19.9.05

Η επιστροφή του ασώτου (κειμένου).

Τα ταΐζεις, τα ποτίζεις, τα μεγαλώνεις -με κόπους και θυσίες- κι έρχεται κάποτες η ώρα που σου γυρνάνε την πλάτη για να κάμουν (τάχα-μου) τη ζωή τους. Και μετά ούτε σε είδαν, ούτε σε ξεύρουν! Τα αχάριστα!

Μα για τα κείμενα ομιλώ! Τα άρθρα, ντε! Που αφότου πατήσεις το αναθεματισμένο κόκκινο κουμπάκι που αναγράφει «publish post», παύουν να σου ανήκουν και ανοίγουν τα φτερά τους για αλλότριες πατρίδες. Από τη στιγμή δε, που βγαίνουν στο κουρμπέτι κι ασχολείται λιγάκι κανένας τρίτος με την πάρτι τους, αρχίζουν να μεγαλοπιάνονται!

Να, μία τέτοια περίπτωση είναι το «Βρε Ουστ», το οποίο εθεάθη να κυκλοφορεί αδέσποτο από χέρι σε χέρι, μέσω e-mails (ξέρεις εσύ, σαν όλα εκείνα που λαμβάνεις καθημερινά, με ανεκδοτάκια, γελοιογραφίες, χιουμοριστικές παρουσιάσεις και ξετσίπωτα βιντεάκια). Ποιος θα το φανταζόταν; Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα, έφθασε συνάμενο-κουνάμενο ως το κατώφλι του δικού μου mailbox και ούτε να με φτύσει!

Όταν το πρωτοείδα, ένιωσα μια μυστηριώδη χαρά. Σα να ξαναβρήκα μετά από χρόνια, ένα μήνυμα που είχα κλείσει σε μπουκάλι και είχα αφήσει να χαθεί στο πέλαγος. Σα να ξανασυναντήθηκαν δύο παλιοί γνωστοί σε εκπομπή της Άννας Δρούζα. Σα να έστειλα γράμμα και να έλαβα ανταπόκριση, καθ’υπόδειξη της Βίκυς Χατζηβασιλείου. (εντάξει, φτάνει με τις παρομοιώσεις –νομίζω έχεις εικόνα!)

Αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι το πράγμα δεν τελείωνε εκεί! Όπως με πληροφόρησαν φίλοι και γνωστοί, το συγκεκριμένο κείμενο κάνει τον τελευταίο καιρό, solo καριέρα σε διάφορα σημεία του Διαδικτύου (όπως π.χ. στο forum του Αθηνοράματος, στο Chatadiko και σε δωμάτιο συζήτησης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου!), με μυριάδες σχόλια και παρατηρήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα αντίστοιχα που είχε δεχθεί στην παρθενική του εμφάνιση στο «Τεκμήριο». Υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν και βρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους στο κείμενο, υπάρχουν άλλοι που με περνούν από γενεές δεκατέσσερις, υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν σουρεάλ δηλώσεις για τον Ολυμπιακό που είναι θρησκεία, την Πέγκυ Ζήνα που είναι φωνάρα ή διαολοστέλνουν παρεμπιπτόντως τη Λίτσα που τους παράτησε εψές. Τα γνωστά, δηλαδή.

Κι εκεί που έλεγα ότι το «Βρε Ούστ» θα είναι μοναδική περίπτωση (καθότι εκ φύσεως προβοκατόρικο), τσουπ μου ήρθε με e-mail, ένα κείμενο που είχα γράψει για τα Στρουμφάκια

Ρε, μην είμαι pop και δεν το ξέρω;

3 comments:

Steph είπε...

Μάλλον είσαι ποπ!

Έκανα ένα google search με "Είσαι γύρω στα 30" και βρήκα εκτός από αυτά που λες και το:
http://www.infopolis.gr/forum/showthread.php?p=10472#post10472

καθώς και μια λέξη-προς-λέξη ανάλυση στο:
http://beyondchaos.blogspot.com/2005/05/blog-post_111663769694202574.html
(ξέρεις, οι ωραίες εικόνες του κειμένου και τα λοιπά)

Και που να ανακαλύψουν το μνημειώδες Opus σου σχετικά με Γιουροβίζιον/Ρακιτζή!

Πάντως, πέρα από την πλάκα...

dystropoppygus είπε...

Δηλαδή, εμάς (τους φανατικούς σου υποστηρικτές) δεν μας πίστευες τόσο καιρό κι έπρεπε να δεις το κείμενό σου να κάνει βόλτες για να το καταλάβεις;

Αναμένουμε...

pigkouinos είπε...

Αμ δεν σας πίστευα Dystro(pop)pygus! Και να που τώρα τα κείμενά μου δικαιώνονται(!) και επιτέλους γνωρίζω την καταξίωση!

Αγαπητέ Steph καταλαβαίνεις βέβαια ότι ένεκα της διοργάνωσης της Eurovision στην Ελλάδα, το Τεκμήριο (και δη, εκείνη η σειρά άρθρων) αποκτά συλλεκτική αξία! (By the way, το Τεκμήριο σχεδιάζει νέα αφιερώματα στη φετινή Eurovision). Thanx για το link.