23.7.06

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Η ζωή, σου θέτει διλήμματα: Άσπρο ή μαύρο; Βουνό ή θάλασσα; Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ; Βίσση ή Βανδή; Έρχεσαι εσύ λοιπόν και δίνεις μία κάποια απάντηση. Άλλοτε τη θεμελιώνεις επί δομημένων επιχειρημάτων. Άλλοτε την επιλέγεις βάσει της συγκυρίας, των ενστίκτων και των φορτίσεών σου. Σεβαστές όλες οι γνώμες σου. Ακόμα κι αν επιλέγεις γκρι, κάμπο, Συνασπισμό και Πέγκυ Ζήνα.

Του Παλαιστίνιου καλλιτέχνη Banksy

Έρχεται όμως η στιγμή που τα διλήμματα είναι πιο σύνθετα και σου τίθενται με εμφατικό τρόπο μέσα από την εικόνα ενός αιμόφυρτου παιδιού στη Βηρυτό ή στη Χάιφα. Κι εκεί; Τη θέση μπορείς να πάρεις; Θεωρείς ότι όλα κατευθύνονται από σιωνιστικά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας; Τοποθετείσαι έναντι των εξελίξεων, βάσει του αντιαμερικανισμού σου (και του δόγματος «εχθρός του εχθρού μου ίσον φίλος μου»); Νιώθεις ένα αίσθημα αδικίας. Και θλίψης. Και αγανάκτησης. Αλλά από την άλλη, φοβάσαι την αφύπνιση του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού, έτσι δεν είναι; Παραδέξου το! Βλέπεις στις ανταποκρίσεις της Καρχιλάκη και της Amanpour, τα στεγνά πρόσωπα των γενειοφόρων μουσουλμάνων και διακρίνεις μέσα στα μάτια τους το φανατισμό της πίστης. Την αναφορά στο Ισλάμ. Και κάτι μέσα σου παγώνει.

Είναι τόσο δύσκολο να πάρεις θέση. Το μόνο που μπορείς με ασφάλεια να διαπιστώσεις, είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη (κι εγώ κι εσύ) παραμένει βουβή, κωφεύοντας στις εκκλήσεις για κάποιου είδους βοήθεια. Για ειρηνευτικές παρεμβάσεις που θα έθεταν τέλος στη φρίκη και θα προλάμβαναν τα επερχόμενα δεινά.
Διότι μη γελιέσαι, ο κατά Huntington πόλεμος των πολιτισμών έχει μόλις ξεκινήσει. Είναι διαφορετικός, ασύμμετρος και εξελίσσεται με ασυνέχειες. Δεν είναι πόλεμος χαρακωμάτων, δεν έχει επικές μάχες σε κορφοβούνια και ραχούλες. Τακτικοί στρατοί ανταλλάσσουν πυρά με ένοπλες ομάδες, μέσα στους δρόμους των πόλεων. Τρομοκρατικές επιθέσεις καλλιεργούν μία νέα ψυχροπολεμική υστερία. Και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι μαζί σου και ποιος εναντίον σου.
Το Ισραήλ φαίνεται αποφασισμένο να επιβάλει τη δική του αίσθηση δικαίου. Αλλά όταν χτυπάς με το κεφάλι σου τον άλλον, στην πραγματικότητα κουτουλάς στο δικό σου τοίχο. Μπορεί αρχικώς –και κοιτώντας τον αντίπαλό σου να σωριάζεται στο έδαφος από το πλήγμα που του επέφερες- να μειδιάσεις αυτάρεσκα με την επίδειξη της δύναμής σου. Αν ψηλαφίσεις όμως το μέτωπό σου θα δεις ότι εκείνο που έχει ματώσει είναι το δικό σου κεφάλι.

10 comments:

Steph είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Steph είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
philos είπε...

Eξαίρετο post. Βλέπεις τα πραγματα από ικανή απόσταση. Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει. Αλλά μήπως έζει προτεραιότητα ο πόλεμος σιιτών σουνιτών? Που είναι οι Άραβες, οι Αιγύπτιοι, οι Ιορδανοί? Γιατί είναι τόσο συσπειρωμένοι οι Εβραίοι? Γιατί αποσύρονται όλοι οι ξένοι απο εκεί?
Ο ιστορικός του μέλλοντος σίγουρα θα απορεί που δεν είδαμε το προφανές...
Δεν θα έχει σκεφτεί ότι η αλήθεια ηταν η πρώτη απώλεια πριν καν αρχίσει ο πόλεμος!

ευγενία είπε...

Συμφωνώ, εξαιρετικό.

Πέραν της άποψης που πρεσβεύει το κείμενο, είναι πολύ καλογραμμένο και εύστοχο.

Α, και γέλασα πολύ με τον συνδυασμό "γκρι, κάμπο, Συνασπισμό και Π. Ζήνα!"

pigkouinos είπε...

"ο ιστορικός του μέλλοντος σίγουρα θα απορεί που δεν είδαμε το προφανές..."

Όπως ο Τσάμπερλεϊν δεν αντιλήφθηκε την απειλή του αναδυόμενου ναζισμού, έτσι κι εμείς θεωρούμε ότι τα όσα συμβαίνουν είναι αποσπασματικά, μεμονωμένα και δεν μας αφορούν. Χωρίς να είμαι κατ'ανάγκη οπαδός συνομωσιολογικών θεωρίων, ισχυρίζομαι ότι υπάρχει πρόδηλη αιτιακή συνάφεια, που θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε σωρευτική κλιμάκωση.

Ευγενία, αν το καλοσκεφτείς θα δεις ότι η Πέγκυ Ζήνα είναι ο μεσαίος χώρος μεταξύ Βίσσης και Βανδής. Έχω θεωρία επ'αυτού.

(steph, γιατί διέγραψες τα σχόλιά σου -και μάλιστα πριν τα διαβάσω;)

ΛήΔα είπε...

Σιγουρα ειναι δυσκολο να παρει κανεις (εμπεριστατωμενη)θεση.
Αλλα δεν ξερω αν αυτο που λείπει στην συγκεκριμενη περιπτωση ειναι (άλλη) μία θεση ή μία πράξη: θυμαμαι οταν ειμασταν μικροι που οταν τσακωνομασταν,τα αδελφακια, οι γονεις δεν επαιρναν θεση αλλα τιμωρουσαν και τους δυο επειδη δεν μπορουσαμε να επιλυσουμε με αλλο, ειρηνικο τροπο τις διαφορες μας. Μηπως, λοιπον, αυτο που λειπει ειναι ενας "γονιος" που να αγαπαει εξισου τα παιδια του και να θελει να κανει ο,τι μπορει για να τα δει μονιασμενα, και οχι ενας "κριτης" που απλως θα αποφασισει ποιος ειναι ο "καλος" και ποιος ο "κακος" της υποθεσης?
ουτοπικό, το ξερω.....

Steph είπε...

Α, οκ, σόρρυ. Όπως έλεγα στο σχολιό μου (ήταν ένα, πάτησα το κουμπί δυο φορές κατά λάθος), ήλπιζα να το λάβεις στο email, αλλά αφού δεν τα λαμβάνεις, τo επανα-λαμβάνω εγώ (αποσπασματικά)!

1. Έλεγα ότι είναι άψογο το άρθρο σου (με την εξαίρεση στο (3) παρακάτω).
2. Έλεγα ότι πραγματικά ελπίζω να γράφεις πολύ και σε χαρτί.
3. Έλεγα ότι έχεις ένα τυπογραφικό: "Τη θέση μπορείς να πάρεις;"
4. Σε ρώταγα άν η παρoμοίωση στην τελευταία παράγραφο είναι εμπνευσμένη από το επεισόδιο Zidane! :-)
5. Τέλος έλεγα ότι είναι μάλλο σαχλό το σχόλιό μου, και λέω να το σβήσω, και ελπίζω να το λάβεις στο email για το τυπογραφικό κυρίως.

Αυτά! Με άλλα λόγια... keep writing!

ΥΓ. Όσον αφορά την ουσία του άρθρου σου, δεν έλεγα τίποτα. Σ'αυτά τα πράγματα δεν τα καταφέρνω καλά... γι' αυτό άλλωστε και τελικά το έσβησα.

pigkouinos είπε...

1. Φχαριστώ!
2. Σε χαρτί γράφω μόνο ψώνια σπιτιού, ισολογισμούς στη δουλειά και ενίοτε ζωγραφίζω παπάκια.
3. Σωστός! Το αφήνω όμως για συλλεκτικούς λόγους!
4. Οξυδερκής η παρατήρηση. Όντως.
5. Εντέλει το είχα λάβει και στο μέιλ μου.

pigkouinos είπε...

Λήδα, εκείνος που θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του "κηδεμόνα" είναι ο ΟΗΕ. Δυστυχώς ΚΑΙ αυτή η περίπτωση καταδεικνύει την εγγενή αδυναμία του να παρέμβει και τις εξαρτήσεις που τον κατατρέχουν.

(και η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ΟΗΕ να καταλήγει σε θεατή των εξελίξεων -ωσάν την άτυχη και φαιδρή προκάτοχο του ρόλου του, Κοινωνία των Εθνών)

Steph είπε...

Όσον αφορά τον "ΟΗΕ", μου θυμίζει αυτό που έλεγε ο Βαμβακούλας "να μαζευτούμε πεντε-έξι, να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή, και να πάμε να τους τα πούμε". Πώς να κάνει κάτι ο ΟΗΕ όταν δεν κάνουν τα κράτη που τον αποτελούν; Είναι ένα και το αυτό.

Είναι το σύνδρομο "δε φταίει κανείς, η κοινωνία φταίει"...

ΥΓ. Γουστάρω, έκανα και πολιτική ανάλυση πρωϊ πρωϊ...
ΥΥΓ. Και τα παπάκια ωραία είναι...