13.6.05

Να καεί το πελεκούδι!

Πήγα προσφάτως σε συναυλία μουσικής δωματίου. Εντάξει, εν γνώσει μου! Και με πλήρη συναίσθηση των επιπτώσεων της επιλογής μου! Άσχετα που εντέλει βγήκα τρέχοντας από την αίθουσα, συγκρατώντας όπως-όπως τα γέλια (και την αξιοπρέπειά μου). Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πρώτα θα δικαιολογηθώ, διότι φοβάμαι ότι ήδη με παρεξηγήσατε! Δηλώνω (και επιμένω πως είμαι, δηλαδή!) φιλότεχνος και αρκετά ανοιχτός σε καλλιτεχνικά ερεθίσματα παντός τύπου. Ακούω πολύ συχνά κλασική μουσική, πηγαίνω συνεχώς σε εκθέσεις (παιδιόθεν) και οι δύο στιγμές που θυμάμαι τον εαυτό μου σε υπέρβαση, συνδέονται με αισθητικές εμπειρίες τέχνης. Επομένως δεν θα με χαρακτήριζε κανείς «αμάθητο» ή «απαίδευτο». Άλλωστε πέραν της ιδιότητας του παρατηρητή – θεατή - ακροατή, διατηρώ και μία πιο προσωπική σχέση με την τέχνη, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.

Παρότι ομολογώ ότι δεν γνώριζα επακριβώς το πρόγραμμα της βραδιάς, είπα να αποδεχθώ την πρόταση φίλης και να αφεθώ στην εμπειρία της ολλανδικής σονάτας για κλαρινέτο και τσέλο (η οποία σονάτα –και να σημειωθεί αυτό- ήταν σε πρώτη εκτέλεση ενώπιον του ελληνικού κοινού!). Καλά κι ωραία ως εδώ!

Έλα όμως που με το που ξεκινάει το έρμο το κλαρινέτο, παθαίνω μετά της φίλης που καθόταν δίπλα, κρίση υστερικού γέλιου. Όχι κρίση απλή, σαν αυτές που παθαίνεις όταν βλέπεις τον Τουίτυ να ξεγαντζώνει τα δαχτυλάκια του κρεμασμένου Σιλβέστρου από το κλαδί (hey! What do you know? No more fingers!!). Αλλά από εκείνες τις άλλες, που σε πιάνουν όταν είσαι 11 ετών και έχεις αυτή την αυθόρμητη τάση προς το αναίτιο χαχανητό, χωρίς να μπορείς να σταματήσεις μα με τίποτα όμως!

Θέλεις η σονάτα που έμοιαζε με ασυνεχές κορνάρισμα ημιφορτηγού; Θέλεις που (εντέλει συνειδητοποίησα ότι) δεν ήμουνα στην κατάλληλη διάθεση για μουσική δωματίου; Θέλεις που κοίταζα γύρω μου τις ηλικιωμένες κυρίες με τα ταγιεράκια να πνίγουν καρτερικά τη βαρεμάρα τους μέσα στο άγχος τους να επιδείξουν πολιτισμό; Θέλεις που γαμώτο, δεν έφθανε στ’αυτιά μου καμία μουσικότητα, παρά ένα ρέψιμο ιπποπόταμου με σοβαρά πεπτικά προβλήματα; Όλα τα παραπάνω! Ευτυχώς ήμασταν στην τελευταία σειρά και δεν πολύ-φαινόμασταν (γιατί θα είχα στεναχωρηθεί αν είχαμε προσβάλει το ακροατήριο ή τον μουσικό, με τα γέλια μας). Από την άλλη, δυστυχώς ήμασταν στην τελευταία σειρά και δεν μπορούσαμε να αποδράσουμε, παραμόνο διασχίζοντας τη μισή αίθουσα ως τη μοναδική πόρτα διαφυγής.

Το μουγκό γέλιο είναι μεγάλο βασανιστήριο τελικά. Να θες να εκτονώσεις τη νευρική σου χαρά και να μην μπορείς. Να δαγκώνεσαι, να δακρύζεις, να γελάνε τα μάτια σου, η μύτη σου, τ’αυτιά σου και να μην σου επιτρέπεται να ξεκουμπώσεις το στόμα σου! Δράμα!!!

Τελειώνει το κομμάτι. Αααααχ, ξαλάφρωμα: το χειροκρότημα, μας δίνει την ευκαιρία να ανασκουμπωθούμε και να σταματήσουμε το πνιγηρό χαχανητό! Λίγο ακόμη και θα σκάγαμε από το γέλιο! Δεν αντεχόταν! Επιτάσσω σοβαρότητα στον εαυτό μου και περιμένω εναγωνίως το επόμενο κομμάτι. Αχ, ας είναι κάτι καλύτερο! Ή χειρότερο ή αδιάφορο, δεν έχει σημασία. Απλώς να μην μου ξαναπροκαλέσει γέλιο. Είδα κι έπαθα να σταματήσω. Αλλά τελικά, αν δεν σε θέλει….

Τσουπ! Εμφανίζεται μία καλοφτιαγμένη κυρία (σινιέ ντύσιμο, ύφος Μιμή Ντενίση) με ντοσιέ στο χέρι. Ωχ, σκέφτομαι, τη βάψαμε! Ναι, θα απαγγείλει κάτι. Ας τη συγκρατήσει κάποιος. Ας πάθει μία συγκυριακή βραχνάδα, μία στιγμιαία φαρυγγίτιδα. Ας με λυπηθεί ο Θεός και υπόσχομαι να αναθεωρήσω τα θρησκευτικά μου πιστεύω. Εις μάτειν! Αρχίζει μία αλλοπρόσαλλη διήγηση, απόσπασμα από ένα κάποιο βιβλίο που την αξία του είμαι μικρός για να κρίνω αλλά σας διαβεβαιώνω, συνειρμό μια φορά δεν είχε!

Όταν τελειώνει κι αυτό, ξαναρχίζει (σχεδόν από εκεί που είχε σταματήσει) το κλαρινέτο! Sorry μεγάλε, σε σέβομαι, σε εκτιμώ, μπράβο στην προσπάθειά σου, συγχαρητήρια για τις ανάσες σου και την υπομονή σου, αλλά ως εδώ και μη παρέκει! Δεν θα κάτσω εγώ να σκάσω για χάρη της τέχνης (και δη της ολλανδικής σονάτας). Με το που τελειώνει και αυτό, σηκωνόμαστε, παραμερίζουμε τις ηλικιωμένες κυρίες με τα ταγιέρ (που σίγουρα μας κακοχαρακτήρισαν, μη σου πω και μας σιχτίρισαν –αλλά κατά βάθος, κάτι μου λέει ότι ζήλεψαν την τόλμη μας!) και την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια για διπλανή χασαποταβέρνα! Νομίζω ότι καθώς φεύγαμε είδα ένα-δυο υποτιμητικά βλέμματα να μου ρίχνουν το ανάθεμα του άτεχνου και βλάσφημου…

Και καλά, που είναι το πρόβλημα; Μα δεν κατάλαβες: σου λέω ότι ΣΗΚΩΘΗΚΑ και ΕΦΥΓΑ! Ναι, ναι! Απεχώρησα. Από το μέσον καλλιτεχνικού δρώμενου! Ποιος; Εγώ! Που δεν έχω αφήσει ανολοκλήρωτη ούτε κινηματογραφική ταινία (εντάξει, εκτός από το Toys με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, που ξεπέρασε κάθε όριο προσωπικής ανοχής)! Που έχω δει καν και καν αφιερώματα στο Άστυ (μιλάμε για προ της ανακαίνισης, τότε που η μπίχλα στα καθίσματα και οι underground φυσιογνωμίες που μπαινόβγαιναν στις τουαλέτες έρχονταν και ανέβαζαν τον πήχη δυσκολίας, στον αγώνα για καλλιτεχνική αυτοπραγμάτωση). Που στις καλές μου μέρες βλέπω μονοκοπανιά τον Αλέξανδρο Νιέφσκι και το Θωρηκτό Ποτέμκιν (μη σου πω και το Solaris, στην πρώτη έκδοση τη ρώσικη, την τρίωρη και αφαιρετική)! Που δεν έχω χάσει έκθεση του Μουσείου Φρυσίρα! Που παρακολουθώ με ευλάβεια τις Μεγάλες Παραστάσεις που μπαίνει στον κόπο ο Κωστάλας να μου επιλέξει κάθε εβδομάδα για να ξεστραβωθώ, εγώ ο ταπεινός κι ανάξιος! Που το Seven Χ ήταν στο πρώτο κουμπάκι του τηλεκοντρόλ μου για χρόνια!

Ε ναι λοιπόν, εγώ! Και ξέρεις κάτι; Δεν μου καίγεται και καρφάκι!

Διότι χαίρομαι πολύ που έχω χειραφετηθεί με την έννοια της τέχνης. Μου μιλά; Επικοινωνεί μαζί μου; Έχει κάποια σημασία για μένα; Θα του αφιερώσω όλη μου την προσοχή. Όλο μου το ενδιαφέρον. Αλλά μεγάλε, ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω, γεμάτος υπέροχα πράγματα που με περιμένουν να τα ανακαλύψω (και παρά τη συνεχή προσπάθειά μου, θα φύγω κάποια στιγμή χωρίς να έχω προλάβει ούτε το ένα εκατομμυριοστό). Επέτρεψέ μου λοιπόν να φύγω. Μην το πάρεις προσωπικά. Δεν έχει να κάνει με σένα. Μπορεί όντως να λες περισσότερα απ’όσα καταλαβαίνω. Εν προκειμένω όμως, προτιμώ τα κοψίδια.

Και πες με, αδαή. Τουλάχιστον γύρισα στο σπίτι χορτάτος.

7 comments:

dystropoppygus είπε...

Eπόμενο τεστ: "Η Γέρμα" του Λόρκα. Εκεί σε θέλω κάβουρα.

Ανώνυμος είπε...

Na pas sti Viiissssi tin allh fora, krinw oti tha sou aresei, einai tou epipedou sou

pigkouinos είπε...

Την έχω παρακολουθήσει τη "Γέρμα" σε μία εξαίρετη παράσταση του Εθνικού πριν μερικά χρόνια. Όσο για τη Βίσση, ομολογώ ότι μου αρέσει (και ας λες ό΄,τι θέλεις φίλτατε Ανώνυμε για το επίπεδό μου) αλλά δύσκολα θα πήγαινα να την δω, διότι δεν πηγαίνω σε μπουζούκια (εξ ορισμού αυτό). Δεν τα κατακρίνω. Απλώς λέω ότι δεν πηγαίνω.

(επίσης μου αρέσει ο Dvorak και η Πέγκυ Ζήνα, αν θέλει κάποιος άλλος να μου την πει...)

vague tourist είπε...

Με κολάζει απίστευτα η απορία αν αρέσει ο Dvorak στη Ζήνα...

dystropoppygus είπε...

A, του Dvorak είναι η μουσική στους τίτλους της Zena? Δεν το ήξερα.

vague tourist είπε...

Ατυχές το σχόλιο, αγαπητέ. Αυτή που λέτε εσείς ονομάζεται Xena, άρα στην προκειμένη το χιούμορ σας βγήκε... ξινό;

Και το score το υπέγραφε κυρίως κάποιος κύριος LoDuca. (Με Ζήνα θα ήταν σίγουρα καλύτερη η σειρά.)

Ανώνυμος είπε...

This is very interesting site...
Area rugs san antonio abstract area rug http://www.southwestern-area-rug.info/Handmade-area-rugs-carpet-unique.html Area rug stores in los angeles Moose bear area rugs Headphone australia