε. Έρχεται άμεσα ο σερβιτόρος και παρά το γεγονός ότι το μαγαζί είναι γιομάτο κόσμο. Η παραγγελία έρχεται σε χρόνο ρεκόρ. Τιμή του καφέ: ένα ευρώ και είκοσι λεπτά. Τιμή της μπύρας: ένα ευρώ και σαράντα λεπτά. Θλίψη.

8 comments:

asteroid είπε...

Τα πάντα είναι ζήτημα στυλ, όμως, μη το ξεχνάμε αυτό και πάμε κατ' ευθείαν στο παράπονο. Τι να την κάνεις την γρήγορη εξυπηρέτηση, άμα δεν έχει στυλ, ε;
Είχε μηχανάκι ο Ολλανδός, για να συνδέεται ασύρματα με το επιτελείο, είχε ύφος ανάλογο με την ιερότητα του Θησείου; Αυτά πληρώνεις - την σοκολάτα τι την θέλεις και μάλιστα ζεστή κι ατόφια κιόλας!!!

Ευγενία είπε...

άπληστε! ;)

Apotheosis είπε...

Η αγένια είναι στυλ? Άρα με την ίδια λογική, αν τον πλάκωνες στις σφαλιάρες επειδή τα πήρες στο κρανίο από το 'στυλ' του, αυτό θα ήταν εκεντρισμός τότε,να υποθέσω!

Σπύρος είπε...

Η μνήμη σου ασθενεί Νικ ... Η μπύρα είχε μόλις 90 λεπτά!

asteroid είπε...

Οι σφαλιάρες θάταν εκκεντρικότητα. Το αντίστοιχο στυλ θα ήταν να φύγει κανείς, αρνούμενος να πληρώσει για τις υπηρεσίες και τα αγαθά, που προσδοκούσε και δεν έλαβε - και, εν συνεχεία, να δημοσιοποιήσει την επωνυμία και την διεύθυνση του καταστήματος. Αυτό το στυλ θα τους πονούσε και θα τους άξιζε!

ΛήΔα είπε...

δεν ξερω όμως ποιος φταιει πιο πολυ: ο σερβιτορος ή εσεις (και εμεις και ολοι μας) που πηγαμε, παμε και θα ξαναπαμε αν οχι στο ιδιο, σιγουρα σε παρομοια μερη;
μηπως αν σταματουσαμε -ως λαος- να πινουμε μετα μανιας καφεδες εξω, καποιοι να επαιρναν το μαθημα τους;

pigkouinos είπε...

Και όταν μου το'λεγε ο γιατρός μου ότι ο καφές με βλάπτει και να τον κόψω, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο οξυδερκής είναι!

gelial είπε...

στην αρεοπαγίτου και στα καφέ της πλατείας θησείου, η εξυπηρετηση είναι όντως άθλια!