26.11.04

2046

Είναι σχεδόν αδύνατο να γράψω κάτι που να μην εμπεριέχει μελοδραματισμό. Τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.

Είναι δύσκολο να επανεφεύρω το νόημα (μου). Προσπαθώ πάντως.

Προχθές πήγα σινεμά. Είδα το «
2046», μία πολύ μελαγχολική, ποιητική ταινία του Kar Wai Wong από το Χονγκ Κονγκ. «Είναι πολύ δύσκολο να φύγεις από το 2046» λέει σε κάποια στιγμή ο ήρωας. Είναι αδύνατον να δραπετεύσεις από τον εαυτό σου και όσα σε συνοδεύουν, λέω εγώ.

Η ταινία είναι σχεδόν αριστουργηματική, από εικαστικής τουλάχιστον σκοπιάς.
Ξεκινάει με μία φράση που δεν έχω πάψει να ψιθυρίζω μέσα μου: «Όλες οι μνήμες έχουν τα σημάδια δακρύων.» Είναι αλήθεια; Ίσως.

Ο ήρωας, ένας πρώην δημοσιογράφος και νυν συγγραφέας, φθάνει στο Χονγκ Κονγκ στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και αποφασίζει να μείνει σε ένα φθηνό ξενοδοχείο. Στο δωμάτιο 2047, δίπλα στο 2046. Η ταινία παρακολουθεί τις εύθραυστες σχέσεις του με μία σειρά γυναικών. Κάθε μία εξ αυτών αποτελεί μία διαφορετική ιστορία, συνοδεύεται από ένα αναγνωρίσιμο μουσικό μοτίβο και αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο τα προσωπικά της αδιέξοδα. Το πάθος και ο ερωτισμός ακροβατούν με την τραγικότητα. «Ο έρωτας είναι θέμα συγχρονισμού.» Η Lulu, μία πληγωμένη αρτίστα τον αναζητά με τη μορφή ενός πουλιού χωρίς πόδια: για να πετάει πάντοτε ψηλά και να μην μπορέσει να προσγειωθεί ποτέ. Η Bai παίζει επιτυχημένα το παιχνίδι της αποπλάνησης, αλλά παγιδεύεται μέσα στον έρωτά της: οι ρόλοι αλλάζουν και εκείνος που πλήρωνε για την παρέα της, ζητάει τώρα ανταλλάγματα για να της προσφέρει τη δική του. Το λέω συχνά˙ όλοι ενδυόμαστε τους ρόλους του θύματος και του θύτη. Εναλλάξ και κατ’ εξακολούθηση. Η Wang φθάνει στην παράνοια, όταν της απαγορεύουν το δικαίωμα στον έρωτα και τη φυγή. Όταν της στερούν την ελευθερία. Και στο φουτουριστικό αποκύημα της φαντασίας, στο τρένο με ανταπόκριση το 2046, ο έρωτας δεν έρχεται ποτέ. Όχι γιατί αργεί λόγω έλλειψης συντονισμού, αλλά γιατί έχει δοθεί κάπου αλλού.

Ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι ο δικός του έρωτας τον έχει προσπεράσει. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Όχι. Είμαστε καταδικασμένοι να τα επαναλάβουμε. Να ζήσουμε με αυτά. Τιμούμε τα λάθη μας, γιατί δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

Μετά την επιστροφή του στην Κίνα και για περίοδο 50 ετών, το μικροσκοπικό Χονγκ Κονγκ (χώρος όπου διαδραματίζεται η ταινία) διατηρεί ένα μεταβατικό καθεστώς αυτονομίας. Το καθεστώς αυτό λήγει το 2046 κι από το αμέσως επόμενο έτος, η πόλη θα αποτελεί κινέζικη επαρχία. Οι κάτοικοι θα πρέπει να ζήσουν σε μία νέα πραγματικότητα. Υποθέτω (και χωρίς να αναφέρεται πουθενά στην ταινία) ότι αυτό είχε στο νου του ο σκηνοθέτης. Αυτό και τόσα άλλα!
Βαθμολογία: 9/10

Tip:
Αν προσπαθήσεις να καταλάβεις [αυτήν την ταινία], έχεις χάσει το νόημα. Αν αφεθείς και την νιώσεις, σίγουρα θα την απολαύσεις. Χμ. Νομίζω ότι με βοηθάει αυτό.

3 comments:

Oneiros είπε...

Welcome back, φίλε. Χαίρομαι που βρήκες το κουράγιο να ξαναγράψεις, εύχομαι το πέρασμα του χρόνου να σου φέρει εμπειρίες που θα απαλύνουν τον πόνο σου.

ΥΓ: Εξαιρετική κριτική, την είχα υπ' όψη την ταινία αλλά μέσα στον κυκεώνα του Φεστιβάλ, την είχα ξεχάσει.

Ανώνυμος είπε...

Keep up the good work shoe fetishes and erectile dysfunction Water filters deteriorating Eureka space ii 12x12 tent with awning Alaska kasilof tattoo removal Gay spiderman cartoon 7230 blackberry rim Generic levitra us pharmacy Lawton high school soccer Linkdomain+online.nm.ru+ultram awning windows replacement parts Gangbang sister Leather car seats seat covers

Ανώνυμος είπε...

Very cool design! Useful information. Go on! »