21.4.05

Βρε ουστ: Η επιστροφή

Είσαι σπίτι σου. Σιδερώνεις, κάνεις μπάνιο, μαγειρεύεις, τηλεφωνείς και μετά τρως, βλέπεις τηλεόραση, αντιγράφεις κάνα cd και μπαίνεις στο internet. Κοιτάς ένα προς ένα τα ανεκδοτάκια που έχουν κατακλύσει το e-mail σου. Περιπλανιέσαι σε σελίδες με λόγια, λόγια, λόγια που καλύπτουν κάθε πιθανή θεματολογία αλλά δεν λένε τίποτα για σένα. Για σένα, ρε γαμώτο. Προσωπικά για σένα. Για τα άγχη σου, τα σ’αγαπώ σου, τις ανασφάλειές και τους εγωισμούς σου.

Νιώθεις ενίοτε μία ανεξήγητη κόπωση και ένα κενό το οποίο δεν ξέρεις που διάολο να αποδώσεις. Στη λογική σου που κατασπαράζει τους μύθους; Στη διακαή σου επιθυμία να ξορκίσεις τη μοναξιά; Στην έλλειψη πίστης ή ιδεολογίας που να σε εμπνέει; Σε όλο αυτό το Δήθεν που έχει ισοπεδώσει τις σχέσεις; Στα Θέλω σου που είναι απείρως περισσότερα από τα Μπορώ σου; Στα Πρέπει που έχεις ιεραρχήσει με μία δικτατορική διάθεση έναντι του εαυτού σου; Ρε μπας και είσαι απλώς ανικανοποίητος και εκ φύσεως μουρτζούφλης;

Ο δυνάστης είναι μέσα σου:

Πρέπει να χάσω κιλά.
Πρέπει να βγάλω περισσότερα χρήματα.
Πρέπει να είμαι καλός φίλος / σύζυγος / γιός / πατέρας / εραστής.
Πρέπει να είμαι επαρκής: στην τάξη, στη σχολή, στη δουλειά, στη σχέση, στην παρέα.
Πρέπει να είμαι ανταγωνιστικός. Να «γράφω» στην πιάτσα.
Πρέπει να είμαι ενημερωμένος, να έχω ενδιαφέροντα, να είμαι κοινωνικά ενεργός, να προοδεύω.
Πρέπει να κάνω οικογένεια.
Πρέπει να ζήσω την οικογένεια.
Πρέπει να είμαι ανεξάρτητος, ολοκληρωμένος, ευτυχισμένος.

Για μια στιγμή! Που λέει ότι οφείλεις να προσπαθείς τόσο πολύ; Γιατί αισθάνεσαι υποχρεωμένος να κατακτήσεις τόσους στόχους, να εκπληρώσεις όλες τούτες τις επιταγές; Τι έχεις να αποδείξεις και σε ποιόν;

Θυμάσαι; Τότε που πήγαινες σχολείο και όλα ήταν απλά και το μέλλον δεν σε απασχολούσε, διότι είχες τη βεβαιότητα ότι όλα θα πάρουν εντέλει το δρόμο τους με ένα μαγικό τρόπο. Τότε που σε προβλημάτιζε μονάχα η Φυσική, τα Μαθηματικά και τα Αρχαία. Τα Αγγλικά , τα Γαλλικά και τα αυτοκόλλητα της Panini. Τότε που έβλεπες τον Αστυνόμο Σαϊνι και τα Στρουμφάκια. Τον Ιντιάνα Τζόουνς και τις Τρεις Χάριτες. Τότε που διάβαζες τους Μυστικούς Επτά, τα Πέντε Λαγωνικά, τις Περιπέτειες του Μικρού Νικόλα, το Μίκυ Μάους και το Σπάιντερμαν. Που άκουγες τη Madonna και τον George Michael. Που πήγαινες στο Φροντιστήριο και στο videoclub. Που έτρωγες στα Goody’s.

Ναι, το ξέρω: το σιχαινόσουν το σχολείο. Μεταξύ μας, κωλοκατάσταση ήταν..

Μεγάλωσες όμως τώρα, ρε μπαγάσα. Απέκτησες έξοδα. Κι υποχρεώσεις. Προς τους άλλους, αλλά και προς τον εαυτό σου. Σφίξανε τα πράγματα, τρέχεις και δεν φθάνεις. Να προλάβεις ντε! «Τη ζωή που περνά και χάνεται, τη στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται.» Τη ζωή που δεν έζησες αλλά νιώθεις ότι σου αξίζει. Γιατί σου αξίζει, γαμώτο!

Ε λοιπόν, ξέρεις τι σου φταίει; Που είσαι ευαίσθητος, ρε κερατά. Κι αισθηματίας. Που νιώθεις ότι δεν ανατράφηκες για να πατάς αλλά για να σε πατάνε. Που δεν το αποδέχεσαι το άδικο και σε πληγώνει. Που σαν να ‘σουν άλλος κι όχι εσύ, μες τη ζωή πορεύθηκες. Που κατά βάθος ζητάς απλώς λίγη κατανόηση και μία αγκαλιά, αλλά διστάζεις να το παραδεχθείς γιατί φοβάσαι να δείξεις τις αδυναμίες σου. Και κλείνεσαι στο όστρακο, για να γλείψεις τις πληγές σου. Τις πληγές που σου ανοίξανε τα Μπορώ και τα Θέλω. Τα Πρέπει.

Επιμύθιο: Όλοι είμαστε σκλάβοι των επιλογών μας.

Άντε, καλό μας βράδυ.

[Σημείωση: Το παρόν κείμενο αποτελεί συρραφή σκέψεων που είχαν γραφτεί με σκοπό να δημοσιευθούν στο (all time classic) άρθρο «Βρε ουστ». Τότε, τα είχα «κόψει» στο μοντάζ. Σήμερα και μετά από τόσον καιρό αποφάσισα να το δημοσιεύσω, έτσι, για αρχειακούς λόγους…]

10 comments:

NickTheCreek είπε...

Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις... Από την πρώτη παράγραφό σου η απορία μου, γιατί να κοιτάζω τα λόγια των άλλων για να βρω κάτι που μου κάνει; Αν φτιάξω τα δικά μου λόγια και βρω τυχαία (τόσα έχουν ειπωθεί άλλωστε) και μου κάνουν για το "ντύσιμο" της σκέψης μου, πού είναι το κακό; Οσο για το σκλάβοι των επιλογών μας, που τόσο δύσκολα θέτεις, διαφωνώ, είμαστε οι μπάτλερ των επιλογών μας, μπορεί να τις υπηρετούμε αλλά έχουμε άποψη, ωραία ιδέα μου έδωσες...

Steph είπε...

φίλε nik_kit,

νομίζω ότι αυτή τη φορά ΔΕ μας τα λες καλά. Διαβάζω το άρθρο σου, και κυρίως το πρώτο "βρε ουστ" στο οποίο αναφέρεσαι (που όταν το έγραφες εγώ ούτε ήξερα τι είναι μπλογκ), και θέλω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις.

Μιλάς για το "σύστημα", το Lifestyle, τους "Κωστόπουλους" κλπ κλπ, που έχουν σαν αποτέλεσμα να έχεις παραιτηθεί από τα πάντα και να "μην μπορείς να αντέξεις χωρίς τηλεόραση ούτε μια μέρα".

Σόρυ, αλλά για εμένα, όταν έχεις τη δυνατότητα να προβληματίζεσαι, να σκέφτεσαι και να γράφεις με τον τρόπο που μας έχεις δείξει και έχουμε τόσο θαυμάσει, αλλά από την άλλη δε βρίσκεις μέσα σου τη δύναμη να πατήσεις το γαμημένο το κόκκινο κουμπάκι στο τηλεμαρκούτσι (κάπου πάνω αριστερά θα είναι ή κάτω δεξιά, δεν είναι δύσκολο, θα το βρείς), και να το κλείσεις το ρημάδι και να σηκωθείς να κάνεις κάτι καλύτερο από το να κάθεσαι να χαζεύεις το fame story, ε τότε σόρυ, αλλά in my book που λέμε, είσαι κι εσύ το σύστημα, και ο Κωστόπουλος, και το lifestyle και το 01 και το κλικ κι όλα αυτά.

Γιατί δεν πιέζεις λίγο τον εαυτό σου, δεν το παλεύεις (σε λέω έμμεσα τεμπέλη, δηλαδή).

Και ξέρεις τι λένε: IF YOU ARE NOT PART OF THE SOLUTION, YOU ARE PART OF THE PROBLEM.

Οπότε αντί να σέρνεσαι μέσα σε μια δυστυχία και αδράνεια και να ψάχνεις να βρείς ποιός σου την φόρτωσε και γιατί, πιάσε λίγο τη ζωή από τα αρχίδια, πάλεψέ το. Θα εντυπωσιαστείς με το πόσο μεγάλη αλλαγή μπορεί να κάνεις.

Γυμναστήριο μια φορά στους 6 μήνες; Γιατί ρε φίλε, ποιός σε εμποδίζει να πας 3 φορές την εβδομάδα; Έλλειψη ιδεολογίας; Μαλακίες. Διάβασε τι γίνεται στον κόσμο, και θα φας μια σφαλιάρα ιδεολογίας που θα σε κάνει να θες να σκοτώσεις.

Λεφτά; Επιτυχία, life style; Λεπτομέρειες...

Έχεις πέσει στην παγίδα, φίλε nik_kit. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Ενώ δεν είσαι ο μόνος που βρίσκεται σαυτή την κατάσταση (μάλλον όπως ορθά παρατηρείς οι περισσότεροι βρίσκονται), πίστεψέ με, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ! ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΝΙΚΗΤΕΣ!

Όχι επειδή πάνε στο Ντουμπάι, αλλά επειδή στην τηλεόραση βλέπουν μόνο Κούλογλου, τίποτα ντοκυμαντέρ με αράχνες και φίδια, και ΑΝΤΕ και καμιά ταινία, μια στις τόσες. Επειδή πάνε στο κουτούκι στη γωνία, και όχι απέναντι στο trendy bar. Επειδή αντί να χάνουν τις ώρες τους με μαλακίες, ΠΙΕΖΟΥΝ τον εαυτό τους να αθλείται, να διαβάζει σοβαρά πράγματα, να πηγαίνει εκδρομές. ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να μιζερέψουν επειδή όλοι οι άλλοι μιζερεύουν. ΔΕΝ κυνηγήσανε τη θέση στο δημόσιο, προσπαθήσαν να κάνουν κάτι δικό τους, διαφορετικό, και ακόμα τρώνε τα μούτρα τους, αλλά δεν το βάζουν κάτω.

Λοιπόν, ξεκίνα με μικρά βήματα. Π.χ.

- Σβήσε το κουτί
- Πήγαινε τακτικά στο γυμναστήριο, στην πισίνα, κάτι. Δεν είναι ανάγκη να σκάς τρελά φράγκα στο Holmes Place κλπ για να είσαι τρέντυ, υπάρχουν μια χαρά λύσεις φτηνές.
- Πήγαινε εκδρομές όσο πιο συχνά μπρείς. Ξεκίνα ανεβαίνοντας στην Πάρνηθα (δε σου μιλάω ούτε για rafting, ούτε για Ζαγοροχώρια, ούτε για τέτοια), μια βόλτα στην Πάρνηθα Κυριακή πρωϊ νωρίς, με ένα ποδηλατάκι...
- Σκέψου λίγο οι παρέες σου, αν σε εκφράζουν. Αν γνωρίσεις έναν ενδιαφέροντα άνθρωπό πλησίασέ τον επιδίωξε να μάθεις από αυτόν, γίνε φίλος του.
- Να είσαι ενεργός πολίτης. Βλέπεις αδικία; Ψάξε το. Βλέπεις δυστυχία προβληματίσου, ίσως μπορείς να βοηθήσεις. Έχεις ελεύθερο χρόνο; Γίνε εθελοντής. ΕΚΠΑΖ;

Λοιπόν, τώρα που τα έγραψα όπως μου ήρθαν, να ζητήσω συγνώμη. Σε πήρα λίγο από τα μούτρα, και δε σου αξίζει. Ήθελα όμως να πω αυτά που σκέφτομαι, με την ευκαιρία του άρθρου σου.

Συνοψίζοντας: Αν δεν προσπαθείς για τη λύση, είσαι μέρος του προβλήματος.

Αυτά που έγραψες προκάλεσαν πολύ μεγάλο προβληματισμό σε πολύ κόσμο, όπως και σε 'μένα, οπότε σίγουρα σου αξίζουν συγχαρητήρια.

Λοιπόν αυτά. Τα λέμε.
ΥΓ. Με το ΙΧ τι γίνεται, ψήνεται;

Steph είπε...

ΥΥΓ. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι από αυτούς που αναφέρω πιο πάνω, τους "νικητές" (παρότι θα το ήθελα), αλλά προσπαθώ... Και κάτι μου λέει ότι κι εσύ το ίδιο.

Ανώνυμος είπε...

δεν θέλω να φανώ κυνικός αλλά περιμένω τον Ρακιτζή.

pigkouinos είπε...

Βλέπω ότι και πάλι το "Βρε Ουστ" προκαλεί ποικίλων ειδών σχόλια. Κάποιοι μπορεί να ταυτίζονται, κάποιοι άλλοι να διαφωνούν (κάποιοι τρίτοι μπορεί απλώς να αποζητούν τον Ρακιντζή -lol). Όλες οι απόψεις ήταν, είναι και θα
είναι σεβαστές. Ανοιχτή επικοινωνία έχουμε, δημοκράτες άνθρωποι είμαστε. Άλλωστε γουστάρω πολύ να κρίνομαι και να επικρίνομαι, διότι με βάζει σε μία
διαδικασία δράσης και αντίδρασης.

Αγαπητέ συνονόματε NickTheCreek, η πρώτη μου παράφραφος διαπιστώνει και υπονοεί μία έλλειψη κειμένων, βιβλίων, έργων τέχνης και απόψεων που να συνομιλούν ευθέως με τη γενιά μου (μας;). Και πριν σπεύσετε όλοι να με κατακρίνετε, ας εξηγηθώ. Πού είναι ο σημερινός Σάρτρ και η σημερινή ΝτεΜποβουάρ; Πού είναι ο νέος Woody Allen και ο νέος Ελύτης; Υπάρχει ελπίδα να αποκτήσουμε σήμερα μουσικοσυνθέτες που να έχουν την αισθαντικότητα του
Χατζιδάκη και την αμεσότητα του Θεοδωράκη; Όλοι μιλάμε, γράφουμε, κινούμεθα, παράγουμε. Πολύ πράμα βρε παιδί μου! Είμαστε η γενιά με το υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης και ζούμε μέσα σε κοινωνίες ιστορικά πρωτόγνωρης ανάπτυξης. Αλλά
εγώ επιμένω -κι ας με πυροβολείτε- ότι είμαστε και μία γενιά εξαιρετικά συμβιβασμένη με το βόλεμα, γεγονός που μας δημιουργεί διάφορες ανασφάλειες και (ενοχικά;) σύνδρομα. Εντάξει κατηγορήστε με για ισοπεδωτισμό, αλλά πρέπει να παραδεχθείτε ότι η κατάσταση είναι λιγουλάκι flat. Θα μου πεις, μη συγκρίνεις με το '40, το '50 και το '60: άλλες εποχές τότες! Εμφύλιος, φτώχεια, δυσκολίες, αγώνας για επιβίωση, όνειρα, ιδεολογίες και ξερό ψωμί.
Αλλά αυτό γαμώτο δεν το δέχομαι. Δηλαδής τώρα δεν έχουμε τους
προβληματισμούς μας, δεν έχουμε τις αδυναμίες μας και τα προβλήματά μας
(έστω κι αν είναι άλλης έντασης, μορφής και ποιότητας); Δεν μπορεί να μην νιώθει κανείς την ανάγκη να γράψει γι'αυτά, να ζωγραφίσει γι'αυτά, να τα τραγουδήσει και να προβληματιστεί. Αν ακούσεις όλη την μουσική παραγωγή των τελευταίων δέκα-είκοσι ετών (ελληνική τε και ξένη) θα δεις ότι η κυριαρχία των καψουροτράγουδων σου δημιουργεί την αίσθηση ότι μόνη μας έγνοια σ'αυτή τη ρημαδοκοινωνία είναι το πληγωμένο μας αμόρε. Ε, δεν είναι. Πώς να το
κάμουμε; Πέραν αυτού, έχουμε κι άλλα ανοιχτά θέματα. Θέλετε παραδείγματα; Ανεργία. Και μην πει κανείς λέξη επ'αυτού. Μοναξιά. Μελαγχολία. Εγωισμοί. Χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αδικία. Δυσκολίες στην επικοινωνία. Άγχος. Έλλειψη
αξικρατίας και ίσων ευκαιριών. Τα λέω και θα συνεχίσω να τα λέω, διότι τα βλέπω. Κι αν ακούγομαι γκρινιάρης ή μίζερος, είναι διότι θέλω να τη σπάσω σε όλους αυτούς τους χαμογελαστούς τύπους της ευκολίας, που δεν βλέπουν παραπέρα από το κατώφλι της προσωπικής τους ευμάρειας (πώς την κατακτήσαν,
αλήθεια;). Του βολικού νεοπλουτισμού τους και της κουλτούρας που τον
συνοδεύει.

Ας έρθω και στον αγαπητό Steph. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Μαζί σου! (είσαι άλλωστε επίτιμος επισκέπτης-σχολιαστής ετούτου του blog -πώς μπορώ να διαφωνήσω ή να σε αποπάρω; δεν γίνονται αυτά!!) Μόνο που εσύ προχωράς στις
λύσεις (αν και κάπως συνταγογραφημένες, αν μου επιτρέπεις!), ενώ εγώ απλώς
ήθελα να διαπιστώσω ένα πρόβλημα. Να καταγράψω μία κατάσταση, όπως την αντιλαμβάνομαι υπό τους περιορισμούς του υποκειμενισμού μου.

Και το λέω ξεκάθαρα στο "επιμύθιο": είμαστε σκλάβοι των επιλογών μας (δηλαδή
σε μεγάλο βαθμό "αυτο-εγκλωβιζόμαστε"). Δεν με ενδιαφέρει να βρω νικητές και
ηττημένους στη ζωή, διότι δεν ξέρω με ποιά κριτήρια μπορώ να αντιμετωπίσω
ένα τέτοιο δίλημμα. Είναι νικητής κάποιος που ζει μέσα στην προκλητική του χλιδή, έστω κι αν πάτησε κάποιους άλλους για να αναρριχηθεί; Μήπως αντίθετα
νικητής είναι κάποιος που τα έχει καλά με τον εαυτό του, αλλά αγωνίζεται σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί; Όταν μιλάμε για νικητές, μιλάμε για αγώνα και ο αγώνας συνεπάγεται ΚΑΙ ηττημένους. Αλλά ας μην πάμε εκεί και ας μην
παγιδεύσουμε τη συζήτηση στις ατραπούς της "κοινωνικής διαπάλης"
(=παροχημένη ορολογία γαρ).

Προφανώς όλοι προσπαθούμε να αναπτύξουμε τις αντιστάσεις μας (άλλοτε τα καταφέρνουμε, άλλοτε όχι) και σίγουρα η ζωή δεν μας επιφυλάσσει μόνο σκοτούρες, βάσανα και αλλοτρίωση. Το μονοπάτι προς την αυτοπραγμάτωση μπορεί
να είναι δύσκολο, αλλά υπάρχει. (Προσωπικά, το αναζητώ μέσω της λογικής, της τέχνης και κυρίως μέσω της ανθρώπινης επικοινωνίας. Ακόμη και τούτο δω τον χώρο, τον εκλαμβάνω ως μέρος της δικής μου "πρότασης" για την αντιμετώπιση
του προβλήματος. Ήθελα και θέλω να τον καταστήσω "part of the solution", για να χρησιμοποιήσω και μία δικιά σου διατύπωση!) Παρά τα στραπάτσα, τις κατραπακιές και τα πρόσκαιρα πισωγυρίσματα, θέλω να ελπίζω ότι όλοι βρίσκουμε το δρόμο και καταφέρνουμε να οδεύσουμε εντέλει προς τη σωστή
κατεύθυνση. Είμαι άλλωστε και ρομαντικός...

Να είστε όλοι καλά. Εύχομαι πάντα προβληματισμένοι, ποτέ προβληματικοί!

Καλή σας μέρα!

pigkouinos είπε...

(Πού ακούστηκε το comment να είναι μακροσκελέστερο του post καθαυτού; Ε είμαι πολυλογάς, τί να κάνουμε;)

Steph είπε...

Επειδή κι εγώ είμαι πολυλογάς, 2-3 τηλεγραφικές κουβέντες ακόμα:

α) Έχεις δίκιο, συνταγογραφημένες οι συμβουλές μου. Μακάρι να ήμουν σε θέση να δώσω πιο πλήρεις και βαθειές. Ήθελα βασικά να κάνω το point μου, ότι υπάρχει και ο δρόμος της ενεργητικής προσπάθειας, και όχι μόνο της παθητικής παρακολούθησης, αλλά από ότι καταλαβαίνω συμφωνούμε και σ'αυτό.

β) Χαίρομαι που δεν παρεξηγήθηκες, είχα πάρει λίγο φόρα...

γ) Πράγματι είναι μέρος της λύσης το να διατυπώνεις και να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου.

δ) Και το βασικότερο: ΜΕ ΤΟ ΡΑΚΙΝΤΖΗ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ; Άκουσες τους ΑΜΑΝ; "Να σκάσω!..." :-)

tsonix είπε...

Δεν είναι φωτομοντάζ...

Τι γέλιο είχα ρίξει όταν το έλεγα σε ένα συμμαθητή μέταλο και αυτός γελούσε και έλεγε 'ναι καλά'.

Μετά του έλεγα ότι και ο Μπίγαλης ξεκίνησε σαν leader των Big Alice, ένα death glam metal group με ειδικότητα και λατρεία για τον Alice Cooper.

Και φυσικά το πίστεψε!

Oh what fun!

DiS είπε...

Και πολύ καλά κάνεις που ανεβάζεις τέτοιες σκέψεις. Σάμπως είναι μόνο δικές σου; Για συνέχισε ...

Ανώνυμος είπε...

Excellent, love it! here