24.1.05

Τα ιπτάμενα στιλέτα

Από αισθητικής άποψης, κομψοτέχνημα. Καμία αμφιβολία επ’αυτού! Αλλά το σενάριο θαρρείς ότι υπάρχει, μονάχα για να γεφυρώσει τις σκηνές με το στιλιζαρισμένο ξύλο ανάμεσα στους πρωταγωνιστές και τους μυριάδες εχθρούς τους! Άσε που σου δημιουργείται η εντύπωση ότι παίζεις ηλεκτρονικό παιχνίδι μετακινούμενος απλώς από πίστα σε πίστα (με αυξανόμενη δυσκολία και περισσότερο θέαμα είναι η αλήθεια), λησμονώντας το όποιο στόρι. Προσωπικά και μετά τον Τίγρη και το Δράκο, νιώθω καλυμμένος στην κατηγορία ταινιών με πολεμικές τέχνες. Αρκεί!
Βαθμός: 6/10

1 comments:

Ανώνυμος είπε...

Νικ, διαφωνώ.
Μ'άρεσαν πολύ τα στιλέτα. Περισσότερο από τον Ήρωα, αλλά μάλλον όχι περισσότερο από το Τίγρης και Δράκος. Χάρηκα πολύ που ο Γιμού συνεχίζει να παίζει με τα βασικά χρώματα (όπως κατεξοχήν έκανε στον Ήρωα). Εν προκειμένω βρήκα ότι το στόρυ επικρατούσε των σκηνών δράσης και θεωρώ ότι οι σκηνές δράσης ήταν λίγο "ιντερμέδια" (εκτός της τελευταίας σκηνής στο χιόνι).
Φυσικά δεν χρειάζεται να συμφωνούμε -αυτή είναι μια από τις χαρές του σινεμά!
Ιφιμέδεια