9.9.05

Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα

Αγαπητές θαυμάστριες (κι εσείς οι υπόλοιποι),

Δεν θέλω να μονοπωλήσω αυτή τη συζήτηση, αλλά είναι καιρός τώρα που δεν έχω αφιερώσει ούτε ένα κείμενο στον Εαυτό μου. Και τελοσπάντων, τι νόημα έχει ένα blog αν δεν περιαυτολογήσεις λιγουλάκι; Έτσι δεν είναι; Στο σημερινό μας αφιέρωμα λοιπόν, θα ασχοληθούμε με την παιδική ηλικία του Νίκου, κάνοντας τα δέοντα φλάσμπακ σε βρεφονηπιακές μνήμες, πηγές νευρώσεων ή λανθάνουσες εμπειρίες του υποσυνείδητου.

Ο Νίκος ως παιδί ήταν πολύ ήσυχος, μελετηρός και τις περισσότερες φορές, κατσούφης. Μοναχοπαίδι γαρ, συνήθιζε να παίζει μόνος, να είναι αυτάρκης (μέσα στο μικρόκοσμό του) και να μην ζητάει επ’ουδενί βοήθεια από κανέναν (ναι, ακόμη κι όταν έσπασε το κεφάλι του Λάϊον-Ο και δεν μπορούσε να το κολλήσει). Τα ενδιαφέροντά του ακολούθησαν τη συνήθη γραμμικότητα ενός παιδιού μικροαστικής οικογένειας (δεινόσαυροι, ζωάκια, μυθολογία) ενώ παράλληλα, ο ίδιος ανέπτυξε ένα ταλέντο στο να συλλέγει εντυπώσεις. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Νίκος θα εξωτερικεύσει μερικές από τις εντυπώσεις αυτές στο ιστολόγιό του. Τις περισσότερες όμως τις επιφυλάσσει για τους αγαπημένους του ανθρώπους, ενώ κάποιες τις κρατάει μέχρι σήμερα αποκλειστικά για τον εαυτό του. Ο Νίκος είναι εγωιστής.

Τα παιδικά χρόνια ήταν σχετικά ανέμελα. Ανατράφηκε με πολύ αγάπη, φροντίδα και καθημερινή κατανάλωση Μερέντας Παυλίδη. Κάθε απόγευμα, ο Νίκος έβλεπε ανελλιπώς τα κινούμενα σχέδια στην κρατική τηλεόραση, αλλά και διάφορα sitcoms της εποχής, όπως τα Χρυσά Κορίτσια, τις Γκαρσόνες και τον Άλφ τον εξωγήινο. Επειδή οι γονείς του Νίκου εργάζονταν και δεν έπαιζε η λύση «παππούς/γιαγιά», κάθε πρωινό ερχόταν μία καλή κυρία ονόματι Μαγδαληνή και του έκαμε παρέα. Καθότι άρτι αφιχθείσα από την Πόλη, η κυρία Μαγδαληνή διέθετε κάτι από εκείνη την αρχοντιά που πολλά χρόνια αργότερα θα εμπνεύσει τη Μάρα Μεϊμαρίδη να γράψει βιβλίο, να βγάλει τράπουλα ταρώ, να πουλήσει τα δικαιώματα στο Mega, να βρεθεί καλεσμένη της Μαρίας Σταματέλη στο Gala και γενικώς, να μας σπάσει τα νεύρα. Κοντά στην κυρία Μαγδαληνή, ο Νίκος έμαθε να παίζει κουμ-καν και να βλέπει τη Δυναστεία. Επίσης, σε εκείνη αποδίδεται η γλυκιά συνήθεια να λέει «ξεύρω» και όχι «ξέρω», και «κάμω» αντί για «κάνω». Ο Νίκος αρέσκεται σε αυτές τις μικρές λεκτικές λεπτομέρειες, που προσθέτουν μία πικάντικη διάθεση στο λόγο του.

Ο Νίκος ως παιδί άκουγε Duran-Duran, Wham και Debbie Gibson. Χόρευε τα «Παπάκια» και διασκέδαζε με τα ανέκδοτα για τους Πόντιους. Διάβαζε το «Ποπ Κορν», το «Άρτσι», το «Μίκυ Μάους» (γλυκιά συνήθεια της Παρασκευής), το «Σπάϊντερ-Μαν» (αγαπημένη εμμονή της Τρίτης), το «Σπορτ Μπίλλυ» και το «Δύο» (των εκδόσεων Κοσκωτά). Έχει ακόμη στη συλλογή του όλα τα «Camelot 3000» και τα «Storm». Ο Νίκος έπαιζε με τα «Κάστρα & Πολιορκητές», έστηνε τεράστιες σειρές με πολύχρωμα πλακάκια του Super Domino (μόνο και μόνο για να τα δει να πέφτουν) και πωρωνόταν με το Donkey Kong σε ένα πρωτόλειο Nintendo που του είχαν χαρίσει. Κόλλαγε αυτοκόλλητα της Panini (με τον Αστυνόμο Σαΐνι, τα Σνόρκελς, διάφορα ζωάκια, ποδοσφαιριστές ή οτιδήποτε άλλο σκαρφιζόταν η δαιμόνια εταιρία, της οποίας «οι συλλογές πάντοτε συμπληρώνονται καθώς δεν υπάρχουν σπάνια νούμερα»!) και μάζευε φανατικά, πλαστικά Στρουμφάκια. Ο Νίκος συνεχίζει και σήμερα να διαβάζει τον Σπάϊντερμαν (και μπορώ να σου πω, πιο φανατικά από ποτέ!).

Όταν ήταν δύο ετών, ο Νίκος αντιμετώπισε θανάσιμο κίνδυνο από μία δηλητηριώδη οχιά, αλλά την τελευταία στιγμή διεσώθη (η οχιά εκείνη είναι νεκρή από πέτρα που έφαγε στο δόξα πατρί).

Στα τρία, η οικογένεια του Νίκου εγκατέλειψε τη γενέθλια πόλη του και ταξίδεψε 940 χιλιόμετρα για να βρεθεί στην Αθήνα (πολύ πριν ο Λαζόπουλος σκεφτεί να μετατρέψει τα χιλιόμετρα σε νεανικό σήριαλ). Σήμερα, νιώθει απόλυτη εξάρτηση από το αστικό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε, αν και πάντοτε θα τον ακούσεις να καυχιέται ότι η σκούφια του κρατάει από μακριά και να σου δείχνει με περηφάνια προς την πινέζα του χάρτη (έστω κι αν δεν μπορεί να ανακαλέσει παρά σκιώδεις μνήμες από την πόλη που τον γέννησε).

Ο Νίκος μιλάει πολύ. Είναι εδώ επειδή γουστάρει και εξακολουθεί να βρίσκει ενδιαφέρουσα όλη αυτή την ιστορία με τα blogs. Όταν βαρεθεί, θα τα μαζέψει και θα φύγει –μη νομίζεις ότι θα τον δεις ωσάν τη Βέμπω να ψυχορραγεί πάνω στο σανίδι. Κάποια στιγμή, θα αποφασίσει να κατεβάσει τα ρολά. Είναι επιτέλους και πολυάσχολος άνθρωπος! Εντούτοις, προς το παρόν μπορείς να τον παρακολουθήσεις να φλυαρεί, καθώς ξετυλίγει δημοσίως, τμήματα του εαυτού του. Δεν είναι βέβαιος ούτε για το αποτέλεσμα του πειράματός του, ούτε για τους αποδέκτες του. Αλλά ο Νίκος -που εξακολουθεί να νιώθει παιδί, παρά τα εικοσιεννιά έτη που κουβαλάει- κοιτάει γύρω του και το μόνο που βλέπει είναι μία τεράστια παιδική χαρά. Ω και πόσο του αρέσουν οι τραμπάλες!

Άντε, γεια σου τώρα!

(Σημείωση: η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση μπορεί να κοιμηθεί ήσυχη σήμερα το βράδυ –μη γελιέται όμως: από αύριο, θα ασχολούμαι και πάλι με τα καμώματά της!)

4 comments:

stav είπε...

Νικολάκι την πήρες τη ρημαδοπρόσκληση τελικά;!;! Ανησυχώ.

Vissi rulez.-

Ανώνυμος είπε...

μου αρεσε πολύ αυτό το κειμενο..
φιλιά πολλά,
Ευγενία

little mermaid είπε...

Αγαπάμε πολύ το Νικολάκη, ακόμα και μετά από όλα αυτά που διαβάσαμε...λες και δεν τα ξέραμε! χεχε
Κατ

pigkouinos είπε...

Ευχαριστώ το fun club και το διπλοφιλώ.