30.11.05

Η νέα Γη της Επαγγελίας

Τα καραβάνια των προσκυνητών δημιουργούσαν τεράστιες ουρές κατά μήκος της Κηφισίας. Τα μεταλλικά τους άρματα προχωρούσαν αγκομαχώντας, με την ανυπομονησία ζωγραφισμένη στα κουρασμένα πρόσωπα των οδηγών και την Έλλη Κοκκίνου να οδύρεται στα ραδιόφωνα, δηλώνοντας ξετσίπωτα ότι «σε βλέπω και – παθαίνω ναι – για σένα αγόρι μου τρελαίνομαι – και κλείνομαι – και γδύνομαι – φαντάζομαι ότι σου δίνομαι!».

Όταν εντέλει φθάνεις στο πέταλο της Αττικής Οδού, τα καραβάνια παραδίδονται σε ένα νευρικό, κυκλικό ζουζούνισμα και τα κύματα της ανυπομονησίας σε τυλίγουν, σε πετούν και σε στροβιλίζουν ωσάν την ανεμοδαρμένη Ντόροθι στην επεισοδιακή της μεταφορά προς τη χώρα του Οζ. Εντέλει, η ρουφήχτρα σε ξεβράζει σε ένα αφιλόξενο, ολίγον τρομακτικό –αλλά συνάμα υποσχόμενο, θα έλεγε κανείς- μεταβιομηχανικό αστικό τοπίο, παραπλεύρως της μεγάλης λεωφόρου. "Φοβάμαι ότι δεν είμαστε πια στο Κάνσας, Τότο!"

Η λαμπρή πόλη μοιάζει με απόρθητο κάστρο. Γύρω της, δεκάδες αυστηροί φρουροί υποδέχονται τα καραβάνια και οδηγούν τους προσκυνητές (με το αζημίωτο) σε κατάλληλους χώρους για να ξεπεζέψουν και να αποθέσουν τα άρματά τους. Είναι τόσο αχανή και δαιδαλώδη τα υπόγεια της λαμπρής πόλης, που και κοτζαμάν Θησέας να ‘σουν, άμα ω-μη-γένετω χανόσουν, μόνο η Νικολούλη θα μπορούσε να σε βρει και να σε βγάλει.

Οι προσκυνητές οδηγούνται στις σκάλες και ξεχύνονται στους ορόφους. Και με τι δέος αντιμετωπίζουν τη μικρότητά τους! Η πόλη είναι έτσι κατασκευασμένη που νιώθεις ότι θα σε καταπιεί: αχανείς χώροι, τεράστιοι διάδρομοι, δεκάδες εκτάρια γιομάτα με του Ισαάκ και του Αβραάμ τα αγαθά: ψυγειοκαταψύκτες, cds, ριχτάρια, κεριά, λιβάνια, λαμπατέρ, χάμπουργκερ, μπρελόκ με τη Μάγια τη μέλισσα, τσουλήθρες, κλεψύθρες, ροζ σακάκια, μπλε μπουστάκια, πασουμάκια, μανταλάκια!

Μην είμεθα μικρόψυχοι: είναι όλα –το δίχως άλλο- εντυπωσιακά! Μα πάρα πολύ! Όχι, δεν είναι πιο φθηνά (μη γίνεσαι αστείος!). Ναι, μπορείς να τα βρεις κι αλλού. Αλλά μη γελιέσαι, όπως λέει άλλωστε το Cosmopolitan και ο Γκοτζίλα, είναι το μέγεθος που μετράει! Εκεί είναι που οι σειρήνες της κατανάλωσης συνασπίζονται και στήνουν τις παγίδες τους. Κι εσύ αφήνεσαι. Τις βλέπεις και- παθαίνεις ναι- για αυτές τώρα τρελαίνεσαι- και κλείνεσαι –κι αφήνεσαι –φαντάζεσαι ότι τους δίνεσαι.

Τώρα, ξέρεις. Αυτός είναι ο νέος τόπος της επαγγελίας. Στήθηκε για σένα και για μένα. Για να μπορούμε να λατρεύουμε μέσα σε έναν μπαρόκ βερμπαλισμό, τη φθαρτότητά μας! Το νιώθεις ως ανάγκη, ως απαίτηση, ως επιθυμία, ως αυτό-εξευμενισμό. Αν δεν καταναλώσεις άλλωστε τώρα, πότε θα το κάμεις; Σκέψου το! Όλη η επιστήμη του marketing έχει επενδύσει πάνω σου! Μην την απογοητεύσεις, γαμώτο!

Κι όταν γυρίζεις σπίτι σου; Τότε αποθέτεις τις σακούλες πάνω στο τραπέζι, αποζημιώνεις το κορμί σου για τις ώρες της ορθοστασίας και προσπαθείς να συμφιλιωθείς ξανά με την ιδέα των τεσσάρων τοίχων εντός των οποίων, στοιβάζεις τα όνειρά σου. Και τότε -μόνον τότε- τοποθετείς και πάλι τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Καλά μας ψώνια!

25.11.05

Η επίθεση του γιγαντιαίου μπέικον.

Παρασκευή μεσημέρι. Είμαι στο Σύνταγμα. Νιώθω μία λιγούρα. Οι δύο εναλλακτικές μου είναι τα McDonald’s και το Neon. Και εκεί που αναρωτιόμουν γιατί διάολε δεν έχει Goody’s στο Σύνταγμα, συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το διαβατήριό μου στο σπίτι και επομένως δεν μπορώ να πατήσω σε αμερικανικό έδαφος, οπότε αποκλείω αυτομάτως τα McDonalds. Αποφασίζω να μπω στο Neon και να χτυπήσω ένα club sandwich.

Βουτάω ένα δίσκο και στήνομαι μπροστά στην ψησταριά. Δύο νεαροί υπάλληλοι απλώνουν τα μπέικον μπροστά μου με την τσίκνα να δημιουργεί ένα σύννεφο καπνού, σαν αυτά που αφήνει το Μπιπ-Μπιπ όταν γκαζώνει στην έρημο. Ο ένας εξ αυτών ανοίγει κάτι τυποποιημένα σουβλάκια και τα πετάει δίπλα στα μπέικον, ενώ ο άλλος βουτάει μία παρτίδα πατάτες μέσα σε ένα σκούρο υγρό που βραζοκοπάει και το οποίο κάποτε μπορεί και να ήταν λάδι -όρκο πάντως δεν παίρνω. Όχι, οι υπάλληλοι δεν φοράνε γάντια. Ναι, σκουπίζουν τα χέρια τους στο παντελόνι και στην ποδιά τους. Τα μπέικον αρχίζουν να μαυρίζουν στις άκρες. Η λιπαρότητα διαχέεται στο χώρο και κολλάει πάνω μου σα βδέλλα. «Χμ, αυτό είναι που λέμε κεκορεσμένα λίπη» σκέφτομαι με κάποια διάθεση ειρωνείας. «Να θυμηθώ να πετάξω το μπέικον από το sandwich μου».

Περιμένοντας, φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να γυρίσω ένα documentary με ήρωα τον εαυτό μου, όπου θα τρώω για 30 ημέρες club sandwich στο Neon και θα καταγράφω τις επιπτώσεις στην υγεία μου. Γαμώτο, όλες οι καλές ιδέες έχουν ήδη γίνει ταινία. Τοποθετώ το πιάτο στο δίσκο μου, παίρνω ένα κουτάκι Coca-Cola.

Φθάνω στο ταμείο. Μία ξανθιά βαριεστημένη ταμίας ρίχνει ένα περιφρονητικό βλέμμα στο δίσκο μου. Ύστερα κοιτάει εμένα με μία αδιαφορία. (“Hellooooow?”) Δείχνει να μην μπορεί να επεξεργαστεί το πλήθος των πληροφοριών και προβαίνω στις δέουσες συστάσεις: «Έχω πάρει ένα club sandwich και μία Coca Cola» εξηγώ, μπας και τη διευκολύνω.
«Πέντε ευρώ κι εξήντα» ψελλίζει, με κάποια δυσκολία. Πληρώνω. Αποφασίζω να μην πάρω κάποιο από τα λιγδιασμένα μαχαιροπήρουνα που βρίσκονται μπροστά της.
«Συγγνώμη» της λέω, «Μήπως έχετε πλαστικά πηρουνάκια;»
Με μία ταχυδακτυλουργική κίνηση που θα ζήλευε και ο Χέντι Λαμάρ, πετάει στο δίσκο μου ένα μισοσκισμένο σακουλάκι με το πηρουνάκι να εξέχει και το πλαστικό μαχαιράκι να πέφτει αλλού γι’αλλού μέσα στο πιάτο μου.
«-Έχεις μικροβιοφοβία, ε;» ρωτά.
(Ακούω το Ρόμπερτ ΝτεΝίρο μέσα μου να της φωνάζει “Are you talking to me?”)
«Όχι, γιατί;» της λέω κάπως νευρικά.
«Πολλοί έχουν. Η μικροβιοφοβία είναι μορφή ψυχασθένειας.»
(“Are YOU talking to ME?” Πες με τώρα και σχιζοφρενή από πάνω!)

Και το έλεγα εγώ ότι οι υπάλληλοι θα λαλήσουν με το ελαστικό ωράριο του Παναγιωτόπουλου. Αποφασίζω να μην απαντήσω. Χαμογελάω όπως ο Αλογοσκούφης όταν του ανακοίνωσε ο Αλμούνια τα μέτρα για την ελληνική οικονομία, μαζεύω το μαχαιράκι και το πηρουνάκι μου, παίρνω τα ρέστα και ανεβαίνω τη σκάλα, οδεύοντας προς την πάνω τραπεζαρία.

Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι. Ρουφάω δύο γουλιές από την Coca (αν ήμουν ταινία του Περράκη, θα με είχανε λογοκρίνει τώρα) και κατευθύνομαι στην τουαλέτα για να πλύνω τα χέρια μου. Η μπόχα που αναδίδεται εκεί, μπορεί -αν αξιοποιηθεί σωστά- να χρησιμοποιηθεί και ως βιολογικό όπλο. Κλείνω τη μύτη μου. Ανοίγω τη βρύση και ξεπλένω τη μέρα από τα χέρια μου. Εν συνεχεία τα τοποθετώ κάτω από το ειδικό μηχάνημα στεγνώματος. As if. Δεν λειτουργεί.

Επιστρέφω στο τραπεζάκι μου. Αρχίζω να μασουλάω. Στο διπλανό τραπέζι ένας καλόγερος εξηγεί σε έκθαμβο πιστό, πώς ενεφανίσθηκε μπροστά του ο Άγιος Γεράσιμος (μεγάλη η χάρη του). Λίγο πιο πέρα, μία αναμαλλιασμένη, ηλικιωμένη κυρία με άτυχο παστέλ μακιγιάζ, μαύρη ξεφτισμένη γούνα και ασορτί καπέλο προσδίδει έναν τόνο θρίλερ στο χώρο. Συνειδητοποιώ ότι τουλάχιστον οι μισοί συνδαιτυμόνες θα μπορούσαν να ανήκουν στο θίασο του Rocky Horror Picture Show. Ο καλόγερος κουνάει το κομποσκοίνι του για να γίνει περισσότερο πειστικός. Η κυρία σηκώνεται, κατευθύνεται προς το μέρος μου. Ακούω τη μουσική από το Ψυχώ να γδέρνει τα τύμπανά μου. Μένω με την πατάτα στο στόμα. Με προσπερνάει χωρίς να με κοιτάξει και κατευθύνεται στην τουαλέτα. Δεν βγήκε ποτέ.

Ρουφώντας τις τελευταίες μου γουλιές, φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να γυρίσω ένα documentary με ήρωα τον εαυτό μου, όπου θα βρίσκομαι κλεισμένος για 30 ημέρες σε εκείνες τις τουαλέτες. Γαμώτο, όλες οι καλές ιδέες έχουν ήδη γίνει ταινία. Βάζω το παλτό μου, παίρνω την τσάντα μου και αναμειγνύομαι στο πλήθος.

24.11.05

Κάθε φορά που θα'ρθεις, βρέχει!

Η ΕΜΥ που για πολύ αξιόπιστη δεν την έχεις, βγήκε και μας προειδοποίησε ότι με τις βροχές που έρχονται, ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η φυλή, είναι να φτιάξουμε μία κιβωτό και να μπούνε τα βασικά δείγματα μέσα (δύο ολυμπιακοί, δύο βάζελοι, δύο νεοδημοκράτες, δύο πασόκοι, η Μιμή Ντενίση, ο Γιάννης Φλωρινιώτης, οι αδελφές Κανονίδου και οι αδελφοί Κατσάμπα). Αργότερα, ο Λαζάνης δήλωσε ότι ουδέποτε κάνανε λόγο για "ακραία" καιρικά φαινόμενα, αλλά απλώς για "έντονα" καιρικά φαινόμενα. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να αφήσουμε τη Μιμή, εκτός της κιβωτού;

Εντάξει βρέχει, δεν αντιλέγω. Αλλά, μην το κάμεις και θέμα! Κάτσε σπίτι στα ζεστά σου παπλώματα, βούτα κάνα κουλουράκι στον καφέ σου, βάλε να ακούσεις Leonard Cohen, τις μπαλάντες της Χαρούλας, το «Κοντά στο Τζάκι» της Νινής Ζαχά, τον «Παλιόκαιρο» του Πασχάλη Τερζή ή τελοσπάντων, οτιδήποτε νομίζεις ότι ταιριάζει στην περίσταση (εν προκειμένω, δεν πα ν’ακούσεις και ηπειρώτικα μοιρολόγια; Δεν θα τα χαλάσουμε εκεί!) και απόλαυσε τη βροχή που σου γλείφει το τζάμι. Βαρέθηκα να ακούω γκρίνιες για τον καιρό. Ναι ρε, ο Θεός γουστάρει να σε μπουγελώσει, τραβάς κανένα ζόρι;

16.11.05

Πήζω, σου λέω! Πήζω!

Επειδή αυτή την εβδομάδα πήζω στη δουλειά, δεν θα κάτσω να σου σχολιάσω το καινούργιο show (ο Θεός να το κάμει) του Γρηγόρη –θα πάρω τα βουνά και τις ξανθιές- Αρναούτογλου, μηδέ τη νέα μουσική εκπομπή του πολυθεσίτη Θέμη Γεωργαντά (που στην ορολογία των ινδιάνων είναι γνωστός ως «Νυσταλέο Βλέμμα») και την εκείθε εμφάνιση της παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδος Άννας Βίσση, στην κεφαλή της οποίας εθεάθη και πάλι πλούσια ξανθιά χαίτη (Περούκα; Θαύμα του Αγίου Ποταπίου; Καθημερινή χρήση του Καπιλαρίν; Ποιος μπορεί να πει, αλήθεια;), εις πείσμα του βουντού που είχε κάμει σχετικώς η Δέσποινα Βανδή.

Τίποτα δεν θα πω επίσης για την παρουσίαση της νέας έκθεσης ζωγραφικής της Άννας Μπόμπολα –κάτι μου λέει αυτό το όνομα- στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης (ε πού να το έκαμε η γυναίκα, στις Κουκουβάουνες;). Άντε, το πολύ-πολύ να αναφέρω ότι παρευρέθησαν εκεί με σεμνότητα και ταπεινότητα, οι κύριοι-κύριοι Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν θα με ακούσεις να σχολιάζω τους πίνακες (όχι γιατί δεν έχω άποψη, δεν προλαβαίνω σου λέω…). Θα σε ρωτήξω μονάχα με τίνος χρήματα και με ποιες ιδιότητες διέσχισαν το μισό ημισφαίριο οι αξιότιμοι υπουργοί μας, αλλά επειδή χλωμό το κόβω να λαμβάνω σοβαρή απάντηση, δεν θα επιμείνω. Βιάζομαι, δεν το καταλαβαίνεις; Πήζω!

Όχι δεν θα πω ούτε λέξη για τον Γιωργάκη που πήγε εψές να αποθέσει ένα κόκκινο γαρύφαλλο (σνιφ!) στο μνημείο του Πολυτεχνείου, δηλώνοντας ότι προσέρχεται «απλά και ανθρώπινα» (και ουχί «σύνθετα και απάνθρωπα», όπως ενδεχομένως θα περίμενε κανείς) για να αποτίσει φόρο τιμής στους πεσόντες. Σπουδαία η ιδέα να εκτεθούν οι ζωγραφιές των κρατουμένων μελών της 17Ν στον προαύλιο χώρο του Μετσοβίου: τώρα πια δεν μπορεί κανείς να γυρίσει και να μας κατηγορήσει για κομπλεξισμό! Ως και οι τρομοκράτες μας ρε έχουν γίνει trendy! Μη σου κάμει εντύπωση αν αύριο οι ζωγραφιές αυτές γίνουν ανάρπαστες στις γκαλερί του Κολωνακίου και έρθουν και κοσμήσουν σαλονοτραπεζαρίες σπιτιών στην Εκάλη και την Πολιτεία.

Επίσης, ειλικρινώς δεν θέλω να υπεισέλθω στη συζήτηση περί των αριστερών, αριστεριστικών και αντιεξουσιαστικών κινητοποιήσεων, διότι δεν έχω χρόνο -και δεν έχεις όρεξη- για λογύδρια. Θα σου πω μονάχα ότι το Σάββατο περιπάτησα δύο χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας μέχρι το σπίτι μου ωσάν άλλος Forrest Gump, ουχί διότι υιοθέτησα αυθορμήτως το μοτό του Johnny Walker, αλλά επειδή το «ΠΑΜΕ!» (που μόλις τελευταία συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τίτλος τραγουδιού του Νίκου Βέρτη) απεφάσισε την ίδια μέρα να βολτάρει στις κεντρικές λεωφόρους υπό το all-time-classic hit «ο Γιόχαν, ο Πήτερ κι ο Χανς» και φυσικά, διακόπηκε η κυκλοφορία και εξηφανίσθηκαν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία και τα ταξί.

Α, για να σου πω! Μην επιμένεις, δεν θα μου πάρεις λέξη! Πήζω σου είπα! Τι’ναι τούτος ρε…

12.11.05

Migato Sagionara!

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην πολιτική επικαιρότητα, νιώθεις σα να βλέπεις σίκουελ ταινίας του Τσάκι Τσαν, με τίτλο «Η επιστροφή του Κινέζου»! Εκεί που νόμιζες ότι μετά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, ο Σημίτης είχε μπει σε μία κάψουλα κρυο-γενετικής και θα τον ανακαλύψουν μετά από αιώνες τα λεπιδόπτερα που θα κατοικούν τον πλανήτη (ναι ρε, έχω φαντασία!), εκείνος απεφάσισε να κάμει ένα δυνατό come back δηλώνοντας (και χωρίς σαρδάμ) «πολιτικά παρών». Σου λέει, είναι πιο τσαχπίνα από εμένα η Ξενογιαννακοπούλου που ήλθε και κατσικώθηκε στο κόμμα; Θα αφήσω το Γιωργάκη να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε διαφήμιση της μπεσαμέλ Γιώτης; Μήπως ήλθε η ώρα να διεκδικήσω το ρόλο του «επίτιμου» που τόσο χαριτωμένα έχει ενδυθεί ο Μητσοτάκης στην απέναντι όχθη; Οι πηγές μου πάντως λένε ότι αν πάει καλά το βιβλίο του Σημίτη, η οκταετία της πρωθυπουργίας του σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε dvd. «Ιφχαριστούμε Αθήνα, ιφχαριστούμε Ελλάντα!»

Εντωμεταξύ, κι ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται ακόμα σε φάση hung over μετά τη σκανδαλολογία των προηγούμενων εβδομάδων, ο Κωστάκης πήρε τη Νατάσσα και πήγαν στο Τόκιο να ξεσκάσουν. Και πόσο τους πάνε τα κιμονό! Ένας ιάπωνας δημοσιογράφος σχολίασε ότι ο Κωστάκης έχει φάτσα που μοιάζει με manga, κι εκείνος το πήρε πάνω του. Μπορεί σπουδαίες επενδύσεις να μην εξασφαλίσαμε, αλλά τουλάχιστον η Νατάσσα είχε την ευκαιρία να πουλήσει μούρη στον Κοϊζούμι με ένα συνολάκι πολύ τσίλικο και μ’ένα υφάκι «μπορεί να είμαι ξανθιά, αλλά είμαι και παιδοψυχολόγος-χειρούργος-διδάκτωρ-μητέρα». Σκόνη τους κάναμε τους κιτρινιάρηδες!

Πίσω στην Αθήνα, ο Αλογοσκούφης προσπαθεί (εις μάτειν) να λύσει το sudoku της οικονομίας, ενώ ο ορίτζιναλ Μητσοτάκης σε συνέντευξή του προς την Έλλη (θα-σου-βγάλω-το-μάτι) Στάη, προειδοποίησε ότι τα χειρότερα έρχονται. Θα μου πεις, σιγά τα ωά: πιο πιθανό είναι να κάμει η Βανδή με τη Βίσση ντουέτο, παρά να ακούσεις καλό λόγο από τον επίτιμο. Η διαπίστωση όμως του Ψηλού ήτανε μία πρώτης τάξεως μπηχτή, με πολλούς αποδέκτες. Ο Νίκος Νικολόπουλος (βουλευτής της ΝΔ από την Αχαΐα) χαρακτήρισε την κυβέρνηση, πολύ light. Εμένα πάλι γιατί μου έχει κάτσει βαριά στο στομάχι, δεν μπορώ να καταλάβω. Μπορεί να μου ανακοινώσει ο Αλογοσκούφης τον προϋπολογισμό με δύο σόδες, παρακαλώ;

10.11.05

Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ

Αθώα κορασίδα ξυπνάει εν τω μέσω της νυκτός, διότι οσμίζεται κάτι καμένο. Ουχί, δεν ξέχασε το θερμοσίφωνα ανοικτό, μηδέ την πρασόπιτα στο φούρνο. Μπήκε ο δαίμονας μέσα της, ντε! Και ούτε φωτιά στα μπατζάκια μας! Γύρισαν οι οφθαλμοί της ανάποδα, άρχισε να μας τραγουδάει στα αραμαϊκά, να καταβροχθίζει ζωύφια, να σκεβρώνει, να τινάζεται και να κάμει ανάποδο σπαγκάτο στον αέρα ωσάν την Κομανέτσι! Μην είναι απλώς επιληπτική; Μην είναι ψυχικώς διαταραγμένη;

Το σιροπάκι που συνέστησε ο γιατρός δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα και η κορασίδα παθαίνει παράκρουση. Τρίζουν τα έπιπλα, σταματάνε τα ρολόγια και γενικώς, καταγράφεται επί της οθόνης μία ανατριχιαστική βοή και ένας δαιμονικός αλαλαγμός. Οπότε και αναλαμβάνει δράση παπάς-εξορκιστής, που αποπειράται να απομακρύνει το θηρίο και να αποκαταστήσει την τάξη. Είναι η κορασίδα όργανο του Σατανά ή μήπως, Αγία;

Ναι, το έργο το έχεις ξαναδεί. Και κακά τα ψέματα, μπροστά στον ατμοσφαιρικό και καθηλωτικό «Εξορκιστή», όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόπαστες. Εντούτοις, το συνεχές σφυροκόπημα με σκηνές που σου κάνουν «μπου», έρχεται και κάνει τα νεύρα σου κρόσσια. Όλη τούτη η επέλαση του εξ’-από-δω δεν μπορεί παρά να σε σκιάσει (κι ας το παίζεις ψύχραιμος και ορθολογιστής)! Άρα ως θρίλερ, επιτυγχάνει το στόχο του.

Τα λοιπά είναι που πάσχουν: η λογική συνοχή, η (άσκοπη) παρεμβολή του δικαστικού δράματος και η (σχηματική) προσπάθεια σύνοψης της επιχειρηματολογίας περί δαιμονισμού. Πας για να τρομάξεις και βρίσκεσαι εξάφνου σε πάνελ-συζήτηση του Χαρδαβέλα με τον παπα-Τσάκαλο, τη Νταγκουνάκη και την Ευγενία Λεούση. Φτου-φτου-φτου!

Βαθμός: 5/10.

1.11.05

Τρία πουλάκια κάθονταν και έβηξε το ένα!

(1)
Η κυβέρνηση απεφάσισε να αντιδράσει στη σκανδαλολογία με μία κάποια πολιτική κίνηση που υποτίθεται ότι θα αποσπούσε την προσοχή της κοινής γνώμης από τον Μαντούβαλο. Ο κλήρος έπεσε στον κύριο Αλογοσκούφη, ο οποίος (με το γνωστό χαμόγελο που έχει –εδώ και καιρό- παγώσει στα χείλη του) δοκίμασε να αλλάξει το εργασιακό καθεστώς στις ΔΕΚΟ. Εντούτοις, ο Μιχάλης Λιάπης (που μαζί με το Ζάχο Χατζηφωτίου αποτελεί μοναδική περίπτωση έλληνα που εξακολουθεί να σετάρει τη γραβάτα του με ασορτί μαντίλι στο πέτο, φουλάρι και μανικετόκουμπα) το πήρε πολύ προσωπικά και οι δύο υπουργοί αντάλλαξαν κοσμητικά επίθετα, ανατροφοδοτώντας τη συζήτηση για κυβερνητική κρίση.

(2)
Εντάξει, η πολιτική μας διέρχεται περίοδο έντονης κρίσης –το εμπεδώσαμε! Τουλάχιστον όμως, στα καλλιτεχνικά μεγαλουργούμε. Ο Νίκος Καρβέλας σε μία στιγμή σπάνιας δημιουργικής κορύφωσης, συνέγραψε τον πολύ ψαγμένο στίχο «Αγάπη από νάιλον», που μπορεί εσένα να μη σου λέει τίποτα, αλλά στο κάτω-κάτω ποιος νομίζεις ότι είσαι για να έχεις και άποψη επιτέλους; Λέγεται μάλιστα ότι η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση -που σύντομα αρχίζει τις εμφανίσεις της- θα ερμηνεύει το εν λόγω άσμα, τυλιγμένη σε νάιλον αμφίεση η οποία θα παραπέμπει στυλιστικά σε σακούλα του ΑΒ Βασιλόπουλου και βεβαίως θα αποτελεί ένα κοινωνικό statement για τις απλησίαστες τιμές της κεφαλογραβιέρας, στα σούπερ-μάρκετ.

(3)
Η αποτυχία της Big Mother ανησύχησε μεν τους ιθύνοντες του Ant-1, αλλά δεν τους επτόησε. Η Τατιάνα άλλαξε σταυροπόδι, η σατανική παραγωγούλα τοποθέτησε μπόμπα εντός του ρεαλιτόσπιτου και τσουπ, πετάχτηκαν άπασες οι μανάδες εκτός του πλατό, αφήνοντας τα βλαστάρια τους να σπαράζουν από τα κλάματα. Εν συνεχεία, η εκπομπή μετονομάστηκε σε “Big Brother” και μπήκαν νέοι παίκτες, ανάμεσα στους οποίους και μία τραβεστί από τη Θεσσαλονίκη (που μη σου πω ότι φαίνεται να είναι η πιο ισορροπημένη εκεί μέσα). Σε περίπτωση που δεν πετύχει ούτε αυτό το format, το ριαλιτόσπιτο θα μετονομαστεί σε «Ακαδημία», θα μπουκάρει ο Μεταξόπουλος με τη Δρούτσα και η εκπομπή θα μετατραπεί σε Fame Story. Εναλλακτικά, μπορεί να μεταφερθούν οι παίκτες με ελικόπτερα σε νησί του Ινδικού Ωκεανού και να το γυρίσουνε σε Survivor. Υποκλιθείτε παρακαλώ, στο πρώτο πολυμορφικό ριάλιτι στην ελληνική τηλεόραση.