28.9.06

Πτωχή πλην πλούσια Ελλάς!

Ψάχνω την τσέπη μου το πρωί για να πληρώσω τον καφέ και τι να ιδώ; Εκεί που νόμιζα ότι είχα ένα εικοσάρικο και κάτι ψιλά, βρέθηκαν οι τσέπες μου γιομάτες χαρτονομίσματα. «Νάτος, νάτος ο ληστής των τραπεζών!» φωνάζει μία κυρία, ενώ κάποια άλλη έκαμε τη λογική υπόθεση ότι είμαι καποιουνού κουμπάρος –δεν δικαιολογείται αλλιώς όλο ετούτο το χρήμα! Πριν καλά-καλά το καταλάβω, μ’ έχουν πάρει στο κατόπι τρεις μαντραχαλάδες, ένας συνταξιούχος του ΟΓΑ, δυο γριές κι ένα τσιουάουα. Τρόμαξα να γλιτώσω (το άτιμο το τσιουάουα είχε μεγάλες αντοχές), αλλά όταν εντέλει τα κατάφερα, ήρθα κι αναρωτήθηκα κι ο ίδιος: ρε μπας κι έκλεψα όντως καμία τράπεζα και δεν το κατάλαβα; Μήπως μου κλήρωσε επιτέλους κι εμένα η τύχη και χέστηκα εξάφνου στο τάλιρο; Μα καμία σχέση όμως! Έκαμε λέει ο Αλογοσκούφης απογραφή και μ’ένα τσιγκιτιγκλον βγήκαμε όλοι πλουσιότεροι! Τι χαρά είναι ετούτη που μας βρήκε στα καλά του καθουμένου; «Θαύμα, θαύμα!» φωνάζουν στη Ρηγίλλης!

Εμείς δεν ζούμε απογραφή: τη διαφήμιση του Τζόκερ, ζουμε! Κι αν σου κάτσει; Κοίτα λοιπόν να δεις που μας έκατσε πανεθνικώς! Αλλά βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα με την αυξομείωση των οικονομικών μεγεθών, εμένα προσωπικώς μου έχει προκαλέσει μία ανασφάλεια. Κάθε βράδυ πέφτω να κοιμηθώ και δεν ξεύρω που θα με ξημερώσει: στο Μόντε Κάρλο ή στη Μποτσουάνα; Με την πρώτη απογραφή βρεθήκαμε να χρωστάμε της Μιχαλούς. Με τη δεύτερη, θα βρεθούμε να μας χρωστά η Μιχαλού (αφού πλέον έχουμε λογιστικοποιήσει τις πομπές της, τέτοια που είναι!) και όλο της το σόι!

Πρέπει να το παραδεχτείς όμως! Αυτή η κίνηση ήταν ένα σκληρό ράπισμα στους ξένους που μας κατηγορούνε ότι είμαστε ένα μπορντέλο και μία χώρα κλεφτοκοτάδων και ληστών: αφού έτσι το θέλετε, η κυβέρνηση (που το θέμα «οικονομία», το’χει!) ενέταξε στα τεφτέρια της το προϊόν που παράγεται από τις ως άνω δραστηριότητες, εκτοξεύοντας στα ύψη το κατά κεφαλήν εισόδημα, την ευημερία του νεοέλληνα, την πίεση του Αλμούνια και την τιμή του κουτουπώματος στην οδό Φυλής.

Διότι θα μου πεις, πώς διορθώνει ο σωστός ο πολιτικός το φιάσκο της απογραφής; Παραδεχόμενος το σφάλμα του και προβαίνοντας σε διορθωτικές κινήσεις; Ουόχι! Κάνοντας γαργάρα τους στόχους που του φόρεσαν οι Βρυξέλλες και πασχίζοντας να τους φθάσει μετριάζοντας τις δαπάνες και κάνοντας πιο λογική διαχείριση του δημοσίου χρήματος; Ουόχι! Ο σωστός ο πολιτικός, ο μαγκιόρος αφού συγχαρεί αυτάρεσκα τον εαυτό του για το πρώτο φιάσκο, προχωρά στη μεγάλη πολιτική ανατροπή οργανώνοντας θεαματικά το ακριβώς αντίστροφο φιάσκο!

Και μην ακούσω κανένα ψωριάρη Ευρωπαίο να μας αποκαλεί πλέον πτωχούς! Διότι να έρθει αυτός να ζήσει εδώ με το τρεις κι εξήντα κι έχει να πει το Δεσπότη, Παναγιώτη!

26.9.06

Πάμε Ελλάδα;

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006, Αθήνα, 12:10

Ένα μέρος έχει ο Αθηναίος όπου μπορεί να ρεμβάσει απολαμβάνοντας την Ακρόπολη και ακούγοντας τα πουλάκια: το Θησείο. Είπαμε το λοιπόν να πάμε για καφεδάκι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και επιλέξαμε το γνωστότερο στέκι επί του πεζοδρόμου.

Έρχεται ο σερβιτόρος και στέκεται πάνω από το τραπέζι μας, χαμένος στις σκέψεις του και με το ηλεκτρονικό μαραφέτι στο χέρι. Ήρθε για παραγγελία; Στάθηκε να πάρει μία ανάσα; Παίζει πάκμαν; Υπολογίζει τα ένσημά του; Κανείς δεν κατάλαβε! Μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα και χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του, ρωτά «Τι θα σας φέρω;». «Δύο ζεστές σοκολάτες και ένα γαλλικό» λέμε με χαρακτηριστική ετοιμότητα. Εντάξει; Εντάξει. Απλό; Απλό.

Πιάσαμε το μπιριμπίρι, πέρασε η ώρα, ήρθε έτερος σερβιτόρος με δίσκο. Αφήνει τρία νερά, μία σοκολάτα, δεύτερη σοκολάτα. Επειδή πολύ προσηλωμένο δεν θα τον έλεγες, κατά την προσγείωση της δεύτερης σοκολάτας στο τραπέζι, το φλιτζάνι παθαίνει μία ταλάντωση, παίρνει ανάποδες, έρχεται και χύνεται το ρόφημα στο πιατάκι. Και δεν πρόκειται για την περίπτωση που χύνεται λιγουλάκι, λες «γούρι», χαμογελάτε όλοι και πάει στα κομμάτια: εδώ μιλάμε για τσουνάμι. Επιπλέει –σου λέω- το φλιτζάνι πάνω σε μία γούρνα σοκολάτας! Το βλέπει με την άκρη των ματιών του και σα να μη συμβαίνει τίποτα (ούτε καν ένα «ουπς sorry») πάει να φύγει μουλωχτός.

«Ε, συγγνώμη θα το αντικαταστήσετε; Ή έστω θα το σκουπίσετε;»

«Να το αντικαταστήσω επειδή χύθηκε;» διερωτάται με ύφος πολύ υποτιμητικό.

«Τουλάχιστον να το σκουπίσετε.» επιμένω εγώ.

Με κοιτάει με ύφος Ψωμιάδη. Παίρνει με χαρακτηριστική τσαντίλα το φλιτζάνι, το τοποθετεί σε παρακείμενο πάγκο και συνεχίζει ατάραχος τις υπόλοιπες παραγγελίες. Μετά από ώρα πηγαίνει στο κατάστημα, γυρίζει με πανάκι, σκουπίζει το φλιτζάνι και τσουπ: έχω μία υπέροχη κρύα σοκολάτα!!

Εντωμεταξύ οι σερβιτόροι αποδεικνύεται ότι ήτανε σε τρελά κέφια: ποτήρια εκτοξεύονταν ολούθε (ένα μάλιστα πήρε ξώφαλτσα καροτσάκι με νήπιο), δίσκοι αναποδογυρίζονταν, πελάτες διαμαρτύρονταν για τεράστιες καθυστερήσεις και όταν εντέλει πληρώσαμε το λογαριασμό (τέσσερα ευρώπουλα η σοκολάτα), είπαμε να μνημονεύσουμε κι εκείνο τον έρμο το γαλλικό καφέ που δεν έφτασε ποτέ. Άντε, καλή ζωή να’χουμε.

De Jaren, Amsterdam (26.08.2006)

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2006, Άμστερνταμ, 11:20

Καθόμαστε στο πιο trendy καφέ της πόλης. Λέγεται DeJaren και βρίσκεται σε ειδυλλιακό σημείο, με θέα ένα υπέροχο κανάλι, μία γέφυρα, γραφικά σπιτάκια και καταπράσινο δρόμο. Φοιτητικό στέκι, αλλά και σημείο συνάντησης των γιάπηδων. Με τα ειδικά τραπέζια όπου μπορείς να συνδεθείς στο internet, με πλήθος εφημερίδων και περιοδικών διαθέσιμων προς ανάγνωση, με τεράστιους χώρους, υπέροχη προβλήτα και μπαλκόνι με τραπεζάκια. Καθόμαστε. Έρχεται άμεσα ο σερβιτόρος και παρά το γεγονός ότι το μαγαζί είναι γιομάτο κόσμο. Η παραγγελία έρχεται σε χρόνο ρεκόρ. Τιμή του καφέ: ένα ευρώ και είκοσι λεπτά. Τιμή της μπύρας: ένα ευρώ και σαράντα λεπτά. Θλίψη.

13.9.06

Το μετέωρο βήμα του χαμαιλέοντα.

Μα πώς διάολο συμβαίνει κι έχει γιομίσει ο τόπος μεζονέτες, τη στιγμή που εσύ μένεις στο ανήλιαγο δυάρι με τη θέα στο φωταγωγό; Δεν σου κάμει εντύπωση που στο δρόμο συναντάς ολοένα και περισσότερα τζιπάκια, από αυτά που εσύ με το μισθό των 800 ευρώ, ούτε test drive δεν σ’ αφήνουν να τα οδηγήσεις γύρω από το τετράγωνο; Κι όταν καταφέρεις να πας εκείνη τη μία φορά (που σου επιτρέπει το πορτοφόλι σου) στο πολύ γκλαμουράτο εστιατόριο και με τη συνειδητή πρόθεση να ξηλωθείς, κοιτάς τα γύρω σου τραπέζια συνειδητοποιώντας έκπληκτος ότι δεν πέφτει καρφίτσα Τετάρτη βράδυ και παρά το γεγονός ότι στην τιμή αυτή, θα έπρεπε το κοτόπουλο με τη γλυκόξινη σάλτσα να φορά τουλάχιστον από μία χρυσή καδένα στο κάθε μπούτι!

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές: πού τα βρίσκουν όλοι αυτοί τα φράγκα κι εσύ μετράς τα κέρματα; Τι δεν έκαμες σωστά και σου φέρθηκε μπαμπέσικα η παλιοκοινωνία; Δεν σπούδασες; Δεν μόχθησες; Δεν το πάλεψες αρκετά; Δεν έκαμες όλα όσα σου υπέδειξε το σύστημα;

Έρχεται η ώρα που αναρωτιέσαι μήπως τελικά έπρεπε να την ψάξεις αλλιώς. Να κλωτσήσεις μία μπάλα, να διεκδικήσεις ένα μικρόφωνο, να μπεις σ’ένα ριάλιτι. Να πας να φτιάνεις βρε αδελφέ, κολοκυθοκεφτέδες σε πρωινάδικο. Να γίνεις ένας παρατρεχάμενος. Του Υπουργού, του Υφυπουργού, του Γενικού Γραμματέα, του Διευθυντή, του Υποδιευθυντή, της κυρα-Τασούλας στο κυλικείο. Ν’ αναπτύξεις τη στρατηγική του χαμαιλέοντα: μπλε σήμερα, πράσινος αύριο και να χάφτεις μύγες. Με την τεράστια ευέλικτη γλώσσα σου.

Να γίνεις κάποιος. Κι ύστερα ν’ αρχίσεις να ροκανίζεις κι εσύ το τυρί.

"Ο Ουρανός καταβροχθίζει τον Κρόνο" του Francisco Goya

Διότι ξεύρεις καλά ποιος χτίζει σήμερα τη μεζονέτα του, ποιος αγοράζει το τζιπάκι του και ποιος τσαλαβουτάει το ψωμί του στη γλυκόξινη σάλτσα του κοτόπουλου. Γνωρίζεις επακριβώς τι ακριβώς πρέπει να κάμεις για να βρεθείς στη θέση του, έτσι δεν είναι; Δεν απαιτείται τίποτις σπουδαίο: αρκεί ένα λαθάκι εκεί που μετράς τα ποσά στο γραφείο, μία τυχαία παράλειψη κάποιων εισοδημάτων σου στη φορολογική δήλωση, μία φιλική συμφωνία με κάποιον προμηθευτή προς "αμοιβαίο όφελος", ένας διακανονισμός με όσους σε ελέγχουν, μία συγκαλυμμένη απειλή προς αυτούς που ελέγχεις. Όλα είναι τόσο απλά! Ε και δεν μπορείς να μένεις μία ζωή στο δυαράκι με τη θέα στο φωταγωγό.

Κι αν τυχόν ερωτηθείς; Σπάει ο διάολος το ποδάρι του και βρίσκεσαι υπόλογος των όσων αδίκησες ή εξαπάτησες. Δεν αγχώνεσαι, καημένε! Κατ’αρχήν δηλώνεις αθώος ("δεν είδα/δεν ξεύρω"), κατά δεύτερον επικαλείσαι ως ελαφρυντικό την ενδημούσα διαφθορά ("μα αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα!") και κατά τρίτον, αρχίζεις τα τηλέφωνα (στον Υπουργό, τον Υφυπουργό, το Γενικό Γραμματέα, το Διευθυντή, τον Υποδιευθυντή ή -έστω- στην κυρά-Τασούλα στο κυλικείο) και τις προτάσεις κάτω από το τραπέζι προς τους διώκτες σου. Σύντομα θα είσαι και πάλι πίσω στο πόστο σου. Έτοιμος να ενδυθείς το κατάλληλο χρώμα και να χάψεις παχύτερες μύγες. Κάτω από τον υπέροχο καταγάλανο ουρανό. Σλουρπ!

11.9.06

Άδικα πήγαν τα νιάτα μου κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου.

Πρόσφατη έρευνα της UNESCO απέδειξε ότι μόλις το 20% των συνολικών πληροφοριών που συλλέγει ένας μπόμπιρας λαμβάνονται στο σχολείο, στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτό που γενεές παιδιών υποψιάζονταν αλλά δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν: το σχολείο είναι μία υπερτιμημένη μπαρούφα! Σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, το 15% από τις πληροφορίες αυτές είναι άχρηστο και αποβάλλεται ενώ μόλις ένα 5% διατηρείται στη μνήμη και χρησιμοποιείται κατά την ενήλικη ζωή.

Κι έρχομαι εγώ σήμερα και ερωτώ: ποίος θα με αποζημιώσει εμένα για όλα τα μερόνυχτα που ξόδεψα ως νήπιο πάνω από το Εμείς κι ο Κόσμος; Για τις ατελείωτες σειρές από καλλιγραφικά «α» και «βου» με τις οποίες γιόμιζα τα μπλε τετράδια με τις πλαστικοποιημένες ράχες και με συμπληρωμένα τα στοιχεία μου στις ανεξήγητα σοβαρές ετικέτες του εξωφύλλου; Για ποιο λόγο καθόμουν και πάσχιζα να γράψω καλά στα διαγωνίσματα της Φυσικής και των Αρχαίων, μου λες; Γιατί στερήθηκα εγώ τη ρέμπελη ζωή, το παιχνίδι και την ξενοιασιά μου για να μάθω τ’ άμφια του ιερέα (που δεν πα να φοράει και τριεσκότ; -έκατσε ποτέ ο ιερέας ν’ανοίξει τη δική μου τη ντουλάπα να μάθει τι φοράω;)

Άσε που οι ειδικοί δεν έχουν εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα (ούτε φωτό της Μαριέττας δεν έχουνε δει τρομάρα τους, που όσο να πεις κάτι θα τους υποψίαζε). Δεν ξεύρουν τι εστί παραπαιδεία! Που αντί να ζουζουνίζουν σε αλάνες και αυλές, τρέχουνε οι αλαφιασμένοι μπόμπιρες απ’ το σχολείο στ’ αγγλικά και απ’ τα γερμανικά στο πιάνο. Και πάρε τα φροντιστήρια και δώσε τα ιδιαίτερα! Και τι ακριβώς βγαίνει από αυτή τη διαδικασία; Από αυτή την ατέρμονη αποστήθιση ατελείωτων σελίδων; Σύγχυση, άγχος κι ένα θλιβερό κενό.

Σήμερα το πρωί οι αγουροξυπνημένοι μπόμπιρες μαντρώθηκαν στις σχολικές αυλές, ραντίστηκαν με τον αγιασμό, φορτώθηκαν τα βιβλία τους και βουτήξανε στη γκρίζα τους καθημερινότητα –προμήνυμα θαρρείς των όσων τους περιμένουν στο ενήλικο παρακάτω τους. Το σύστημα που υποτίθεται πως καλλιεργεί τις δεξιότητές τους, την κριτική τους σκέψη, την έμφυτη περιέργεια (που υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε φιλομάθεια) και τη δημιουργικότητά τους, ομολογεί την οικτρή του αποτυχία καθημερινά: στα φροντιστήρια, στα ιδιαίτερα, στην τερατώδη αναντιστοιχία του με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Λο και λα, Λόλα. Μη και λο, μήλο. Λόλα, να ένα μήλο!

10.9.06

Τι ακριβώς εκτίθεται στη ΔΕΘ;

Κανείς δεν πιστεύει στον Αϊ Βασίλη, αλλά συνεχίζουμε να κρεμάμε κάλτσες στο τζάκι κάθε χρόνο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Υπό κανονικές συνθήκες, θα είχε καταργηθεί ως θεσμός εδώ και δεκαετίες και θα τη μνημονεύαμε με μία γλυκιά νοσταλγία, όπως ας πούμε τη Γιορτή Κρασιού στο Δαφνί, τα "Ταλέντα" του Γιώργου Οικονομίδη και τις παραστάσεις "Ήχος και Φώς" στην Ακρόπολη. Εντούτοις, το event διατηρήθηκε εν ζωή διότι ο Πρωθυπουργός κάπου πρέπει να βγει να κάνει μία ανακεφαλαίωση του κυβερνητικού έργου κι όλες οι σοβαρές αίθουσες δεξιώσεων είναι κλεισμένες αυτή την περίοδο.

Άλλωστε, η ΔΕΘ υπήρξε πάντοτε η ιδανικότερη ευκαιρία για να θυμηθούμε ότι η ελληνική οικονομία παραμένει ισχυρή, η επιχειρηματικότητα σημειώνει άλματα προόδου, η Θεσσαλονίκη είναι η καρδιά των Βαλκανίων, τα δημόσια έργα στη Βόρεια Ελλάδα προχωρούν με γοργά βήματα και πως πρέπει όλοι να είμαστε ευγνώμονες και αισιόδοξοι για το ελπιδοφόρο μέλλον που ξημερώνει σε αυτή την υπέροχη χώρα που ζούμε.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της ΔΕΘ συνεχίζει να είναι η παρθενική εμφάνιση του φραπέ στους εκθεσιακούς της χώρους.

Και μπορεί εντέλει πολύ «διεθνής» να μην είναι, σίγουρα όμως αποτελεί «έκθεση» του εκάστοτε Πρωθυπουργού, ο οποίος με περισσή αμετροέπεια εμφανίζεται ικανοποιημένος, θριαμβολογεί και αραδιάζει τις ίδιες εξαγγελίες κάθε χρόνο (φοροελαφρύνσεις, συγκρατημένη εισοδηματική πολιτική με κάποιες ασαφείς παροχές που τοποθετούνται κάπου στο απώτερο μέλλον, μετρό Θεσσαλονίκης, ολοκλήρωση της Εγνατίας Οδού, παραπομπή του ασφαλιστικού στις καλένδες).

Φέτος, μεγάλες πρωτοτυπίες δεν είχαμε. Ο Κωστάκης –που πολύ τις γουστάρει τις δημοσιοσχετίστικες φανφάρες- δεσμεύθηκε ότι θα συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό του έργο, γεγονός που εξέπληξε όλους εκείνους οι οποίοι δεν είχαν καν καταλάβει ότι το είχε ξεκινήσει. Εντωμεταξύ, ο Πολύδωρας δήλωσε ότι τα επεισόδια που κατέγραφαν οι κάμερες έξω από το χώρο της Έκθεσης ήταν ένα κατασκεύασμα των media και πως στην πραγματικότητα οι μασκοφόροι με τα καδρόνια ήταν ενθουσιώδεις πολίτες που είχαν βγει να επευφημήσουν την κυβέρνηση. Άλλη γλώσσα μιλάμε, μάζεψέ τα να πάμε πιο καλά στο Χαρτούμ.

6.9.06

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας!

Η παλιά, τρελή τηλεπαρέα του Alpha έλαβε θέση στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων κι άρχισε εκ νέου τις ανακυκλούμενες, ζοχαδιασμένες διαπιστώσεις της επί της επικαιρότητας. Οι ενορχηστρωμένοι διαξιφισμοί ανάμεσα στο φωνακλάδικο πάνελ παράγουν τη γνώριμη ηχορύπανση που έχουμε μάθει να θεωρούμε «ενημέρωση», με το Νίκο -political correct/Πρόεδρο- Χατζηνικολάου να τηρεί ευλαβικά τα προσχήματα, το Γιώργο -παιδί της πιάτσας- Τράγκα να υποδύεται το Ζορό της δημοσιογραφίας και το Νίκο -τραμπαρίφα- Κακαουνάκη στο ρόλο της Πασιο(κο)νάριας του λαϊκισμού. Καθώς τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν, σου δημιουργείται προς στιγμή η αίσθηση ότι επίκειται ο Αρμαγεδδώνας ή αναμένεις –κατ’ ελάχιστον- μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα, μία επιδρομή εχθρικών εξωγήινων με τρία μάτια, πέντε χέρια και την κόμη της Νάκυς Αγάθου.

Η κλωτσοπατινάδα διανθίζεται με θερμόαιμους πολιτικούς, τηλεφωνικές παρεμβάσεις του Μάκη και μερικές κορώνες από τα λοιπά αστέρια του σταθμού (Αυτιάς, Πυργιώτη, Βερύκιος). Στην ομάδα προσετέθη χωρίς προφανή λόγο, η Μάρα -αν πείτε κάτι για τον άντρα μου, σας έφαγα- Ζαχαρέα που δείχνει να υποφέρει εντόνως ανάμεσα στις αντικρουόμενες ιδιότητές της, τα λυσσαλέα τηλεπαράθυρα και τον συγκαλυμμένο ρόλο κομπάρσου που της έχει επιφυλάξει ο Νίκος.

Εντέλει το μόνο πράγμα που δεν περιλαμβάνει το δελτίο είναι ειδήσεις, διότι ξεκινά με έναν τσιτάτο τίτλο ο οποίος ρίχνεται στην αρένα με τα λιοντάρια και αφού κατασπαραχτεί επί μακρόν και γλείψουμε και τα κόκαλα, πέντε λεπτά πριν την ολοκλήρωση του δελτίου κάνουμε ένα fast forward σε 3-4 ακόμη ειδήσεις (τίποτις πολέμους, εκρήξεις, δολοφονίες, διεθνείς συμφωνίες και ένα κανίς από τη Γουατεμάλα που παίζει μπαλαλάικα) και μετά από αλλεπάλληλα χαστούκια διαφημίσεων, προσγειωνόμαστε στον καιρό.

Τώρα νιώθεις εσύ ενημερωμένος, δηλαδή; Γιατί εγώ, δε...

4.9.06

Διαπλανητικά νέα

Μεγάλος χαμός έχει ξεσπάσει τις τελευταίες εβδομάδες και κατόπιν της απόφασης των αστρονόμων να καθαιρέσουν τον Πλούτωνα από πλανήτη. Λίτσα Πατέρα και Βίκυ Παγιατάκη ξημεροβραδιάζονται πάνω από τους αστρολογικούς τους χάρτες με τις γομολάστιχες και τα μοιρογνωμόνια, προκειμένου να αναπροσαρμόσουν τον ανάδρομο Ερμή. Αλλά δεν είναι και οι μόνες: ο Χορταρέας ξήλωσε τον Πλούτωνα από το δεξί του μανίκι, ενώ και η Μάρα Μεϊμαρίδη μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο τροποποίησης της μαγικής τράπουλας ταρώ που μοσχοπουλάει στα βιβλιοπωλεία, για να ενσωματώσει τα νέα δεδομένα.


Αφού δεν βλέπει την καριέρα της να απογειώνεται, η ξανθιά αγαπημένη Paris Hilton έσπευσε να κλείσει θέση για την πρώτη τουριστική εκτόξευση πυραύλου στο διάστημα -γεγονός που αποτελεί και έμμεση παραδοχή της καλλιτέχνιδος ότι είναι ούφο. Κάποιοι θεωρούν (και ίσως όχι άδικα) πως αυτό αποτελεί σαφή προπομπό της Αποκαλύψεως και υποστηρίζουν ότι τη στιγμή που η Paris θα μπει εντέλει σε τροχιά, έναν κατακλυσμό θα τον πάθουμε. Καλού κακού, κράτα καμία ομπρέλα…

(Ας μην γελιόμαστε πάντως: απλώς ήθελα να δημοσιεύσω τη φωτογραφία...)

2.9.06

Τελείωσε το καλοκαίρι ή εγώ κρυώνω;

Μπορεί εσύ να γκρινιάζεις που φθινοπώριασε, αλλά ο Σεπτέμβριος μια φορά μπήκε με το δεξί. Μη σου πω ότι μπήκε και με τρίποντο. Και μην κάνεις πως δεν το χάρηκες. Να βλέπεις τους υπερπαίκτες της αστερόεσσας να σέρνονται ασθμαίνοντας πίσω από τον Σπανούλη και το Διαμαντίδη και να απολαμβάνεις εσύ ο χαιρέκακος τη θεία δίκη για τα απανταχού δεινά που αποδίδεις στους αμερικάνους (την κατοχή του Ιράκ, την υποκρισία στο Λίβανο, την εκπομπή της Όπρα Γουίνφρι).

Με το σφύριγμα της λήξης, ξεχύθηκαν οι έλληνες σε δρόμους και πλατείες (τηρώντας το έθιμο), παράτησαν τις δουλειές τους στη μέση οι υπάλληλοι σε οργανισμούς και υπουργεία, στήθηκε γλέντι τρικούβερτο. Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη. Ειδικά τώρα, που τελείωσε το καλοκαίρι και έφαγες (εσύ ο κατεργάρης) το σκαμπίλι της γκρίζας καθημερινότητας (πίσω στον πάγκο σου), το χρειαζόσουν ένα τελευταίο ξέσπασμα.

"Cannibalism in Autumn" του Salvador Dali

Διότι τι να σου κάμουν δεκαπέντε ημέρες διακοπών (κι αν ξέκλεψες τόσες, δηλαδή); Εκεί που πήγαινες να καλοσυνηθίσεις στην ξάπλα και στην αραχτή, τσουπ διακτινίστηκες πίσω στην καρέκλα σου κι έχει η φάτσα σου κάτι από Κάπτεν Σποκ πριν από αποστολή στον πλανήτη των Κλίνγκον.

Και μπορεί να μην έλειψες πολύ, αλλά οι εξελίξεις τρέχουν. Τα έμαθες που τρώγαμε κρέατα κατεψυγμένα από την εποχή που τα Καλουτάκια κάνανε τουρνέ στην Αλεξάνδρεια; Που περιμάζεψε ο Φασούλας στο ψηφοδέλτιό του περισσότερα celebrities απ’όσα μπορείς να συναντήσεις σε πάρτυ του Λάκη Γαβαλά; Που δεν πρόλαβε ο Μαρτάκης να κάνει μισό σουξέ, ήρθε κι έπαθε υπερκόπωση και τον έτρεχε ο Ψινάκης στους γιατρούς; Αμ το άλλο; Που έχει πάθει ο δημόσιος ο υπάλληλος μία σύγχυση και δεν ξεύρει πότε πιάνει δουλειά και πότε σχολάει, το άκουσες; Το’χε που το’χε ασαφές αυτό το συγκεκριμένο, ήρθε και ο Παυλόπουλος με τα εναλλασσόμενα ωράρια και τον μπέρδεψε ολωσδιόλου. Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, η Μιμή Ντενίση απεφάσισε εφέτος να ανεβάσει μιούζικαλ υπό τον εύστοχο τίτλο «Ένα αστείο κορίτσι».

Να μου το θυμηθείς, θα περάσουμε πολύ καλά εφέτος.