30.5.05

Mais non!

Πολύ μου άρεσε αυτό το βροντερό «ΝΟΝ» που πετάξανε τα γαλλάκια στα μούτρα της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας και που ισοδυναμεί το δίχως άλλο, με ξεγυρισμένο γιαούρτωμα! Ψέματα δεν θα πω: η σκυθρωπή μουτσούνα του Σιράκ μετά την ταπεινωτική «τάπα» και το ξινισμένο βλέμμα του Μπαρόζο, μου έφτιαξαν τη μέρα! Μην με παρεξηγείτε… Ευρωπαϊστής είμαι κι εγώ και δη ένθερμος! Από τους ρομαντικούς εκείνους ιδεολόγους που θεωρούσαν (και εξακολουθούν να θεωρούν) ότι το εθνικό κράτος έχει τερματίσει τον ιστορικό του κύκλο και θα πρέπει να δώσει τη θέση του σε νέα, υπερεθνικά σχήματα οργάνωσης με διευρυμένες ταυτότητες και νέες αναγνώσεις της έννοιας του πολίτη.

Πράγματι, το τέλος του ψυχρού πολέμου και το όραμα μίας ενωμένης Ευρώπης από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια μου είχε δημιουργήσει μία αισιοδοξία για ένα μέλλον λιγότερο συγκρουσιακό και περισσότερο συναινετικό, επί τη βάση του αναδυόμενου ευρωπαϊκού δήμου. Διόλου δεν με είχαν πτοήσει οι εθνικισμοί της δεκαετίας του ’90 και η εμφάνιση μίας έμμονης ακροδεξιάς σε πολλές γωνιές της Γηραιάς Ηπείρου. Θεωρούσα ότι απλώς αποτελούσαν τις επιθανάτιες κραυγές ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Του θανάτου του κράτους.

Αλλά το κράτος είναι εδώ και συνεχίζει να φωνάζει δυνατά! Οι κραυγές του στρέφονται κατά εκείνων που του είχαν υποσχεθεί υπερεθνικές λύσεις στα προβλήματα και δεν μπόρεσαν να τις υλοποιήσουν. Κατά των όσων αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες για ένα μέλλον που υποτίθεται ότι θα σχεδιαζόταν με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και συμμετοχή, αλλά αποδείχθηκε ότι αφορούσε μόνο τις «παρέες» των Βρυξελλών. Κατά των όσων καταμετρούν και διαχειρίζονται τα νούμερα, ξεχνώντας ότι αντιπροσωπεύουν ανθρώπους. Ανθρώπους που ζητούν δουλειές, συντάξεις, δημόσιες υπηρεσίες, ασφάλεια, κοινωνική συνοχή. Ανθρώπους που πιστεύουν, ελπίζουν, αγαπούν, ονειρεύονται. Ανθρώπους που ζουν. Και δικαιούνται.

Όχι στην Ευρώπη που κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Όχι στην Ευρώπη που προχωρά σε μία προδιαγεγραμμένη πορεία με αυτόματους πιλότους. Όχι στους χρεοκοπημένους πολιτικούς που δεν μπορούν να μου μιλήσουν και να με καταλάβουν. Τους ψηφίζω και τους πληρώνω για να μου βρίσκουν λύσεις. Το μόνο που κάνουν τελευταία είναι να μου συσσωρεύουν προβλήματα.

4 comments:

Oneiros είπε...

Πεσ' τα Νίκο. Κι εγώ ευρωπαϊστής είμαι, η πρώτη μου (αντανακλαστική) αντίδραση στο αναμενόμενο Όχι των γάλλων ήταν η απογοήτευση και ο φόβος, αλλά την ξεπέρασα στην προσπάθειά μου να δω τα πράγματα από τη σκοπιά των κοινωνικών ομάδων που το στήριξαν. Εμείς οι Έλληνες, έχοντας κάνει κλασικά το λογαριασμό χωρίς τον ξενοδόχο, ανησυχούμε (δικαίως) για τις επιπτώσεις του Όχι στην παραπαίουσα οικονομία μας και στις σχέσεις μας με την Τουρκία, αλλά τα σημαντικότερα προβλήματα που απειλούν την πορεία της ενοποίησης και την ευημερία των χωρών που συμμετέχουν σ' αυτή είναι υπερεθνικά και υπερκρατικά.

Σε μιά δημοσκόπηση της ελληνικής προεδρίας του '03, είχα γράψει στο πεδίο ελεύθερου σχολιασμού ότι η ενωμένη Ευρώπη είναι η μόνη δύναμη στον κόσμο που μπορεί να εγγυηθεί την αειφόρο ανάπτυξη και την ασφάλεια για όλο τον πλανήτη. Εξακολουθώ να το πιστεύω, απλά θα χρειαστεί λίγος παραπάνω χρόνος για να γνωρίσουμε τους υπόλοιπους ευρωπαίους συμπολίτες μας (εκτός από τα συνέδρια και τα shopping trips) και να μάθουμε να συμπορευόμαστε μαζί τους, αλλά και για να απομακρύνουμε τους καιροσκόπους από το πηδάλιο της Ένωσης.

tsonix είπε...

Παιδιά, παίζει να κάνουμε και εμείς κανένα δημοψήφισμα;

ΧΑ!!!!!!!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!! ΧΟΥΑΧΑΧΑΑΑ!!!!!

(Που τα βρίσκω ο άτιμος;;;)

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό μαζί σου. Γιατί δεν γράφεις σε καμιά εφημερίδα? όσα έχω διαβάσει για αυτό το θέμα υστερούν πολύ σε σχέση με το δικό σου κείμενο, ακόμα και οταν οι συντάκτες τους ήθελαν να πουν περίπου τα ίδια.

Ανώνυμος είπε...

Keep up the good work »