8.11.04

Το γιλεκάκι

Η πιο παλιά ανάμνηση της ζωής μου δεν είναι μία εικόνα, αλλά μία αίσθηση ενός χώρου και μίας κατάστασης. Θυμάμαι πως είμαι πολύ-πολύ μικρός (νομίζω πως δεν μιλάω ακόμα –προς μεγάλη ικανοποίηση των όσων με λένε πολυλογά) και βρίσκομαι σε έναν μεγάλο απροσδιόριστο χώρο, που μάλλον είναι το -εδώ και δεκαετίες γκρεμισμένο- σπίτι των παππούδων μου στην Αλεξανδρούπολη. Είμαι μέσα στην κούνια μου, άρρωστος με πυρετό. Νιώθω την υγρασία του χώρου και την αγωνιώδη δυσκολία μου να αναπνεύσω. Άσθμα. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό, αλλά από κάποιες γρίλιες διεισδύει το φως. Η ανάμνηση δεν έχει σαφή εικόνα, αλλά πλανάται στη θύμησή μου σαν ένα ονειρικό μυστικό, σαν μία τομή στο χωρόχρονο της ζωής μου. Ετούτη δε η ανάμνηση διαφέρει από όλες τις υπόλοιπες: δεν ανακαλείται από τη μνήμη, αλλά από την ψυχή μου, όπου εγγράφηκε και θα τη φέρω όσο υπάρχω.

Πέρα και πάνω από την αίσθηση του δωματίου, βαθιά χαραγμένη μέσα μου είναι η παρουσία της μανούλας μου. Ήταν στο προσκεφάλι μου, επιτελώντας αγόγγυστα τον προαιώνιο ρόλο της κάθε μητέρας. Μου τοποθετούσε στο μέτωπο μία υγρή, διπλωμένη πετσέτα για να πέσει ο πυρετός και μου τραγούδαγε σιγανά, προσπαθώντας να με αποκοιμίσει ή να με κάνει να πάψω το κλάμα.

Ίσως φανεί περίεργο, αλλά αυτό το τραγούδι είναι και η αιτία που θυμάμαι εκείνη τη σκηνή. Φαίνεται πως για έναν μυστηριώδη, ανεξήγητο λόγο μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνο το τραγούδι. Μου έχει αποτυπωθεί στη μνήμη σαν σφραγίδα. Αδιάψευστη μαρτυρία του ποιος είμαι και από πού ξεκινώ. Τεκμήριο του πόσο βαθιά με όρισες, μαμά. Συγχώρα με που ίσως κάνω λάθος τα λόγια, αλλά νομίζω ότι πήγαινε κάπως έτσι:

Το γιλεκάκι που φορείς
εγώ στο χω ραμμένο
με πίκρες και με βάσανα
στο χω φοδράρισμένο

Άντε το μαλώνω,
το μαλώνω
άντε κι ύστερα
το μετανιώνω

άντε το μαλώνω
και το βρίζω
άντε την καρδούλα του ραγίζω

φόρα το μωρό μου
φόρα το μικρό μου
γιατί δεν θα το ξαναφορέσεις άλλο πια

φόρα το για να σαι,
για να με θυμάσαι…

Αντίο μαμά. Από σήμερα το πρωί, υπάρχεις, ζεις κι αναπνέεις μέσα μου.

18 comments:

Ανώνυμος είπε...

Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα
στου καραβιού την πλώρη
και ήρθε και με ξύπνησε
του καπετάνιου η κόρη.

Κι η δική μου μητέρα αυτό μου τραγούδαγε.

Συλληπητήρια ...

DiS

kukuzelis είπε...

Συλλυπητήρια.

Ανώνυμος είπε...

Τα λόγια είναι λίγα. Προσεύχομαι για σένα.
Ιφιμέδεια

Ανώνυμος είπε...

Pos vrikes ti dynami na grapseis tetoia mera?

Tha ithela na sou po silipitiria, alla to vrisko pera gia pera tipiko. Pisteyo apolyta pos i mitera sou tha synexisei na einai konta sou gia oso esy tin exeis anagki. Oi anthropoi feygoyn apla, alla stin pragmatikotita feygoyn mono an emeis tous afisoume na fygoun.

Na zeis na ti thimasai kai na mas perigrafeis panta tetoies politimes anamniseis.

Nikolas

Ανώνυμος είπε...

>Κι η δική μου μητέρα αυτό μου τραγούδαγε
Κι η δική μου. Άραγε, τι νανουρίσματα και παραμύθια να λένε στα παιδιά τους οι σύγχρονες μανάδες;

Συλληπητήρια, nik (τυπικό, αλλά δεν έχω λόγια..)

Oneiros

pigkouinos είπε...

Ευχαριστώ θερμά για τη συμπαράσταση.
Να είστε όλοι καλά.
nik_kit

Ανώνυμος είπε...

Λυπάμαι πολύ. Ελπίζω να είσαι καλύτερα.

Μετά το θάνατο ξεκινά η καταγραφή της ζωής είπε κάποιος...

Υπομονή

Γιώργος Ιορδάνου

arkoudos είπε...

Ο Γιώργος με καλύπτει. Υπομονή φίλε. Υπομονή, και η πίκρα θα γίνει γλυκιά ανάμνηση.

Ανώνυμος είπε...

Τέτοιες στιγμές, αν μπορεί κανείς να πει κάτι είναι μόνο κουράγιο...

varometro

astrElia είπε...

"Some people come into our lives and quickly go
Some others stay for awhile
and leave footsteps on our heart
and we are never the same"
Από την πάνσοφη φυλή των Άμις της Αμερικής...

krios3804 είπε...

Εχθές (11/11/04) όλη μέρα, τραγουδούσα αυτό το τραγούδι.Έτσι χωρίς λόγο και αιτία.Μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου,χωρίς να έχω μπεί καν σε αυτό το blog.

Σήμερα,διαβάζοντας το blog του αρκούδου, έπεσα εδώ...

Να το σιγοψυθιρίζεις συνέχεια. Θα σου το τραγουδά και εκείνη...

Συλληπητήρια.

Ανώνυμος είπε...

Τελικά εκεί έξω υπάρχουν μεγάλα αποθέματα ανθρωπιάς.
Τα σχόλια και το ενδιαφέρον σας μου δίνουν δύναμη.

nik_kit

thas είπε...

Θερμά συλληπητήρια κι από 'μένα. Κάποιοι ξέρουν ήδη και οι υπόλοιποι υποψιάζονται τι σημαίνει μια τέτοια αναχώρηση.

titania είπε...

@)΄-,--

amarkos είπε...

Εδώ και καιρό καθώς περιπλανιέμαι στο blog σου, διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα δύο τελευταία post σου προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι να σου γράψω για να σου απαλύνει έστω και λίγο την στεναχώρια, μα δεν βρίσκω τίποτα. Συγγνώμη. Προσπαθώ να σε νιώσω, να το ξέρεις...

evee είπε...

Συλληπητήρια. Απλά να δηλώσω την συμπαράστασή μου. Ότι και να σου πει κανείς σε αυτές τις ώρες δεν σου λέει τίποτα, ούτε σε βοηθάει ιδιαιτέρως, το ξέρω. Και τα blogs δουλεύουνε μόνο με τον λόγο. Θα ακουστώ τυπική και δεν το θέλω. Συλληπητήρια ξανά.

Antidrasis είπε...

Ο Θάνατος είναι αλλαγή του τρόπου ύπαρξης και όχι κατάργιση του προσώπου. Άλλωστε κανείς μας δεν είναι αιώνιος σε αυτό τον κόσμο.
Κάποια μέρα θα ξανασυναντηθούμε με τους ανθρώπους που χάσαμε. Αυτό είναι σίγουρο.

Αν έχεις αυτό στο νού σου, ο πόνος μειώνεται.

Εννοείται πως έχεις τα συλληπητήριά μου και την συμπαράσταση μου αν και καθυστερημένα κατά τι.

Ανώνυμος είπε...

Γιώργη Χολιαστού


ΤΑ ΓΓΡΕΜΙΣΜΕΝΑ


Έπιπλα δεν είχε το δωμάτιο
και όσο να πεις
ένα τραπέζι
απαραιτήτως χρειάζονταν'

Δε θα 'τρωγε καλά για λίγες μέρες
το κάπνισμα θα εμετρίαζε
το φως νωρίς θα το 'σβηνε
λίγο από δω-λίγο από κει
θα τα κατάφερνε στο τέλος.

Και όχι πολυτέλειες.
Δεν ήθελε
ξύλο καλό' ούτε μορφήν και στυλ θα εκοιτούσε.
Ένα απλό τραπέζι'
λίγο γυαλιστερό μόνο στην επιφάνεια
και κάπως, όσο γίνονταν
τα πόδια του κομψά
(μπορεί να το 'ντυνε και με χαρτί'
έτσι κι η φθήνεια του θα κρύβονταν
και τακτικός θα έλεγαν πως είναι).

Τώρα θα πεις:
μεγάλη ανάγκη ήταν το τραπέζι;
Ανάγκη όχι, μα είναι κάποια συντροφιά-
ένα δωμάτιο άδειο άσχημα χτυπάει. Πάλι
κάποιος μπορεί ναρχόνταν
και την κατάντια του να δει δε θ' ανεχόνταν.
Και τέλος είναι κάτι όρθιο μέσα σε τόσα γκρεμισμένα.