18.10.05

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Πρώτο)

Δεν ξεύρω αν το πήρες πρέφα (και που να το πάρεις δηλαδή με όλες τις πληγές του Φαραώ να έχουν πέσει πάνω στο κεφάλι σου;), αλλά ετούτο το Σάββατο γιορτάζουμε τα πενηντάχρονα της Eurovision με επαιτειακή εκδήλωση στην Κοπεγχάγη (της Δανίας ντε!). Το πιο πιθανό (και λογικό) είναι να μην σου καίγεται καρφί. Αλλά επειδή το παρόν ιστολόγιο έχει και μία προϊστορία στα φεστιβάλ (γενικώς), είπα να σου παρουσιάσω (σε συνέχειες για να μην σε κουράσω μονοκοπανιά), τα δεκατέσσερα τραγούδια που θα διαγωνισθούν για την ανάδειξη του καλύτερου ever κομματιού της Eurovision. Έχουμε και λέμε…

Η πρώτη υποψηφιότητα έρχεται από την εποχή που η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη και ο Ανδρέας Μικρούτσικος αγέννητος. Το 1958 λοιπόν, ο Domenico Modugno ερμήνευσε το εκπληκτικό «Nel blu, di pinto di blu” που επειδή έπρεπε να στραμπουλήξεις τη γλώσσα σου για να το πεις, αποτυπώθηκε στη μνήμη μας απλώς ως “Volare”. Όχι, το Volare δεν ήρθε πρώτο εκείνη τη χρονιά (αλλά μόλις τρίτο!). Εντούτοις και λόγω της τεράστιας διεθνούς του επιτυχίας, νομίζω ότι αποτελεί το πλέον δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της Eurovision.

To 1965 η France Gall με το «Poupee de cire, poupee de son» κέρδισε για λογαριασμό του Λουξεμβούργο (το οποίο χτύπαγε πρωτιές με μεθόδους outsoursing –κοινώς, αναθέτοντας την εκπροσώπησή του σε καλλιτέχνες από τρίτες χώρες). Το τραγούδι μοιάζει με παιδική μπαλάντα, έκανε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του και ακούγεται εξαιρετικά ευχάριστα.

Το 1968, ο Cliff Richard έβαλε τα δυνατά του, εκπροσωπώντας το Ηνωμένο Βασίλειο –που πολύ είχε ζοχαδιαστεί που δεν το αφήνανε να νικήσει. Το τραγούδι «Congratulations» ήτανε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του διαγωνισμού, ο Cliff μαϊμούδισε αρκετά επί σκηνής (χορεύοντας ως και κλακέτες) αλλά το πολυπόθητο αποτέλεσμα δεν ήρθε. Ωστόσο για κάποιον άγνωστο –σε μένα τουλάχιστον- λόγο, το συγκεκριμένο τραγούδι περιλήφθηκε στη λίστα με τα 14 καλύτερα της Eurovision.

To 1973, οι ισπανοί Mocedades πήραν την πρωτιά με το “Eres Tu” που ερμήνευσε με πάθος η τραγουδίστρια του συγκροτήματος με το κατράμι μαλλί της πιασμένο κότσο και το σπανιόλικο βλέμμα του torero (ole!). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα τρία καλύτερα ισπανόφωνα του διαγωνισμού (τα άλλα δύο είναι το “Ven” και το “Tu te reconnaitras”), που by the way θεωρώ ότι πολύ αδικούνται στις ψηφοφορίες. Προβλέπω ότι και στην επαιτειακή εκδήλωση, θα πατώσει.

To 1974 ήταν η χρονιά των Abba. Το “Waterloo” σηματοδότησε την απαρχή μίας λαμπρής διεθνούς καριέρας (σε Ευρώπη, Αυστραλία, Ιαπωνία και –λιγότερο- στις ΗΠΑ) της σουηδικής τετράδας που μας χάρισε μερικές από τις πιο αγαπημένες κιτς μελωδίες -που έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να ακούγονται. Το “Waterloo” θεωρείται ως το απόγειο του διαγωνισμού και το απόλυτο φαβορί για τη νίκη στο επετειακό show της Κοπεγχάγης.

Το 1976 οι Brotherhood of Men τραγούδησαν για το Ηνωμένο Βασίλειο το θεατρικό τραγουδάκι «Save all your kisses for me». Γλυκανάλατο, ελαφρύ στις προθέσεις του και πολύ-πολύ εύπεπτο, κατάφερε να κάμει αίσθηση με το τίποτα. Χαίρεσαι να το βλέπεις όμως, αναπολώντας την παιδαριώδη αφέλεια των 70s. Προσωπικά δεν θα το έβαζα στα 14 καλύτερα.

Το 1980, ένας ιρλανδός ονόματι Johnny Logan έπιασε το νόημα. Το «What’s another year” ήταν απλώς η αρχή. Τα επόμενα χρόνια, ακολούθησαν μία δεύτερη θέση και δύο ακόμη πρωτιές για την Ιρλανδία, υπό την ερμηνευτική ή συνθετική επιμέλεια του Johnny (τον οποίον η Μπόκοτα –καλή της ώρα- αρεσκόταν να αποκαλεί «Mister Eurovision»). Το τραγούδι είναι αρκετά μελό, αλλά εντελώς μέσα στο κλίμα του διαγωνισμού. Ο δε Johnny αν δεν έκαμε καριέρα ως γιουροβιζιονιστής, θα μπορούσε να λάβει μέρος στο Big Mother με τη μαμά του ή να πουλάει βεντάλιες σε Εσκιμώους.

(συνεχίζεται)